மாயகிருஷ்ணன்

தார் ரோட்டில் மாட்டு வண்டியின் இரும்புப் பட்டைகள் உரசி வரும் சத்தத்துடனும், காளை மாடுகளின் கழுத்தில் இருக்கும் மணிகளின் சத்தத்துடனும், சிகப்பு குஞ்சத்துடன் இருந்த தன் சாட்டையை அடித்துக்கொண்டே வண்டியை விரட்டிக்கொண்டுவந்தான் வெங்கி. அவன் பின்னால் குந்தியிருந்த பசுபதியும் அவனை விரட்டு விரட்டு என்று உற்சாகப்படுத்தினான். அவனது கையில் இருந்த சண்டைச் சேவல்கள் குரு குருவென பார்த்தபடியே பயணித்து வந்தன. பக்கத்து எந்த ஊரில் சேவல் சண்டை நடந்தாலும் வெங்கியின் சேவல் இல்லாமல் நடந்ததில்லை. அவனுடைய மொபட் பைக் பஞ்சர் ஆகிப்போனதால் தொழுவத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மாடுகளை தார் குச்சியில் குத்தி எழுப்பிவிட்டு வண்டிக்கட்டி கொண்டு போய்க்கொண்டிருந்தான்.

அவன் அப்பா மாயகிருஷ்ணன் எவ்வளவு சொல்லியும் கல்லூரிக்கு டிமிக்கி கொடுத்துவிட்டு சென்றுகொண்டிருந்தவனிடம் தன் தந்தையின் எண்ணம் அவனுக்கு புரிந்ததாக தெரியவில்லை. அவனுக்கு அது புரியவும் தேவையில்லை. அவனுடைய எண்ணம், செயல், நினைவு எல்லாமே சேவல் சண்டையும், மாட்டு விற்பனையும்தான். கல்லூரி தொகை கட்டவோ, மாட்டு மற்றும் சேவல் விற்பனையில் சேதமானாலோ பணத்திற்கு மட்டும் தந்தையை நாடுவான். ஒரே பிள்ளையென்பதால் சலித்துக்கொண்டே அவனுக்கு பணத்தையும் தந்துவிடுவார். மாநில அரசு நிதி உதவியுடன் இயங்கும் பஞ்சுமில்லில் தான் மாயகிருஷ்ணன் வேலை பார்க்கிறார்.

வெங்கியின் வண்டி வந்து சேரவும் ஆட்டம் ஆரம்பிக்கப்போவதாக எழுந்த விசில் சத்தம் வந்ததும் சரியாக இருந்தது. லுங்கியை மடித்துக்கட்டிக்கொண்டு ஒரே குதியில் இறங்கிய வெங்கி பசுபதியிடம், “என்ன பராக்கு பாக்குற…? செல்லம்மாவ கொடு” என தன்னுடைய செல்ல சேவலை வாங்கிக்கொண்டு மைதானத்திற்கு விரைந்தான். வழக்கம்போல் வெற்றியுடன் வீடு திரும்பியவன் தன் தந்தை மில்லுக்கு ஷிப்ட் சென்றிருக்கிறார் என்பதை தெரிந்துகொண்டு ஆரவாரத்துடன் வண்டியைக்கட்டி வந்திருந்தான். கோதைக்கு அவன் செய்வது எதுவும் பிடிக்காது. எதாவது சொல்லிக்கொண்டுதான் இருப்பாள். இதுவரை வாங்கிய கோப்பைகளின் வரிசையில் இன்று வென்றதையும் அடுக்கி வைத்துவிட்டு, கோழி சண்டையில என்னைய அடிச்சிக்கிறதுக்கு இன்னொருத்தன் பொறந்து வரணும்டா என்று நடு வீட்டில் நின்று கத்தினான்…. .

“வேளா வேலைக்கு சோறு போட்டு, காலேஜ்க்கு பீசு கட்டி, உடம்புக்கு நோவு வரமா பாத்துக்கிட்டு வக்கனையா வாழ்ந்தா இப்படித்தான்”.வாசலில் அவன் கிழவியின் ஏசுதல் சத்தம் கேட்டதை கண்டுக்கொள்ளாமல், அடுப்பாங்கறைக்கு சென்று, அவனே சோறு போட்டு, மூலையில் காலியாக நிறுத்திவைக்கப்பட்ட காஸ் சிலிண்டரில் குத்துகாலிட்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தான். பசுபதி வாசலில் இருந்து வரும் சத்தம் கேட்டு, “என்னடா ப்ரைஸ் மணிக்கு இன்னொரு கூண்டு வாங்கச்சொன்னே என்னாச்சு”.

“கூண்டு வாங்கியாச்சு… இன்னும் மிச்சம் பணம் இருக்கு என்ன பண்ணலாம்” ? என்றான் பசுபதி.

“அப்படியே வச்சிரு… மீதிக் காசுக்கு புறா வாங்கிடாலாம். ரேசுக்கு இல்லடா… வளர்த்து விட்டு வேணும்போது சாப்பிடத்தான், பஞ்சு மாதிரி இருக்கும்டா கறி” என்றான்.

பசுபதி விடைபெற்று சென்றவுடன் நன்றாக ஒரு தூக்கத்தை போட்டான் வெங்கி. மறுநாள் கல்லூரிக்கு சென்றவன் வகுப்பினுள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. கேட்டதற்கு எங்கப்பா, பஞ்சுமில்ல பெரிய ஆபிசராக இருக்கார்..உடனே அவரால் வர முடியாது. அவர் வந்ததும் கூட்டிவருகிறேன் என்று சொல்லி உள்ளே வர அனுமதிவாங்கிவிட்டான். இது அவன் கேட்கும் எத்தனாவது அனுமதி என்பதில் கணக்கில்லை. மாயகிருஷ்ணன் வருவதும் இவனுக்கு தெரியாது வகுப்பாசிரியரிடம் என்ன பேசினார் என்பதும் தெரியாது.

ஆசிரியர் உள்ளே நுழைந்ததும் தான் எதற்கும் சளைக்காதவன் என்பது போன்ற பாணியில் ஓர் அலட்சியத்துடன் உட்காந்திருந்தான். இது புதிதல்ல என்பது ஆசிரியருக்கும் தெரியும். எப்போதும் போல வகுப்புகள் முடிந்தன. ஆசிரியரின் எண்ணமோ, சில ஜன்மங்களை திருத்தவே முடியாது தொண்டைத்தண்ணி வற்ற எதற்கு அறிவுரை சொல்லவேண்டும் என்று விட்டுவிட்டார். கல்லூரி முடிந்ததும் அவன் வகுப்பறை வாசலில் வந்து நின்றான் அவன் கூட்டாளி பசுபதி. வழக்கம்போல் இருவரும் வாய்க்கல் பக்கம் சென்றுவிட்டு ஒரு குளியலை போட்டுவிட்டு வீடு திரும்பினர்.

“பாத்தியாடா பசு… நாம என்னத்ததான் ஆட்டம் போட்டாலும் எங்க அப்பா பஞ்சுமில்ல பெரிய வேலைல இருக்கறதால என்னால சுதந்திரமா இருக்க முடியுது”.

“சரிதாண்டா.. ஆனா. பரீட்சை நேரத்துல பெரிய வேதனையா இருக்குடா. எல்லாரும் நல்லா படிக்கிறாணுங்க. நமக்கு மட்டும் புத்தியெல்லாம் ரெஸ்லயும், கோழி சண்டையிலுமாதான் இருக்கு”

“என்னத்த படிச்சி வேலைக்கு போயி. இதுல நல்ல வருமானம்ல… சண்ட கோழி வளர்க்குறதே ஒரு கலைடா. சண்டைக்கு பழக விட்டு எப்பவும் அதோட வீரியம் குறையாம பாத்துக்க நம்ம வாத்திக்கு தெரியுமா ? சும்மா எடுத்த பாடத்தையே 20 வருசமா எடுத்துக்கிட்டு திரியிறாறு” என்றான் வெங்கி.

“டிகிரி வாங்கணும்ன்னா அந்த பாடத்தை படிச்சாதானேடா முடியும். எப்படியாவது டியூசன் வச்சி நாம படிச்சிடலாம். அந்த நம்பிக்கை இருக்குடா எனக்கு” என்றான் பசுபதி.

“அத விட்டுத்தள்ளு. நேத்து திருமானூர் பஸ் பின்னாடி சேவ சண்டைன்னு போஸ்டர் ஒட்டியிருந்தான் பாத்தியா? அதுக்கு முதல்ல சேவல தேத்தனும், சும்மா வெட்டியா பேசிக்கிட்டு”

“பாத்தேன்டா.. ஆனா டெபாசிட்டு ஆயிரம் ரூவா கட்டணுமாமே…”

“அத என்கிட்ட விடுடா நா பாத்துக்கறேன். என்னோட மொபட் பைக் சரியாயிடுச்சு நாளைக்கே காசு ரெடி பண்ணிடுறேன். நீ வந்து சேறு” என்றான் வெங்கி.

மறுநாள் காளை கல்லூரி கிளம்பும்போது ஷிப்ட் முடிந்த அசதியில் மாயகிருஷ்ணன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். அப்பாவை எழுப்பினால்தான் டெபாசிட் பணம் கிடைக்கும் சத்தம் போட்டு எழுப்பினான்.

“அப்பா, அரியர்ஸ் பரீட்சைக்கும் டியூஷன் பீசுக்கும் ஆயிரம் ரூபா வேணும்பா இன்னிக்கே கட்டணுமாம்” என்றான் வெங்கி.

தலைமாட்டில்  லோட்டாவில் இருந்த தண்ணீரை கொப்பளித்துவிட்டு தூக்கத்தில் வீங்கிய கண்களுடன் அவனைப் பார்த்தார் மாயகிருஷ்ணன். அவன் எதற்கு இப்படி அரியர்ஸ் என்று பீடிகை போடுகின்றான் என்பது அவருக்கு புரியாமலில்லை. கொடுக்கவில்லையென்றால் அவருக்கு மனது கேட்காது. வெங்கியின் சந்தோஷம்தான் தன் சந்தோஷம் என்றிருப்பவருக்கு பொய் சொல்கிறான் என்று தெரிந்துமே அவனுக்கு பணத்தைக் கொடுக்க முடிவெடுத்தார், எப்போதும்போல.

“போ.. உள்ள ஜன்னல்ல பெல்ட்டு இருக்கு எடுத்துட்டுவா” என்றார்.

போட்ட திட்டத்தில் சுலபமான வெற்றியடைந்தான் வெங்கி. ஓடிப்போய் பெல்ட்டை எடுத்து வந்தான். உள்ளிருந்த இருபது நூறுரூபாய் நோட்டில் பத்தை எண்ணி கொடுத்தார். அவன் அப்பா பணத்தை எண்ணும்போது அவன்மனதில் அப்படி ஒரு பெருமை. அப்ப எப்படிப்பட்ட வேலையில் உள்ளார், கேட்டவுடன் கத்தையாக அள்ளிக்கொடுக்கிறாரே. ஆனால், நாம் இவரிடம் இப்படி பொய் சொல்லி பணத்தை வாங்குகிறோமே என்ற ஒரு லேசான தயக்கம் வந்தாலும், அந்த சமயம் கூண்டில் இருந்த சண்டைச் சேவல் கொக்கரக்கோ…. என்று அலறியதில் அந்த எண்ணமும் காற்றோடு போனது.

திருமானுர் சேவல் சண்டையிலும் முத்திரையைப் பதித்தது வெங்கி பசுபதியின் கூட்டணி.

அந்த ஆண்டு இறுதிப் பரீட்சையில் வெங்கி அனைத்து பாடங்களிலும் தோல்வியைத் தழுவினான். பசுபதி பார்டர் மார்க் வாங்கி தப்பித்துக்கொண்டான்.  வெங்கியால் தன் அப்பாவின் முகம் பார்க்க முடியவில்லை. கோதையம்மாள் எப்போதும் போல் கரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.  முதன் முதலில் வெங்கிக்கு உருத்தியது ஆனாலும் அது கானல் நீர் போலத்தான் என்பது வீட்டில் உள்ளோருக்கு தெரியும். மேஜையில் அடுக்கி வைத்திருந்த கோப்பைகள் அவனைப் பார்த்து பல்லிளித்தன.  விரல்களைப் பிசைந்துக்கொண்டு உட்காந்திருந்தான். நாள் முழுவதையும் கடத்திவிட்டு அப்படியே தூங்கிப்போனான்.

மறுநாள் காலை, ஷிப்ட் முடிந்து நன்றாக தூங்கிக்கொண்டிருந்த மாயகிருஷ்ணனைப் பார்க்க போனான் வெங்கி. எப்போதும் போல் லோட்டாவை எடுத்து வாய் கொப்பளித்துவிட்டு சர்வ சாதாரணமாக அவன்  கதையை கேட்டார் மாயகிருஷ்ணன். அவரைப்பெறுத்தவரை அவன் சொல்வது கதைதானே. “அப்பா எல்லா பேப்பர்லையும் போயிடுச்சு. ஒரு வருஷமும் போச்சுப்பா” என்றான்.

“பரவாயில்லைப்பா போய் காலேஜ்ல பீஸ் எவ்வளோ கட்டணும் கேட்டுவா. கட்டிடலாம்” என்றார் அவன் அப்பா. தன் அப்பா கோபப்படாமல் இருப்பதையறிந்து கொஞ்சம் நிம்மதி மூச்சு விட்டான். ஆனாலும் அவர் அப்படி இருப்பதே அவனுக்கு மேலும் குற்ற உணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. யோசித்துக்கொண்டே நகரப்போனவனை மாயகிருஷ்ணன் “சற்று நில்” என்றார்.

“என்னப்பா” என்றான்.

“ஒன்னு மட்டும் நெனப்பு வச்சிக்கோ, நானும் உன்னோட வயசை கடந்துதான் வந்திருக்கேன்” என்றார்.  இப்படி சொல்வது எச்சரிக்கையா அல்லது அப்பாவின் பெருந்தன்மையா என்று குழம்பிப்போனான் வெங்கி. ஆனாலும் முதல் முறையாக அந்த அரைவேக்காடு வெங்கிக்கு குற்ற உணர்ச்சி மேலோங்கி இருந்தது.

மறுநாள் தனது மொபட் பைக்கை எடுததுக்கொண்டு பசுபதியுடன் கல்லூரிக்கு சென்றான். பசுபதி மார்க் சீட்டுகளை வாங்கிக்கொண்டிருந்தான். இவனோ, அடுத்த அரியர் பரீட்சைக்கு விண்ணப்பம் எழுதிக்கொண்டிருந்தான். இருவரும் கோழிகளையோ, மாடுகளையோ, புறாக்களையோப் பற்றி முதன் முதலில் பேசாமல் இருந்தனர்.

பசுபதி சொன்னான், வெங்கி எப்படி பாஸ் பண்ணேன்னு தெரியலடா. ஏதோ எழுதினேன் பாசாயிட்டேன் என்றான்.

“இல்லடா நீ அப்பவே சொன்ன அந்த பரீட்சை மேல உள்ள பயம்தான் உன்ன பாஸ் பண்ண வச்சிருக்கு. வந்துடுவேன்டா அடுத்த வருஷம் வந்துடுவேன்” என்றான்.

பசுபதி மேற்கொண்டு படிக்கப்போகிற திட்டத்தை சொன்னான். வெங்கியோ பழைய புத்தகங்களை எடுத்து வைக்கவேண்டும் என்ற திட்டத்தை பற்றி சொன்னான். இப்படியே இருவரும் பைக்கில் பேசிக்கொண்டு வருகையில் வாய்க்கால் பக்கம் சென்றனர்.  அரியர் பரீட்சை விண்ணப்பத்தை சுருட்டி பைக்கின் முன் பகுதியில் வைத்துக்கொண்டு வந்தான் வெங்கி.

இன்னிக்கு மனசே சரியில்லடா… நாம நாளைக்கு பார்ப்போம் என்று சொல்லி அவனை மெயின் ரோடு பக்கம் இறக்கிவிட்டு கல்லூரி மைதானத்திற்கு சென்றான். வெங்கிக்கு தனிமை கொடுத்த சந்தர்ப்பம் கொஞ்சம் அவனை புரிந்துகொள்ள உதவியாகயிருந்தது. கையில் இருந்த விண்ணப்பத்தை விரித்து பார்த்தான், மொத்தக் கட்டணம் என்ற இடத்தில் நான்காயிரத்து ஐநூறு என்று எழுதியிருந்தது. உடனே அப்பாவின் நினைவு வந்தது.

எப்போவாவது காலை ஷிப்ட் இருக்கும்போது தன் அப்பாவை பஞ்சு மில் பக்கம் இறக்கிவிட்டு செல்வதுண்டு. இந்த வாரம் காலை ஷிப்ட் அவருக்கு. தற்போது ஷிப்ட் முடியும் நேரம் என்பதால், பஞ்சுமில்லுக்கே சென்று அப்பாவிடம் பணத்தை பற்றி சொல்லி வீட்டுக்கும் அவரை தனது பைக்கிலேயே கூட்டி வந்திடலாம் என்ற திட்டத்துடன் ஏதோ ஒரு முடிவு எடுத்த சிரத்தையுடன் வண்டியின் கிக்கரை வேகமாக உதைத்தான்.

பஞ்சுமில் வாசலருகே வந்தான். இன்னும் இரண்டு மணிநேரம் இருந்தது சங்கு ஊதுவதற்கு. ஆயிரக்கணக்கானோர் வேலை செய்வதால் உள்ளே யாருக்கும் அவ்வளவு சீக்கிரம் அனுமதி கிடைக்காது. மாயகிருஷ்ணனின் நண்பர்கள் வந்தால் அவர்களிடம் ரிசல்ட்டை பற்றி பேசவேண்டிவருமே என்ற எண்ணத்தடன் நின்றுகொண்டிருந்தான். அப்பா வேறு பெரிய வேலையில் இருக்கிறார் அவருக்கு அவமானமாகிவிடுமோ என்ற எண்ணமும் இருந்தது. உண்மையச் சொல்ல என்ன என்று சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான்.  சரக்கு எற்றும் லாரி அந்த சமயம் வெளிய வந்தது, பஞ்சுமில் கேட்டை வாட்ச்மேன் திறந்துவிட்டு லாரி சென்றதும் மூட ஆயத்தமானபோது, அவர் அவனைப் பார்த்துவிட்டு “உள்ளே வாப்பா என்றார். வரும்போதெல்லாம் வாசலோடு போய்டுவே.. இன்னிக்கு வெரசா வந்திருக்கே.. உள்ளே போ. மாயகிருஷ்ணன் மவன்ல நீ … வெயில்ல நிக்கலாமா இப்படி” என்றார் வாட்ச்மேன். தன் அப்பாவின் செல்வாக்கை நினைத்து பூரித்துப்போய் ஒரு தற்பெருமையுடன் காலரைத் தூக்கிக்கொண்டு இதோ வருகிறேன் என்ற அதிகார தோரணையுடன் தனது மொபட் பைக்கை உள்ளே கொண்டுவந்து சர்ர்ர்…… என்று பிரேக் போட்டு நிறுத்தினான்.

“இன்னும் நேரம் இருக்கு தம்பி, அப்பாவ பாக்கணும்னா சீவீங் செக்சனுக்கு போ. இங்க வெயிட் பண்றதுக்கு உள்ள இருக்கலாம்ல” என்றார் அந்த வாட்ச்மேன். அவர் சொல்வதும் சரி என்று அவர் சொன்ன பகுதியை தேடிக்கொண்டு உள்ளே வந்தான். அவனுக்கு விவரம் தெரிந்து அவன் இங்கு அதிகம் வந்ததேயில்லை. வந்தாலும் பார்க்கிங் வரை வந்துவிட்டு அப்பாவை அழைத்துச் சென்றுவிடுவான். இன்றுதான் உள்ளே வரை வர சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது அவனுக்கு.

“சீவீங் செக்சன்” என்று கொட்டை எழுத்தில் போர்ட்டு இருந்தது. பஞ்சு பஞ்சாக தூசி பறந்து கொண்டிருந்தது. அதனுள் நுழைந்தவன், அங்கிருந்த ஒருவரிடம் கேட்டான், மாயகிருஷ்ணன் சார் இருக்காரா என்றான். “என்னது மாயகிருஷ்ணன் சாரா” ? என்று கேட்டான் அந்த அதிகாரி.

“ஐயோ பெயர் சொல்லக்கூடாதோ” என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டான் வெங்கி. “இங்கேயே இரு உங்க சாரை வரச்சொல்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் உள்ளே சென்றார். தன் அப்பாவை பெயர் சொல்லி கூப்பிட்டதற்கே அவர் இப்படி கோபப்படுகிறாரே அப்பாவிற்கு கீழ் வேலை பார்ப்பவர் போல என்று நினைத்துக்கொண்டான். அவன் அங்கு காத்திருந்த சமயம்,  அந்த பஞ்சு தூசுகளின் உள்ளே இருந்து லொட லொட காக்கி டவுசர் போட்டுக்கொண்டு உடம்பெல்லாம் பஞ்சு அப்பிக்கொண்டு இரண்டு கண்கள் மட்டும் தெரிய வெங்கியை நோக்கி ஒருவர் வந்தார். வந்தவர் அவனிடம் சென்று, “என்னப்பா… அப்பாமேல திடீர் பாசம் இன்னிக்கு மில் உள்ள வரைக்கும் வந்திருக்க” என்றார் அந்த காக்கி டவுசர் மனிதர்.

“அப்பா” என்று அழைத்தவாறே… வெங்கி உறைந்துபோனான்.  தன் அப்பா என்ன வேலை பார்க்கிறார் என்ற அக்கறை கூட இல்லாமல் இத்தனை வருடம் இருந்ததை எண்ணி நினைத்து மனதிற்குள்ளேயே பொருமினான். தான் கேட்கும்போதெல்லாம் மனம் சுளிக்காமல் பணம் தந்ததையெண்ணி மிகவும் நொந்துகொண்டான். அவன் சொல்லி வாங்கிய பணத்திற்கான காரணம் பாதி பொய் தானே !

“சூப்பர்வைசர் வந்து இப்போதான் திட்டிட்டு போறார், வேலை நேரத்துல எதுக்கு வீட்லேந்து ஆளு வந்துருக்குன்னு” என்றார் மாயகிருஷ்ணன்.

“என்ன வேணும். பீசு ஏதாச்சும் கட்டணுமா” என்றார்.

அந்த கேள்வி வெங்கியை மேலும் கஷ்டமடையச்செய்தது. எதையும் அந்த அளவு வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல், தன் அப்ளிகேசனை நீட்டினான்.

“வீட்டுக்கு வந்து பேசிக்குவோம். இப்போ நீ கிளம்பு நா வர நாழியாகும்” என்றார். உள்ளிருந்து சூப்பர்வைசர் கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது. அந்த பஞ்சு தூசுகளினுள் மாயகிருஷ்ணன் மறுபடியும் ஒன்றுகலந்தார்.

அப்பாவிடம் விடைபெற்ற வெங்கி வெளியே வந்தான்.   இத்தனை வருடங்களாக தான் தன் அப்பாவை ஏமாற்றவில்லை, தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொண்டு இருந்திருக்கின்றோம் என்ற உண்மை அவனை நிலைகொள்ளாமல் செய்தது. அவன் வெளிய வந்து தன் மொபட் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தான்.

பஞ்சுமில்லின் சங்கு சத்தம் ஊர் எல்லை வரைக் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு கேட்டது.

4daec036750801-56064f7d58e7d

கடினமான உழைப்பும், போதிய ஊதியம் இல்லாமல் இருந்தும் தனது குழந்தைகளுக்கு   எப்படியாவது நல்ல படிப்பினை கொடுத்தே ஆக வேண்டும் என்று வாழும், அனைத்து தந்தைகளுக்கும் சமர்ப்பணம்.
Advertisements

3 thoughts on “மாயகிருஷ்ணன்

  1. பதிவிற்கான தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ள புகைப்படம் அருமை. இவ்வாறே என் நண்பரின் தாயாரைப் பஞ்சு மில்லில் பார்த்தது என் நினைவிற்கு வந்தது. சரியான பாடம்.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s