உறவுகள்

அது ஒரு அழகிய வீடு. லெஷ்மி கடாட்சம் என்பார்களே அதற்கு எள்ளளவும் குறையில்லாத வீடு. துளசிமாடம், கிணறு, முற்றம் என்றெல்லாம் பழைய அக்ரகாரத்து வீடு அல்ல. ஒரு சாதாரண ஓட்டு வீடுதான் ஆனால் அதற்கென்று உள்ள தெய்வீகத்தன்மையுடனும் ஒரு தனித்தன்மை வாய்ந்த அழகுடனும் உள்ள வீடு. வெயில் காலங்களில் காற்றோட்டம், மழைக்காலங்களில் நீர் வெளியேற நேர்த்தியாக கட்டப்பட்ட தண்ணீர் குழாய்கள், நீர் சேமித்து வைக்க தண்ணீர் தொட்டி, வாசலில் வருபவர்களை வரவேற்க நிற்கும் உயர்ந்த தேக்கு மரத்திலான தூண்கள், உயர்ந்த உத்திரத்திலான மேற்கூரை என்று ஒரு கூட்டு குடும்பவே வாழும் அளவிற்கு இருக்கும். ஆனால் பாழடைந்துதான் இருக்கும். காலையில் வெள்ளன எழுந்து கோலம்போட்டு மகாலெஷ்மியை அழைக்க அந்த வீட்டில் மகாலெஷ்மியில்லை.

ஆனால் ஒரு ஆச்சி மட்டும் இருக்கிறாள். தஞ்சை மெயின் ரோட்டில் இருந்து கும்பகோணம் நோக்கிய சாலையில் வலது பக்கம் உள்ள ரயில்வே கேட்டை தாண்டினால் சுந்தரபெருமாள் கோவில். அந்த ஊரில் இந்த ஆச்சியை தெரியாதவர்களே இல்லை. ஆனால் அவளுக்குத்தான் யாரையும் அண்ட விடவும் பிடிக்கவில்லை. அவளுடைய சொந்த கதையை கேட்டு குளிர் காய்பவர்கள் தான் அதிகம்.

தன்னந்தனியே இருப்பவளுக்கு வீட்டை நன்றாக வைத்துக்கொள்ளும் எண்ணம் இல்லாமல் போனதில் ஆச்சர்யம் இல்லை. கிழவன் இருந்தவரையிலாவது ஓரளவு ஒரு பிடிப்புடன் இருந்தாள். ஏதோ தினமும் காலையில் எழுவது, தெரிந்த கோலத்தை தரையில் போட்டுவைப்பது, சாமி அலமாரியில் சாமிக்கும், அதற்கு மேலே சட்டத்தில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் கிழவனின் படத்திற்கும் இரண்டு ஜவ்வந்திப் பூ ! பிறகு சூடாக காபியை குடிப்பது… எண்ணம் இருந்தால் சமைப்பது இல்லையென்றால் ஏதாவது பட்சணத்தை சாப்பிட்டுவிட்டு காலை சாப்பாட்டிற்கு லீவு விட்டுவிடுவது. காபியே அவளுக்கு சாப்பாடு மாதிரிதான் என்று ஊரில் எல்லாம் சொல்வார்கள்.

மகன்கள், மகள், பேரன்கள், பேத்தி என எல்லாருமே உண்டு. அவர்களுடைய அவ்வப்போவது வருகைதான் ஆச்சியை தான் ஒரு அனாதையில்லை என்ற எண்ணத்தை கொடுத்தது. மற்றபடி அவள் இப்போது அனாதைதான். ஒரு தற்காலிக சொந்தம். கொண்டாட்டம். ஆச்சியின் பிள்ளைகள் வேலை, வியாபாரம் என்று இருந்துவிட காலம் காலமாக பண்டிகைக்கு மட்டுமே வந்து போகும் புண்ணிய ஸ்தலமாக மாறிப்போயிருந்தது அந்த வீடு. காலங்கள் செல்ல செல்ல மகன்கள் மகள் வருவது குறைந்து பேரன்களும், பேத்தியும் வர ஆரம்பித்தனர். ஒவ்வொரு வருடம் ஒரு காரணத்துடனே வருவார்கள். இந்த தீபாவளிக்கு அப்பா வரமுடியாதாம் ஆச்சி. இந்த பொங்கலுக்கு அம்மாவுக்கு காலேஜ்ல பொங்கல் சிறப்பு நிகழ்ச்சியாம், ஏதாவது ஒரு நொண்டி சாக்கு. ஆனால் பேரன்கள் பேத்திகளின் தொடர் வருகை ஆச்சிக்கு ஒருவித தெம்பை கொடுத்தது. அவளிடம் வளர்ந்தவர்கள்தானே… விவரம் தெரிய ஆரம்பித்ததும அவர்களே அவளைத்தேடி வர ஆரம்பித்தார்கள். ஒவ்வொரு வருட தீவாளியும், பொங்கலும் ஆச்சிக்கு மிக விமர்சியாக சென்றது. யாருக்காகவாவது இருந்து ஒருவித பிடிப்புடன் இருந்தால்தானே வாழ்க்கை சுவாரஸ்யம் இருக்கும். அந்த சுவாரஸ்யத்தில் லயிக்க ஆரம்பித்தாள் ஆச்சி. அந்த வருட தீபாவளியும் வந்தது… அவர்களும் வந்து சேர்ந்தனர்.

தலைக்கு எண்ணெய் வச்சிக்கிட்டு போங்களேன்டி… என்று கத்திக்கொண்டே கையில் நல்லெண்ணெய் கிண்ணத்துடன் அன்றைய விடியற்காலை ஆச்சியின் சத்தம் பக்கத்து வீடு வரை கேட்டது.

சாகபோறகிழவி கூரைமேல ஏறுச்சாம்ன்னு அக்கம் பக்கம் உள்ளவர்கள் பேசும்படி அன்று அவ்வளவு குழந்தைத்தனத்துடனும் விளையாட்டாகவும் நடந்துகொண்டாள்.

குளிப்பதற்கு முன்னால் வெடியை எடுக்காதீங்கடா… குளிச்சிட்டு சாமி கும்பிட்டு பெறகு எடுத்து வெடிங்களேன்டா என்றும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் சொல்லும்போது,. அந்த சமயம் அவள் பேரன்களில் ஒருவன் வைத்த வேட்டு சத்தம் காதில் ஒரு ரீங்காரத்தை ஏற்படுத்தியது. இதெல்லாம் அவளுக்கு அழகிய இம்சையாக தோன்றியது. நன்றாக அனுபவித்தாள். குழந்தையானாள்.

பேத்தி கொஞ்சம் அப்பாவி. அவள் மகளைப்போலவே இவளும்அமைதி. மொத்தம் நான்கு பேரன்கள் ஒரு பேத்தி அந்த 25ஆம் நம்பர் வீட்டில் வசித்து வந்த ஆச்சிக்கு. மகன்கள் மகளை அடுத்து அந்த ஐவரையும் கூட சிறுவயதில் வளர்த்தது இந்த ஆச்சிதான். நீதிக்கதைகள் சொல்வதாகட்டும், மகாபாரதம், பகவத்கீதையை பற்றி சொல்வதாகட்டும் எல்லாவற்றையுமே கண் முன் நிறுத்தி கதையை சொல்லுவாள். பேரன்களை விட பேத்திக்குதான் ஆச்சிமேல் அலாதிப் பிரியம். ஒவ்வொரு விடுமுறைக்கும் வரும்போது, வரவேற்கும்போது பேத்தியைத்தான் முதலில் செல்லம்மா… என்று கத்திக்கொண்டே வரவேற்பாள். பேரன்களுக்கும் உண்டு ஆனால் தொண்டையின் அந்த ஆனந்த கூப்பாடு பேத்தியை அழைத்த அளவு இருக்காது.. பொங்கல், தமிழ்ப்புத்தாண்டு, தீபாவளி மற்ற அரசு தொடர் விடுமுறைகளில் அந்த வீடு குதூகலத்திற்கு குறைச்சல் இல்லாமல் இருக்கும். அந்த வருட தீபாவளி நன்றாக சென்றது. இரண்டொரு தினத்தில் பேரன் பேத்திகள் சென்றதும் வீடு விருச்சோடிப்போனது. அடுத்தது பொங்கலுக்குத்தான். மறுபடியும் தனிமையான வாழ்க்கைக்குள் வந்துவிட்டாள் ஆச்சி.

இப்படியே வருடங்கள் ஓடின. தீபாவளிகளும் பொங்கல்களும் மாறி மாறிப் போயின.

கடந்த சில வருடங்களுக்கு மேலாக பேரன்கள், பேத்தி, மகன்கள், மகள்கள் என்று யாருமே எந்த பண்டிகைக்குமே வரவில்லை. கடைசியாக ஒரு கடிதம் வந்த நினைவு தன் பேத்தியிடமிருந்து. எங்கோ பாரின் போறார்களாம் வருவதற்கு சில வருடங்களாகுமாம், அங்கேயே படிப்பை தொடரப்போகிறார்களாம் என்று செய்தி. அனாதை வாழ்க்கை ஆச்சிக்கு கைவந்த கலை. எல்லோருமே இருந்தும் வைராக்கியத்துடன் இருந்தாள். அந்த கடிதத்தில் முகவரி இருந்தும் அவள் பதில் கடிதம் எதுவும் எழுதியதாக தெரியவில்லை. முன்பு போல இல்லை அவள் உடலுக்கு. முகச் சுருக்கம் அதிகமாக இருந்தது, இதில் மூட்டு வலி வேறு போன மகாமகத்திலிருந்து பரிசாக வந்து சேர்ந்தது. எதிலும் ஒரு சோர்வு களைப்பு என்று வாட்டியது அவளை.

பெற்றவள் பிள்ளைகளை எப்போதும் கூடவே வைத்துக்கொள்ள முடியுமா என்ன ? அந்த பாசப் பிணைப்பை வெளியே காட்டிக்கொண்டால் பலகீனம் தெரிந்துவிடும் என்றுதான் பெரும்பாலான ஆச்சிப்போன்ற அம்மாக்கள் ஒரு வித மிடுக்குடனே இருப்பார்கள். முதன் முதலில் ஆச்சியின் பெரிய பையன் வெளி மாநிலத்திற்கு வேலைக்கு போனபோது… மகன் முன்னால் சந்தோஷப்பட்டவள் அடுக்களையில் நின்றுகொண்டு அழுதவள்தானே இவள். ஆனால், மகன் முன்னால்…. வேலா வேளைக்கு சாப்புடுடா, கண்டத திங்காத, நல்லபடியா இரு, லெட்டர் போடு என்றாளே… எப்படி அழகாக சமாளித்திருக்கிறாள். இருந்தாலும் ராணி போல் இருந்தாள் அந்த வீட்டில். அந்த மிடுக்கு எப்போதும் அவளிடம் ஒட்டிக்கொண்டுதான் இருக்கும். ஆனால் தனியாக அழுதும்கொள்வாள். அவளும் பெண்தானே.

அன்று பொங்கல்தினம். விடிந்தது.

செல்லம்மா வீட்டின் வாசலை ஏறியபடி வந்துகொண்டிருந்தாள். என்றைக்கோ பார்த்த நினைவு இந்த செல்லம்மாவை… இந்த வருடம் வருவதாக செய்தியே இல்லையே என்ற நினைவோடு ஒரு ஆச்சரிய அதிர்ச்சியோடு உட்காந்திருந்தாள். என்ன ஆச்சரியம், பேரன்களும் பின்னாடியே பெட்டிப்படுக்கையை தூக்கிக்கொண்டு வருகிறார்களே. அவளுக்கு பூரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. முன்னமே தெரிந்திருந்தால் செங்கரும்பு, பச்சரிசி எல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணியிருப்பாளே. இப்படி திடுக்கென்று வந்து நிற்கின்றனரே. அவளுக்கு அன்று ஆச்சர்யத்துக்கு மேல் ஆச்சர்யம். எப்போதோ பார்த்த பெரியவன் வருகிறான். சில வருடங்களுக்கு முன்பு பார்த்த மகளும் வருகிறாள். ஆகா இந்த பொங்கல் இவளுக்கு உண்மையிலேயே மறக்க முடியாத பொங்கல்தான். ஒருவேளை வெளிநாட்டு பயணம் முடிந்து இனிமே என்னுடன் இருக்கப்போகிறேன் என்று சொல்லப்போகிறார்களோ என்ற ஆதங்கத்துடன் இருந்தாள். எல்லாரையும் வரவேற்று முகத்தல் கோபத்தின் சாயலை காட்டிக்கொள்ளாமல் .,.அவர்கள் வந்ததே போதும்.. என்ற திருப்தியில் இருந்தாள். அவளுக்கு கையும் ஓடவில்லை காலும் ஓடவில்லை. ஊரில் பொங்கல் இங்கு விருந்தினர்கள் போல் வீற்றிருக்கும் சொந்த மகன்கள், மகள், பேரன்கள் மற்றும் பேத்தி. தனியாளாக என்ன செய்வாள் இவள் ?

வாசலுக்கு ஓடுகிறாள் கொல்லைப்புறம் ஓடுகிறாள். ஒரே ஆனந்த கூப்பாடுதான். அவளுக்கு கூப்பிடும்தூரத்திற்கு யாருமே அகப்படவில்லை. வாசலுக்கு சென்று தேக்கு மரத் தூணைப் பிடித்துக்கொண்டே தெருவின் கடைகோடி வரை பார்க்கிறாள். யாருமே தென்படவில்லை. அங்கிருந்தபடியே செல்லம்மாவை அழைக்கிறாள்.

அடியேய் செல்லம்மா என்கூட வாடி ஒரு களி செங்கரும்பு வாங்கியாந்துருவோம். உங்கப்பனுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்டி.

செல்லம்மா காதில் எதுவுமே விழவில்லை. ஏன் யார் காதிலுமே எதுவும் விழவில்லை.

என்னதான் பண்றீங்க இந்த கிழவி கத்துறேன்ல என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே வந்தவள்  திடுக்கிட்டு நின்றாள்.

உள்ளே கூடத்தில் கிழவனின் படத்திற்கு கீழே ஒரு நாற்காலியில் அவளைச் சுற்றி தன் குடும்பத்தின் விழுதுகள் அழது புரண்டு கொண்டிருந்தனர்.

அழாதீங்கடா….. அழாதடி செல்லம்மா……. நா இங்கயேத்தான் இருக்கேன் என்கிறாள். யாரும் காதில் போட்டுக்கொண்டமாதிரித் தெரியவில்லை.

பெத்த பாசத்திற்காக பிள்ளைகளும், வளர்த்த பாசத்திற்கான பேரன் பேத்தியும் அவரவர்கள் வந்த கடமையை செய்துகொண்டிருந்தனர். இருக்கும்போதே கூப்பிட்ட கூப்பிடுக்கு திரும்பாதவர்கள் இவள் இல்லாமல் இருந்து அழைத்தபோதும்கூட யாரும் திரும்பவேயில்லை.

அந்த ஊரே பொங்கலன்று ஆச்சியை வழியனுப்பிவைக்க அவள் வீட்டில் காத்துக் கிடந்தது.

absolute_india_img_001
Photo Courtesy: Dominic

Advertisements

One thought on “உறவுகள்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s