தஞ்சாவூர் சந்திப்பு

‘நகர வாழ்க்கை’ யாரைத்தான் விட்டது ? நமது தேசத்தின் மிகப்பெரிய சாபக்கேடு எதுவென்றால், நம்முடைய படிப்பை சொந்த ஊரிலேயே படிக்கலாம், ஆனால் வேலையானால் ஏதோ ஒரு மெட்ரோ சிட்டிக்குத்தான் வரவேண்டும். அப்படித்தான் படிப்பிற்காக 19 வருடம் எனதூரிலேயே சென்றது.  இது இந்த நாட்டின் டிசைன் என்று கூட வைத்துக்கொள்ளலாம். எனது சொந்த ஊரை விட்டு  மாநகர் பெங்களூருவிற்கு வந்து பல நாட்களாகிவிட்டன.

வேகம், போட்டி, பரபரப்பு இவைதாம் இந்த ‘நாகரிக’ வாழ்க்கையின் அங்கங்கள். திங்கட்கிழமை என்றால் இதனுடைய வீரியம் இன்னும் அதிகமாகவே காணப்படும். நிதானம், பொறுமை, போதும் என்றெல்லாம் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அங்கு இடமில்லை. அவ்வாறு இருந்தால் திறமையில்லாதவன் என்ற பெயருடன் இருக்க நேரிடும். நம்மாலும் ஓட முடியும், ஓடியாகவேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தத்தை நாளுக்கு நாள் இந்த போட்டியும், வேகமும் உயிரின் உள்ளே நம்மையறியாமலேயே இறங்கிக்கொண்டே இருக்கும். தன் சுயத்தை இழக்கும் தருணங்களில் எதிர் கேள்வி கேட்பவன் அழிக்கப்படுவான் அல்லது ஓட்டப்பந்தயத்தில் இருந்து தற்காலிகமாக நீக்கப்படுவான். ஒவ்வொருவரின் ஆழ் மனதிலும், நீங்களும் ஒரு மாபெரும் போட்டியாளர்தான், உங்களாலும் ஓட முடியும் என்ற எண்ணத்தை அடி மனதில் வளர்த்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். சக்கையாக பிழிக்கப்பட்டு ஓட்டத்தில் வேகம் குறையும் நேரத்தில் தூக்கியெறிந்துவிடுவார்கள்.

போட்டி, பொறாமை, வேகம் இவையெல்லாம் சுற்றி நடந்துகொண்டிருக்கும் பொழுது வண்டி நிறைய சரக்குகளை வைத்து மூன்று சக்கர மிதிவண்டியில் நிதானமாக சிக்னல் போட்ட பிறகும் படபடப்பு இல்லாமல் பெடலை மிதித்துக்கொண்டு சாலையை கடக்கும் பெரியவர்களை நீங்கள் என்றாவது பார்த்ததுண்டா ?  அவர் தொழிலில் போட்டியில்லையா? வேகம் இல்லையா? பொறாமைதான் இல்லையா ? போட்டி உலகத்தில் இருந்து விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து விலகும் ஒரு தற்காலிக பயணம் நமக்கு நாமே விடுதலை சாசனம் எழுதிக்கொள்வதுபோலத்தான். அது ஒரு பரோல். திரும்பி வரும் நாள் தெரிந்து நாம் நமக்கே  கொடுத்துக்கொள்ளும் விடுதலை.

சொந்த ஊருக்கு போவது என்பதே ஒரு அலாதியான விஷயம்தான். முடிவெடுத்துவிட்ட அந்த நேரத்திலிருந்தே எதிர்வரும் எந்த விஷயமும் பெரிதாக தெரியாது. வேகமாக கொண்ட கருமத்தைப் பார்ப்போம், எதிலுமே ஒரு வேகம் இருந்துகொண்டே இருக்கும், இந்த வேகம் தினசரி மெக்கானிக்கல் வேகத்தைவிட அழகானது. விவேகமானதும்கூட. இது ஆசை என்பதைவிட ஒரு தற்காலிக குறிக்கோளாகவே ஆகிவிடும். புரோமோஷன், சம்பள உயர்வு போன்ற செய்திகளெல்லாவற்றையும்விட பெரிய மன திருப்தி சொந்த ஊருக்கு போவதில்தான் உள்ளது.

இன்றைக்கு ஊருக்கு போகிறேன் என்று உங்கள் சகாக்களிடம் கூறும்போது உங்களின் மன நிலையை நினைத்துப்பாருங்கள். அதனுடைய வெளிப்பாடு மௌனத்தின் மோன நிலையில் ஒருவித திருப்தியடைந்த நிலையாகத்தான் இருக்கும்.

அன்றைய தினம் எனது தினமாக இருந்தது. ரயிலில் ஏறி உட்கார்ந்தேன். ஒரே பரபரப்பு … ஜில்லென காற்று… பெங்களூரு சிட்டியில் இருந்து ஏழு மணியளவில் வண்டி. ரயில் கூவும் சத்தம் காது ஜவ்வை உள்ளேயிருந்து கிழித்து வெளியில் போடுவது மாதிரி இருந்தது. என்ஜினுக்கு அடுத்த பெட்டியாதலால் இந்த பீடையும் சேர்ந்துகொண்டது எனது ‘நகர’ வாழ்க்கைப்போல. ரயில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறி வேகத்தை ஆரம்பித்தது. ஊர் எல்லை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைய மறைய அந்த ‘நாகரிக நகர’ இரைச்சலில் இருந்து லேசாக விடுபடுவதுபோன்ற ஓர் உணர்வு.

அந்த விடுதலை. கொஞ்ச நாளைக்கு மட்டும் தானே ? இருந்தாலும் அந்த கொஞ்ச நாள் எனது கையில் கிடைத்த பொக்கிஷம். மறுபடியும் அந்த பொக்கிஷம் கிடைக்க இந்த ‘நாகரிக’ இயந்திரத்தின் சக்கரத்தில் சிக்கி காலத்தை ஓட்ட வேண்டும்.  ரயிலின் இரைச்சல் கூட இனிமையாகத்தான் இருந்தது அன்று. நான் ஊருக்கு வருகிறேன் என்ற செய்தியை காற்றில் கலக்கிவிட்டுகொண்டு கரும்புகையை கக்கிக்கொண்டே என்னையும் சுமந்து கொண்டுவந்தது அந்த ரயில்.  இப்போது முழுமையாக நகரத்தின் வாசமே இல்லாத ஊர் எல்லைகளுக்குள் வந்து ஒளிந்துகொண்ட உணர்வு, முற்றிலும் நகரத்தை விட்டு வந்த பின்னும் கூட, நகர வாழ்க்கையின் எச்சங்களாக என்னைப்போன்றோர்கள் அங்கு சஞ்சரித்திருப்பதால் அந்த இடத்தில் நகர வாழ்க்கையின் வாடை லேசாக அடிக்கத்தான் செய்தது. ‘நகர நாகரிகத்தின்’ அங்கங்கள்தானே நாமெல்லாம்? இருந்தாலும் என்னுடன் பயணிப்பவர்களும் என்னைப்போன்ற உணர்வோடு வருவதால் அந்த வாடையை அது வெகு சுலபமாக தூக்கிச்சென்றுவிட்டது.  வேகமான ‘நாகரிக’ வாழ்க்கையின் காழ்ப்புணர்ச்சியை மனிதர்கள்வேறு எப்படி காட்டிக்கொள்ள முடியும் ?

சொந்த ஊரை அடையும் போது நம் மனதில் ‘நகர’ வாழ்க்கையின் நினைவும் எண்ணமும் இருக்கவே இருக்காது.  அதன் பாதிப்பு வேண்டுமானால் நம்முடைய நடை உடை பாவனைகளில் இருக்கலாம். மனதளவில் தொலைத்த குழந்தைப்பருவ நினைவுகள் இல்லாமல் இருக்காது. இன்னும் சொல்லப்போனால் இப்படியே இங்கேயே இருந்துவிடக்கூடாதா என்ற ஏக்கம் வரும். சம்பாத்தியத்திற்கு நமக்கேற்ப ஒரு வேலையை நம்மால் ஏன் இங்கு தேடிக்கொள்ள முடியவில்லை என்ற கேள்வி வரும்.  குறிப்பிட்ட தூரம் வரை இந்த எண்ணம் வரும், இந்த எண்ணமானது நாம் அடுத்து டாக்ஸி ஸ்டாண்டில் ஒரு காரை வாடகைக்கு எடுக்கும் கணம் வரை நீடிக்கும், பிறகு காற்றோடு கலந்துவிடும்.

அந்த ‘நாகரிக கிறுக்கன்’ வெளிப்படாமல் இருப்பானோ ? டாக்ஸிக்கு வாடகை கொடுக்கும்போது அவன் வந்து செல்வான். எப்போதெல்லாம் தோலில் செய்த மணி பர்ஸை எடுக்கிறோமோ அப்போதெல்லாம் அந்த ‘நாகரிக கிறுக்கன்’ வந்து செல்வான். அது நாம் நிற்கும் இடம் கொட்டாம்பட்டி கிராமமாக இருந்தாலும் சரி. நமக்குள் ஒரு நாகரிக கிறுக்கன் இருப்பதை பணம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களில் நாம் ஈடுபடும்போது உணரலாம்.

தஞ்சாவூரில் அதிகாலை சூரியனின் வருகைக்கு முன்னமே அந்த சோழனுடைய பெயர் சொல்லும் தஞ்சை பெரிய கோயிலை எனது நண்பர்களோடு பார்த்த நாட்கள் மிகவும் மறக்கமுடியாதது. கூழ் ஊற்றுவது, நெருப்பு மிதிப்பது போன்ற எந்த ஒரு மாரியாத்தாள் கோவிலின் கொண்டாட்டங்கள் இல்லையென்றாலும், தினசரி வருகை தரும் ஆயிரக்கணக்கான வெளிநாட்டு மற்றும் உள்நாட்டு சுற்றுலா பயணிகளே அக்கோயிலை ஒரு பெரும் திருவிழாக் களமாக ஆக்கிவிடுவார்கள். வராகி அம்மன் சன்னதிக்கு அருகே உள்ள புல்வெளித் தரையில் எத்தனை நாட்கள் படுத்து உருண்டுகொண்டே அந்த விமானத்தை ரசித்திருக்கிறோம் தெரியுமா? எத்தனை மணிநேரம் வரை வேண்டுமானாலும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம்.  சதய விழா, பிரதோஷ தினங்களில் அந்த பரத நாட்டிய மேடையையும் தேவார ஓதுவார்களையும் வெளிநாட்டவர்கள் அப்படி ஒரு ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து புகைப்படம் எடுப்பார்கள்.

கோயிலுக்கெல்லாம் பெரிய கோயில் இந்த ராஜராஜன் அமைத்த ராஜராஜேச்சரம் அல்லவா. அது மட்டுமா கல்லணையில் தண்ணீர் வந்தால் பெரியகோயிலின் அகழியை வர்ணிப்பதற்கு வார்த்தைகளே இல்லை. மேம்பாலத்தின் வளைவில் திரும்புகையில் ஆற்று நீர், இந்த புறம் அகழி முழுவதும் நீர், தமிழன் என்றுமே தலைநிமிர்ந்து இருக்கவேண்டும், தமிழனின் படைப்பையும் மற்றவர்கள் தலை நிமிர்ந்து பார்க்க வேண்டுமென்றுதான் அந்த விமானம் கம்பீரமாக நிமிர்ந்து வானை நோக்கி நிற்கும்படி கட்டியிருக்கிறான் எம்நாட்டு மன்னன். அந்த அழகை பார்க்கவேண்டுமே… அடடா… பரவசம்தான்.

“ரீ ஸ்வல்ப ஜாக பிடிரி…… ஜோராகே நித்ரே மாடிஸ்தீரா, கிட்க்கியத்ர இரோது நம்து சீட் ரீ…”

(ஏங்க… கொஞ்சம் தள்ளி உட்காருங்க… நல்லா தூங்குறீங்களா… ஜன்னலோரம் சீட்ட விடுங்க என்று ஒரு சக பயணி உள்ளூர் பாஷையில் கூறினார்)

அவர் சொன்னதை சற்று கூர்ந்து இன்னொரு முறை கவனித்தேன்  ஆனால்….இப்போது எனக்கு அலாரம் க்ளாக்கின் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. இன்று திங்கட்கிழமை அலுவலகம் போயாகவேண்டும். அதோ மனிதர்களை சக்கையாக பிழிந்து தினம் தினம் பசியாறிக்கொண்டிருக்கும் அந்த ‘நாகரிக நகர’ வாழ்க்கை…. கார், ஆட்டோ, பேருந்து, லாரி போன்ற வாகனங்களின் ஆரன் சத்தம் மூலமாக என்னை படபடப்புடன் ஓர் நிதானமின்மையுடன் என்னை வா வா என்று அழைக்கிறது. ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் இந்த மாயையில் இருந்து விடுபடாத வந்தேறிகள் இந்த ஊரில் இல்லவே இல்லை. இப்படிப்பட்ட மாயைகள் மூலம் வாழும் எண்ணற்ற ஆத்மாக்கள் இந்த மாநகரத்தில் தினந்தோறும் உலாவிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.

நேரம் ஆகிவிட்டது…. இதோ ஜகஜோதியாக ஐக்கியமாக புறப்பட்டுவிட்டேன்.

tj
Enter a caption
Advertisements

One thought on “தஞ்சாவூர் சந்திப்பு

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s