அசரிரி

பேபி பாட்டி பீதியுடன் உட்கார்ந்திருந்தாள்.  இருக்கத்தானே செய்யும். வீட்டின் தலைச்சன் பிள்ளை போயும் போயும் இப்படி ஒரு சத்தியத்தையா செய்துவிட்டு போவது? விடிந்தால்தான் எதுவும் நிச்சயம் என்று குலசேகரப்பட்டிணம் முத்தாரம்மனை வேண்டிக்கொண்டு திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளைச் சுற்றி அவளுடைய மருமகன் தங்கராசும், அத்தை விஜயலெஷ்மியும், அம்மா சரளாவும் தம்பி ராஜிவும் அமர்ந்திருந்தனர். மணி நள்ளிரவு 12ஐ கடந்திருந்தது.  ஏற்கனவே கடித்து கடித்து துப்பி மொட்டையாக்கிய விரல் நகத்தை இன்னும் கடித்து வராத நகத்தை துப்பிக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்த வீட்டின் தலைச்சன் பிள்ளையின் பெயர் பிரபாகர். அவன் செய்துவிட்டு போன சத்தியத்தை யாராலும் ஊகிக்க முடியாது.

பி.யூ.சி முடித்த கையுடன் அடுத்த பட்டப்படிப்பிற்காக அட்மிஷன் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. 52 சதவீதம் இந்த மார்க்கிற்கு பி.ஏ பொருளாதாரம் கிடைக்குமா கிடைக்காதா என்ற பயத்தில் பிரபாகரும் அவன் தந்தை சீனிவாசனும் சென்றிருக்கின்றனர். போகும்போது, வீட்டாரிடம் பிரபாகர் செய்த சத்தியம், “வந்தால் சீட்டோடு இல்லையேல் காவேரியில் விழுந்துவிடுவேன்” என்பதுதான். அந்த சமயம் காவேரியில் நீர் வரத்து அதிமானதால் வெள்ள அபாயம் வேறு விடுக்கப்பட்டிருந்தது.  அந்தக் கல்லூரியின் அமைப்பு அப்படித்தான். ஆற்றுப் பாலத்தை தாண்டித்தான் கல்லூரியினுள் செல்லவேண்டும்.

அந்த குடும்பம் இப்படி நடுவாசலில் நடுநிசியில் உட்காந்திருப்பதில் இப்போது ஆச்சர்யம் ஏதும் இல்லையல்லவா ?

தெருநாய்களுக்கும், நடுஇரவு ஆந்தைகளுக்கும், கீரிப்பிள்ளைகளுக்கும் துணையாக அனைவரும் உட்காந்திருந்தனர். மூன்று மணி வாக்கில் தெருமுக்கில் டைனமோ விளக்கின் வெளிச்சம் தெரிந்து ராஜிவ் முதலில் எழுந்தான். பிறகு அனைவரும் அங்கேயே நோக்கினார்கள். அது இரவு ரோந்துக்கு சைக்கிளில் செல்லும் போலீசு. மீண்டும் அமர்ந்தனர்.

உட்கார்ந்தவாறே எல்லாம் கண்ணயர்ந்த நேரம், தீடீரென பிரபாகர் அவர்கள் முன்னாள் தோன்றினான். எழுந்து நின்ற பேபி பாட்டி அவனையே உற்றுப்பார்த்தாள். “யப்பாடா பெரியவன் வந்திட்டான்” என்று சிரித்துக்கொண்டே நின்றாள்.

பிரபாகர் அவளை ஒரே தூக்காக தூக்கி மூன்று முறை சுற்றினான். ஆம், அவனுக்கு மேற்படிப்பிற்கு இடம் கிடைத்துவிட்டது.  அன்று குடும்பமே தன் பரம்பரையில் வரவிருக்கும் முதல் பட்டப்படிப்பு மேதையை ஆரத்தழுவி உச்சிமுகர்ந்தனர்.

வருடங்கள் சென்றன. பட்டப்படிப்பு முடிந்தது. பிரபாகருக்கு வேலை கிடைத்தது. கல்யாணம் ஆனது. பேபி பாட்டி இறந்துபோனாள். தங்கராசு மாமாவும் இறந்துபோனார். அத்தையானவள் மகள்களோடு போய் செட்டில் ஆனாள். வாழ்க்கையில் எல்லோருக்கும் நடக்கவேண்டியது நடந்தது. வாழ்க்கையின் மாற்றம் சில நேரங்களில் சகித்துதான் ஆக வேண்டும், மாற்றங்களை புரிந்துகொண்டுதான் ஆக வேண்டும். சீட் கிடைத்த அந்த இரவு கூட இவ்வளவு பரபரப்பாக முன்னேறவில்லை.. ஆனால் படிப்பிற்குப் பின் வாழ்க்கை சக்கரம் படு வேகமாக சுழன்றது.

வாழ்க்கை, கல்யாணம், முன்னேற்றம், குழந்தைகள் என்று திட்டங்கள் விரிந்துகொண்டே போனாலும், பிரபாகருக்கு ஏதோ ஒரு குறை.  தன் அப்பாவிடமும் அம்மாவிடமும் மனம் விட்டு பேசினான். அவர்கள் என்றுமே அவன் படிப்பு விஷயத்தில் தடையாய் இருந்ததில்லை.

அது இன்னும் படிக்கவேண்டும் என்ற ஆசைதான்.

“குடும்பத்தைப் பார். குழந்தைக்காக ஏதாவது சேத்து வை. பொண்டாட்டிக்கு நகை வாங்கி போடு. இடம் வாங்கலியா ? வீட கட்டலியா ? உனக்குன்னு கொஞ்சம் சேத்துவை”. இப்படி பல பீரி அட்வைஸ் வந்தும் அவனது எண்ணம் படிப்பிலேயே இருந்தது.

இப்போது வாங்கும் சம்பளம் குடும்பத்திற்கும் குழந்தைகளுக்கும் பத்தாது என்று எண்ணி, தெருவில் தன் சொந்தக்கார மச்சானிடமே சீட்டுக்கு சேருகிறான் பிரபாகர். அவனுடைய அடுத்த இலக்கு எம்.ஏ வரலாறு.

மாதமாதம் 25 ரூபாய் என்று ஒரு வருடம் பணத்தை கட்டுகிறான். அந்த காலத்தில் 25ரூபாய் இப்போதைய 500 ரூபாய்க்கு சமம்.

மாத வாடகை, வீட்டுச்செலவு, குழந்தைகளுக்கு, வீட்டு சாமான்கள் இத்தியாதி செலவுகள் என்று எல்லாம் போக ஒவ்வொரு மாதமும் 100 ரூபாய் ஒதுக்க படாத பாடு பட்டான். சைக்கிள் வாங்க நேரம் அமையவில்லை, கால்நடையாகவே சென்றான். சைக்கிள் கனவு அவனைப்பொறுத்தவரை ஒரு பென்சு காருக்கு சமம். இப்படியே சென்றது… தெரு முக்கிலுள்ள மச்சான் 13ஆம் மாதத்தில் பணம் திரும்ப தருகிறேன் என்றார்.

ஒரு சராசரி சம்பளதாசனின் வாழ்க்கை எப்படி ஓடுமோ அதோ போல் ஓடியது. ஒரு வருடம் முடியும் தருவாயில், எம்.ஏ வரலாறுக்கு மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகத்தில் அப்பிளிகேஷன் வாங்குகிறான். தபால் மூலம் பகுதிநேர படிப்பு மற்றும் முழு நேர தன்னுடைய வேலை என்று திட்டமிடுகிறான். பேபி பாட்டியின் நினைவு அவனை சற்று நேரம் ஆட்கொண்டுவிட்டு சென்றது. தான் படிப்பதற்கு முழு காரணமானவர்களை நினைத்து நிம்மதி பெருமூச்செறிந்தான். இப்போது அந்த பட்டியலில் அவனுடைய தெருமுக்கு மச்சானும் இணையப்போகிறார்.

மதுரைக்கு செல்லும் முன் மச்சானை பார்த்து பணத்தை வாங்கிவிடலாம் என்று தன் மனைவியிடம் சொல்லிவிட்டு வெள்ளைப்பிள்ளையார் கோவிலுக்கு சென்று காலணா சூடத்தை ஏற்றிவிட்டு செல்கிறான். வீட்டையடைகிறான். மச்சான் வருகிறார். முகம் முழுக்க சிரிப்பு பிரபாகரனுக்கு. மச்சான் முகத்தில் அதைவிட சிரிப்பு.

பணம் வந்தால் அந்த குடும்பமே  அப்படித்தான் சிரிக்கும்.

லாட்டரி, தட்டுவியாபாரம் என்று மிகவும் அடிபட்டு முன்னுக்கு வந்தவர் தெருமுக்கு மச்சான். அவர் பெயர் என்னவோ தெரியாது, அவர் வீடுதான் தெருமுக்கிலேயே பெரிய ஒட்டு வீடு ஆதலால் எல்லாரும் தெருமுக்கு வீடு அல்லது தெருமுக்கு அண்ணன் வீடு என்றால் உடனே தெரிந்துவிடும்.

தான் இன்னும் மூன்று நாளில் திருநெல்வேலிக்கு செல்லவிருப்பதையும் பணம் கட்டிவிட்டால் புத்தகம் போஸ்டலில் வந்துவிடும் என்றும் சொல்கிறான். தெருமுக்கு மச்சான் பேந்த பேந்த முழித்தார். பணத்திற்கு இன்னும் இரண்டு நாள் அவசாகம் கேட்டார். பிரபாகரன், தான் பணத்தை கொடுத்தது வட்டிக்கு விட்டு சம்பாதிக்க இல்லை, வட்டி கூட வேண்டாம் அசல் மட்டும் போதும் உடனே கட்ட வேண்டும், இல்லையேல் இந்த வருடம் வீணாகிவிடும் என்கிறான்.

தெருமுக்கு மச்சான் இரண்டே நாளில் தருகிறேன் என்று உறுதியாக சொன்னார்.

ஆறு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன.  தெருமுக்கு மச்சானைப் பார்க்க சென்று சென்று தெருமுக்கில் பிரபாகரன் நிற்க ஆரம்பித்தான். அடுத்த ஆறு மாதமும் சென்றது. இந்த வருடமும் அவனால் படிக்க முடியவில்லை. தெருமுக்கு மச்சான் சொந்தக்காரர் வேறு. சட்டையை பிடித்து சண்டையிட்டால் இவன் படிப்பிற்கும் தராதரத்திற்கும் பங்கம் ஏற்பட்டுவிடும் என்ற பயத்தினாலேயே எதுவும் செய்யாமல் அவர் சொன்னதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழத்தில் அடுத்த கல்வியாண்டு அட்மிஷன் நோட்டீசை பழைய பேருந்து நிலையம் டீக்கடையில் படித்துவிட்டு, நேராக தெருமுக்கு மச்சானை பார்க்க சென்றான் பிரபாகர்.

மறுபடியும் அதே பல்லவி. பிரபாகருக்கு இந்த முறை பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் வீட்டிலேயே போய் சண்டையிட்டு வாங்கியிருக்கலாம். அல்லது போலீசில் சொல்லியிருக்கலாம். தெருமுக்கு மச்சான் பணத்தை உள்ளே வைத்துக்கொண்டே இவனை அலைக்கழித்தது இவனுக்கு எப்படியோ தெரிந்துவிட்டது. முகத்திற்கு நேராக உண்மையை சொல்லி கேட்டுவிடலாம். ஆதாரம் ?

படிப்பதற்காக சீட்டுக்கு ஒரு தெரிந்த முகத்திடம் பணத்தை கொடுத்து அலையும் அபலம் நம் நாட்டில் மட்டும்தான் நடக்கும்போல.

அந்த வருடம் தெருமுக்கு மச்சானின் வியாபாரம் பன்மடங்கு உயர்ந்தது. ஒரு மனிதனின் பொருளாதார வசதி ஏறுவதை பணத்தை வைத்து சொல்லத் தேவையில்லை. அவனுடைய சிரிப்பை வைத்தே சொல்லிவிடலாம். பணக்காரர்கள் சிரிக்கமாட்டார்கள். தெருமுக்கு மச்சான் தன்னுடைய இயல்பான சிரிப்பை இழந்து பல மாதங்கள் ஆகின்றன.

பிரபாகருக்கு பல்கலைக்கழக தேதி நெருக்கடி வேறு. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நடுவீட்டில் உட்காந்திருந்தான் .

“சார் போஸ்ட்” என்று தபால்காரன் சொல்லும் சத்தம் கேட்டது. பக்கத்து வீட்டிற்கு தபால் காரன் வந்துவிட்டு போகிறான். சட்டென்று இவனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது.

மறுநாள் காலை.

தெருமுக்கு மச்சான் தங்கள் வீட்டிற்கு புதிதாக வாங்கப்பட்ட டிஷ் ஆண்டனாவை சரிபார்த்தபடி இருந்தார். மாடியில் ஒரே கூட்டம். அந்த தெருவிலேயே பெரிய டிஷ் வைத்து டி.வி பார்ப்பவர்கள் அவர்கள் வீட்டில்தான். பணக்கஷ்டம் அவருக்கு. இல்லையெனில் தெருவிற்கே டிஷ் போட்டு பீரியாக டி.வியும் வாங்கி கொடுத்திருப்பார் தெருமுக்கு மச்சான்.

தபால்காரன் .. சத்தம். “சார் போஸ்ட்”. மச்சான் வெளியே சென்று போஸ்ட் கார்டை வாங்கினார். அனுப்புநர் பகுதியில் பிரபாகரன் என்ற பெயர் இருந்தது.

மரியாதைக்குரிய பெரியவருக்கு,
நான் உண்மையாக உழைத்து என் படிப்பிற்காக எதிர்காலத்தில் தேவைப்படும் என்று எண்ணி உங்களிடம் கொடுத்த பணத்தை உரிய நேரத்தில் வாங்க துப்பில்லாதவனாக இருக்கிறேன். எனது படிப்பு செலவை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். நான் உங்களிடம் கொடுத்த பணம் எனக்கு வேண்டாம். அதை நீங்கள் இறந்த பிறகு உங்கள் ஈமச்சடங்கிற்கு வைத்துக்கொள்ளவும். உங்கள் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளுக்கு அந்த பணம் அந்தநேரம் மிகவும் உதவியாக இருக்கும்.

இப்படிக்கு, பிரபாகரன்.

தன்னுடைய பூஜை அறையில் இருக்கும் லெஷ்மிதேவி கொஞ்ச நேரம் தங்கக்காசுகளை கீழே வைத்துவிட்டு சம்மட்டியை எடுத்து முகத்திலேயே அடிப்பது போன்ற ஓர் உணர்வு தெருமுக்கு மச்சானுக்கு. பிரபாகரனைஏமாற்றவேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்ததா இல்லையா என்று தெரியாது. ஆனால், அவரிடம் பணம் இல்லாமல் இல்லை.

மறுநாள் காலை.

அவர்கள் வீட்டிலிருந்து யாரோ சிங்காரம் என்பவரிடம் சீட்டுப் பணத்தை அன்றைய தேதிவரையான வட்டியைக் கூட கணக்குபோட்டு கொடுத்துவிட்டிருந்தார் உயர்திரு தெருமுக்கு மச்சான். கல்யாணம் முடிந்த பின் மேளம் கொட்டி என்ன ஆகப்போகிறது ?

தேதி முடிந்தது இந்த வருடமும் வீணாகியது. அவனுடைய எம்.ஏ வரலாறு கனவு வரலாறாகவே மாறிப்போனது.  நினைத்ததும் சபதம் செய்ய அவன் இப்போது ரெத்தினசாமிப் பிள்ளையின் லட்சாதிபதி பேரனும் அல்ல சத்தியம் செய்துவிட்டு குதிக்க அருகில் காவேரி ஆறும் இல்லை.  தன் வரவை எதிர்ப்பார்த்து உட்காந்திருக்க அவனுடைய குடும்பமும் இல்லை, தன் மனைவியைத் தவிர.

பி.ஏ விற்கு சீட் கிடைத்த அன்று தன் வீட்டில் நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் நினைவுக்கு வர, பேபி பாட்டியின் நினைவும் அவனுக்கு வந்தது. “நடப்பதுதானே நடக்கும், நடப்பது தானே நடக்கும்” என்று பேபி பாட்டியின் குரல் அசரிரியாக அவனுக்கு கேட்டது.

காமராசர் பல்கலைக்கழகத்தின் அப்ளிகேஷனை நான்காக மடித்து அந்த மாதத்திற்கு வீட்டிற்குத் தேவையான  மளிகை ஜாமான்களை எழுத ஆரம்பித்தான் பிரபாகர்.

galactic-core-galactic_core_by_uribaani

Advertisements

One thought on “அசரிரி

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s