Men, God and Jute bags*

A man with lot of difficulties in his life met the God. He thought that he was the only one having lot of difficulties in his own life and rest of the people living a smooth and swift life. The conversation between the God and “that man” has started. 

God, “what is your problem” ?

Men, “I have lot of issues, difficulties in my life. I can’t bear any more”.

God, “How much ?”

Men, “lot … lot of issues and difficulties which are always creating hurdles making me to live a unsatisfied life, only for me, why?”

God, “so you mean that only you are suffering with issues and difficulties” ?

Men, “yesssss, no one except me…….”, he replied sarcastically. 

God, “I will plan a session tomorrow. Please bring all your issues or difficulties in a jute bag and meet me after two days in the same place and I order rest of the human beings who thinks the same way like you in this Universe to do the same”

Men, “How can I touch and feel those things. It’s Intangible huh”?

God, “No son. From today you can see your problems through your bare eyes. You can touch them and feel and store them anywhere”.

Men, “Thank God, so that I can throw it away ?

God, “Nay. You can’t. Those are all your Karma effected things. You cant throw it or erase it as well.

Men. “Fine God. I will do”

That men put all his issues and difficulties in a jute bag and carried aback of him. He witnessed a large number of gatherings in the same way carrying their respective bags.

Suddenly God appeared in front of them. He incarnated Himself as a XXXL size in the sky to reach the world audience and started to speak. 

“Good evening folks. Hope you are doing good”

“Idiot” some one told in the gathering but God tolerated that. Forgiven. 

“I made a big wall over there in which there are a number of nails were put up. Go there and hang all your jute bags over there and come and assemble in the same place”.

“Useless super power being” some one told in the gathering but God again tolerated. 

Everyone rushed to the place and placed their jute bags assuming that their Karma or issues of life would end on that day itself. It took few hours for them to assemble. God appeared. 

“Great. Lot of jute bags. I have an announcement for all of you”

Everyone was curious. 

“I am going to switch off this place into dark for some time and in the mean time everyone should take their own jute bag where they kept”.

All thought that this was totally an insane. 

God switched off the area into dark. Everyone rushed and took their jute bags. On the way to the assemble area our hero “that man” was felt the weight of the jute bag was so heavy before. Everyone assembled with their own jute bags.

God appeared and told, “the bag you are holding now is not yours, but of your fellow citizens. You all interchanged your jute bags without your knowledge” ! 

Everyone shouted. They can’t bear the weight of the jute bag and they requested to God to give back their own jute bag which is bearable to carry. 

“That man” appeared before the God as the representative for the whole mass and told, “Our issues and difficulties or Karmas should be dealt by us only not anyone else, I have finally understood. Kindly bless us with our old jute bags and remove the tangibility of our problems and we are ready to face the ground reality in our day to day life .Bless us with lots of confidence and will power”. 

God, “Stay blessed, lets follow your heart and don’t go with the flow; only dead fishes will go with the flow; Warriors in life should not hesitate to face the challenges what life gives you”.

God disappeared. 

*Story inspired from my class teacher Mr.T.Uthirapathy (TU).



கொலு கொலு சுண்டல்…..

நவராத்திரி கொலு கொலு சுண்டல்… நவராத்திரி கொலு கொலு சுண்டல்….
நவராத்திரி கொலு கொலு சுண்டல்… நவராத்திரி கொலு கொலு சுண்டல்….

கொலு கொலு சுண்டல்…கொலு கொலு சுண்டல்….

அப்போதெல்லாம் கொலு வைக்கும் வீட்டில் இப்படி பாடிக்கொடே சுண்டல் சாப்பிட வருவார்கள் சிறுவர்கள். அதுமட்டுமின்றி உறவினர்கள் நண்பர்களை கொலுவிற்கு அழைப்பது பழக்கம். வீட்டில் நல்ல காரியம் நடப்பதற்கு சமமாக இதை பாவித்து செய்வார்கள். 9 மரப் படிக்கட்டுகள் வைத்து ஐந்து பெரிய பெட்டிகள் அடங்கிய பொம்மைகள் வைத்து எங்களது கும்பகோணத்து இல்லத்தில் நவராத்திரியை கொண்டாடுவோம். தற்போது அந்த கொலு பொம்மைகளை கும்பகோணம் கும்பேஸ்வரர் கோயிலுக்கு கொடையாக கொடுத்துவிட்டோம். எங்கள் தெருவிலேயே ஓரளவிற்கு பெரிய மற்றும் அதிக படிக்கட்டுக்கள் கொண்ட கொலு வீடு எங்களுடையதுதான். பொம்மையை பராமரிப்பதற்கே பொறுமை வேண்டும்.
இன்று …. கொலுபொம்மைகளை பார்த்து காலை ஸ்பென்சர் பிளாசாவின் உள் அரங்கினுள் கொஞ்ச நேரம் நின்றுவிட்டேன். எல்லாம் நினைவிற்கு வந்தன. மெழுகுவர்த்தி வச்சி படகு விட்டதை, சுண்டல் சாப்பிட்டதை, அட்டப்பெட்டியில பொம்மைய பேப்பர் சுத்தி மேல ஏத்தி வச்சதை, கொலுப் படிக்கு முன்னாடி பூங்கா அமைச்சதை, லைட்டு போட்டதை, பலகை மேல் ஏறி வேஷ்டியை விரிச்சி விரிச்சி மேல உத்தரம் வரைக்கும் ஏறியதை என்று ஆசை தீர ரிவைண்ட் பண்ணி ரிவைண்ட் பண்ணி பார்த்தேன். அது ஒன்றுமட்டுந்தானே இப்போதைக்கு சாத்தியம். கொலு கொலு சுண்டல்… கொலு கொலு சுண்டல்…. என்று மனதினுள் பாடிக்கொண்டே வந்தேன், ஆனால் சுண்டல் கொடுக்கத்தான் யாருமேயில்லை.

பஞ்சுமிட்டாய் வாங்கித்தான்னு கேட்டு அது கெடைக்காத கொழந்த அந்த பஞ்சுமிட்டாயையே அப்படியே ஏமாற்றத்தோட பார்க்கும் ஒரு பார்வை. அதே போல் கொலுவை யாராலும் இனி எனக்கு வாங்கித்தந்துவிட முடியாது.

ஏனென்றால் இது ஆண்டவன் கணக்கு அல்ல. ஆண்டவன் கட்டளை.



யார்தான் இந்த சாமர்த்தியசாலிகள் ?

சாமர்த்தியம் என்பதன் வார்த்தையில் இவ்வளவு வன்மம், அகங்காரம், சுயநலம், பொய், உண்மையின்மை, அகந்தை இருக்கும் என்று நான் நினைத்துக்கூட பார்த்ததில்லை. “சாமர்த்தியமா அவன் அந்த வேலையை முடித்துவிட்டான்” என்பதின் பின்னணியில் ஏமாற்றியோ, பொய் சொல்லியோ அல்லது உண்மையை சொல்லாமலோ ஏதோ ஒன்று சாதிக்கப்பட்டிருக்கும். அங்கு ஏமாற்றப்பட்டவன் என்று ஒருவன் கண்டிப்பாக இருப்பான். சாமர்த்தியம் என்ற சொல்லே ஒரு நம்பிக்கைத் துரோகத்திற்கான சொல் என்பது என்னுடைய முழு நம்பிக்கை. இதில் என்னுடைய பெர்செப்ஷனை மாற்றிக்கொள்வது முடியாத விஷயம். இதில் ஏமாற்றப்பட்டவன் இடத்திலிருந்து இதை நான் ஏழுதுகிறேன், ஒரு குற்றவாளியாக.


சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். தங்களுக்கு இடம், பொருள், சுற்றுச்சூழல் இதையெல்லாம் பழகும் வரை பழகிவிட்டு, தங்களுக்கென்று ஒரு வட்டம் அமைந்ததும் ‘சே டு மை பொட்டக்ஸ்’ என்று சென்று விடுவார்கள். இப்படிப்பட்டவர்களை எப்படியும் வாழ்க்கையில் நாம் சந்தித்து இருப்போம். இப்படி ஒருவனை சமீபத்தில் சந்தித்தேன். கடைசியாக இவனைப்போல் 2011ல் சந்தித்தேன். இவன் 2016. 2011ஆனவன் இப்போது எங்கிருக்கிறான் என்றே எனக்கு தெரியாது. தொலைபேசி எண்ணை அழைத்தால் நம்பர் உபயோகத்தில் இல்லை என்கிறது. ஆனால் இந்த புதியவன் கொஞ்சம் நல்லவன் கொஞ்சம் சீக்கிரமே நகர்ந்துவிட்டான்.

இவர்களைப்போன்றவர்களை பார்க்கும்போது கோபம் தலைக்கு ஏறுகிறது. சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஒருவர் கூறினார் அவ்வளவு ஆட்டிடியூட் இருக்கக்கூடாது உங்களுக்கு என்றார். அதை தலையில் ஏற்றி வைத்திருப்பவனுக்குத்தான் இந்த ஆட்டிடியூட் பற்றி சிந்தனைகளும் வரும் இல்லையெனில் தம்மை ஏதாவது சொல்லி புறந்தள்ள இம்மாதிரியான டெர்மினாலஜியை அவர்கள் உபயோகிப்பது வழக்கம். ஒருவனுடைய பாங்கு மாறுகிறது என்றால் அது அவர்களுடைய ஆட்டிடியூட் மாற்றத்தினால்தான் என்பது அவர்களுக்கு புரிந்தும் அந்த கேள்வியை நம்மிடம் கேட்பார்கள். முதலில் கேட்பவன் நல்லவன் அல்லது தவறிழைக்காதவன் ஆகிவிடுகின்றான்.

ஊர் பெயர், வேலை என்ன செய்தேன், எங்கிருந்து வருகிறேன், கல்யாணம் ஆனவனா, குழந்தைகள் உள்ளனவா, முகம் சுளிக்கிறவனா, தலைமேல் உட்கார்ந்தால் அனுமதிப்பவனா….மொத்தத்தில் அவர்களுடைய ஞாயத் தெராசில் நம்மை எடைபொட்ட பின் அவர்களுக்கு இந்த ஆட்டிடியூட் பற்றிய பேச்சு எழுகிறது. அதுவரை பேச்சுத் துணைக்கு மட்டுமே நாம் அவர்களுக்கு பயன்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே தெரியாமல் இருப்பதுதான் இதில் வேடிக்கை.

எதிரே வரும்போது கூட இக்னோர் செய்துவிட்டு செல்லும் பிராணிகளும் இருகின்றன. நாமும் அவ்வாறுசெய்யும் போது அவர்களுக்கு இந்த ஆட்டிடியூட் பிரச்சினை. வடிவேலு பாணியில், உனக்கு வந்தா ரத்தம எனக்கு வந்தா தக்காளி சட்னியா என்பதுபோலத்தான்.

ஆக. நேர்பட பேசு என்று பள்ளியில் சொல்லிக்கொடுத்ததையும். மனதில் உள்ளவற்றை பேசு என்று கல்லூரியில் சொல்லிக்கொடுத்ததையும் செய்தால் அவர்கள் நம்மிடம் ஆட்டிடியூட் என்ற சாமர்த்தியத்தை காண்பிப்பார்கள்.

இதுவே, அதற்கு நேர்மாறான வேலையில் இறங்கி், வேண்டியவற்றை சாதித்துக்கொண்டு, வேண்டியவர்களை மட்டும் சுற்றி வைத்துக்கொண்டு, தேவை என்கிறபோது இம் மாதிரியான ஆட்களிடம் பேச்சை வைத்துக்கொண்டு வாழ்க்கையை நடத்துபவர்களுக்கு பெயர் சாமர்த்தியசாலிகள். நான் சொல்லவில்லை உலகம் அப்படிச் சொல்கிறது. என்னைக் கடந்து சென்ற அனைத்து சாமர்த்தியசாலிகளுக்கும் என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள். உங்கள் தேவைக்காகவும் உதவிக்காகவும் என்றும் எப்போதும் காத்திருக்கும் உங்கள் “நண்பன்”.

வாழ்வில் ஒருமுறையாவது உங்களைபோலவே நீங்கள் சிலரை சந்திப்பீர்கள்.
என் உண்மையான நட்பிற்கு நீங்கள் கொடுக்கும் விலைதான் அது. அந்த விலையை நீங்கள் கொடுத்தே தீரவேண்டும். அதில் இருந்து நீங்கள் தப்பிப்பதற்கான வாய்ப்பே இல்லை.

சூப்பர்வைசரும்…மத்தியான சாப்பாடும்….

இது நான்…
அண்ணே… சாப்பாடு ஆச்சாண்ணே…
ஆச்சு ஆச்சு அதுதான் வேளாவேலைக்கு ஆகுதுள்ள….
இது நான்..
என்ன சாப்பாடு ?
சம்பா கோதுமை கஞ்சி…
இது நான்..
எங்க சாப்புட்டீக…
இது நான்…
இங்க தான்.. சரவணபவன்ல…
சசீ… அந்தஸ்து சாப்பாட்டுக்காரன் சாப்புடுற இடமா ?
இது நான்
என்னன்ன இப்படி சொல்லிப்புட்ட ? தமிழ்நாட்டுக்கே சோறுபோடுற ஊர்லேந்து வாறேன்… சோறு எங்க கிடைச்ச என்ன ?
வக்கனையா 40 ரூவா சாப்பாட்ட 130 ரூவாய்க்கு சாப்ட்டீயே… சோறு ஒன்னு ஒன்னும் ஒட்டிக்கிடவே ஒட்டிக்கிடாது அவன் கடையில. உடம்புக்கு அத்தனையும் ஆகாது.
இது நான்..
ஆமாம்.. ஒட்டிக்கிடல. பொன்னியா இருக்கும்.
எல்லா பயலுக்கும் சோத்து ருசி இல்லாம போச்சு. நா திருவண்ணாமலைக்காரன். காரை அரிசி கேள்விப் பட்டிருக்கியா ? சோத்த திண்ணுதுக்கு அப்பறம்… கைய மோந்து பாத்தா ஆப்பிள் வாசனை அடிக்கும். 40 வருசத்துக்கு முன்னாடி இங்க சென்னையில கெடச்சிது. இப்போ திருவண்ணாமலையில தேரடி வீதியில கெடைக்கிது. ஒரு கிலோ வாங்கி பொங்கி திண்ணு பாரு. சோறா போடுறானுவ இங்க … கேட்டா மெட்ரோவாம்.. சிட்டியாம்…. எல்லா கெடைக்கிது வயித்துக்கு நல்ல சோறு இல்ல….
இது நான்…
அண்ணே இப்புடி கோவப்பட்டுப்புட்ட ?
உங்க ஊரு கைகுத்தல் அரிசி சாப்பிட்டுருக்கியா ? உங்க ஊரு சம்பா அரிசி சாப்பிட்ருக்கியா ? சாப்பிட்டுருக்க மாட்ட… நீ சாப்புடுறது எல்லாமே மைசூர் பொன்னி…. சின்ன வயசுல ஐஆர் இருவது சாப்பிட்டுருப்ப.. அப்போ விலை வாசியும் சம்பாத்தியமும் அவ்வளவுதான்… இப்ப அப்படி இல்ல. சம்பாவையே பிரியாணி அரிசி அளவுக்கு சமச்சி சாப்புட நினைக்கிறானுவ.
இது நான்…
சரிதான். நீங்க சொல்றது எல்லாமே சரிதான். என்னச்செய்ய… சம்பாத்தியம் இருக்கற அளவு அரிசி விலை வாங்கணும்ன்னு முடிவு பண்ணிடறான்…
நீங்க வாங்குறதுனாலத்தான்டா அவன் விக்கிறான். கேப்ப, கேழ்வரகு இதையெல்லாம் மளிகை கடையில வாங்குன காலம் போய் டயட் சென்டர்ல வச்சி ஆயிரக்கணக்குல விக்கிறான். நீங்களும் அந்தஸ்துக்காக அதையெல்லாம் வாங்கி திண்ணு எல்லா திருட்டுப்பயலுகளையும் பணக்காரன ஆக்கிடறீங்க.
இது நான்…
இவ்வளவு பேசிறீயேண்ணே.. யாருனே நீ… எங்க இருக்க…
திருவண்ணாமலை வெவசாயி. இப்போ… ஷாப்பிங் மால் சூப்பர்வைசர். போ… போய் அந்த லட்சிய வாழ்க்கைய வாழ்ந்திடு…
இது நான்…
இப்போதாண்ணே நீ நல்ல வார்த்தை பேசியிருக்க… ஆனா.. நீ சொன்னது எல்லாமே உண்மைதான்.
போ… அரியலூர் வந்திடுச்சு… போய் ஊர் சேரு. இனிமே பெரிய கடையில.. போய் சாதாரண அரிசிய தங்க விலை கொடுத்து சாப்புடாதீங்க…. வெதச்சவன் பிச்சையெடுக்குறான்… விக்கிறவன் பங்களா கட்டுறான்… இந்த மாச சம்பளம் கூட இன்னும் வரல…. இந்த நாட்டோட நிலை இன்னும் மோசமா போகும். நம்ம எதிர்கால சந்ததிக்கு நாம ஏதுமே பண்ணப்போறதில்ல. நாம நல்லா வாழ்ந்தோம் … சாப்பிட்டோம். அதுங்களுக்கு அது கிடைக்கவே கிடைக்காது. ஆனா… ஊர் முழுக்க பணக்காரனுங்க கூட்டம் மட்டும் இருக்கும்.


வெவசாயத்த விட்டு நகரவாழ்க்கையில பொழப்பு நடத்துற ஒவ்வொரு வெவசாயியோட மனசும் இப்படித்தான் தீயா எறிஞ்சிக்கிட்டு இருக்கும் போல.


கற்றது இங்கிலீஷ்


தமிழ் ஒருவனுக்கு பேரன்பையும்  வீரத்தையும் சொல்லிக்கொடுக்கும் என்று சொல்வார் எங்கள் தமிழ் ஐயா.  சிலம்பாட்டம், குஸ்தி, குத்துச்சண்டை இவற்றையெல்லாம் கற்றுக்கொண்டுதான் வீரத்தை வளர்க்கவேண்டும் என்று இல்லை. ஆனால், தமிழால் இவையெல்லாமே சாத்தியம்.

எத்தனையோ பாடங்களை படித்துவிட்டு மார்க்கும் வாங்கிவிட்டு ஒரு வழியாக வேலைக்கும் வந்துவிடுகின்றோம். ஆங்கிலத்தில் படித்த டெபடைல்ஸ், தி சோல்ஜர் போன்ற செய்யுள்கள் நினைவிற்கு வந்துவிடும் ஆனால் தமிழில் படித்த தாயுமானவர் செய்யுளோ, பாரதியின் பாடலோ, திருவருட்பாவின் வரிகளோ, சிலப்பதிகாரத்தின் காண்டங்களோ ஏன் திருக்குறளில் ஒரு 5 குறள்களோ நமக்கு என்றுமே நினைவிற்கு வருவதில்லை. நாம் பேசும் மொழியையே பாடமாக படிக்கவேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தம் அந்த மொழியின் மீதான வெறுப்பை மறைமுகமாக காட்டச்செய்தது. காலனியாதிக்கத்தின் தாக்கமாகக் கூட இருக்கலாம். தினமும் ஒரு திருக்குறள் அதற்கான விளக்கஉரை என்று வீட்டு வாசலில் கரும்பலகைகளில் எழுதி பொதுமக்கள் பார்வைபடும் படி தினமும் வைக்கும் தமிழ் ஐயாக்கள் இன்னும் வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

படிக்கவேண்டும். பாஸ் ஆக வேண்டும். அவ்வளவுதான் தமிழ் மீது இருக்கும் தேவை என நான் கருதுகிறேன்.நம்மில் எத்தனைபேர் தமிழ் செய்யுட்பகுதிகளை அர்த்தம் புரிந்து படித்தோம் என்று தெரியவில்லை. புரிந்து படித்தவர்கள் இருப்பார்கள் ஆனால் முதல் மார்க் வாங்கியவன் நம்ம க்ளாஸ் லீடராத்தான் இருப்பான். கோனார் தமிழ் உரை மார்க் வாங்க உதவியதே தவிர பொருள் புரிந்து தமிழை கற்க பயன்படவேயில்லை. மாணவன் என்ற அந்த ஸ்டேடஸை இழக்கப்போகும் தருவாயில் தமிழ் மீது எனக்கு ஆர்வம் வந்தது கல்லூரியின் இரண்டாம் ஆண்டு நான்காவது பருவம். இறுதியாண்டில் தமிழ் இல்லை. எங்கள் வகுப்பிற்கு தமிழ் ஐயாக்கள் வருவதேயில்லை.ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் கலைப்படிப்பின் இரண்டாம் ஆண்டு வரை தமிழை நீ படித்தே ஆக வேண்டும் என்று சொல்லும் இந்த கல்வி கட்டமைப்பு, இறுதியாண்டிற்கு பிறகும் முதுகலைபட்டத்திற்கும் தமிழை நீ இனி படிக்கவேண்டாம் என்கிறது. ஒன்று இல்லை என்றதும் அதன் அருமை புரிந்தது. தேட ஆரம்பித்தேன். தமிழ் ஐயாக்களை தேட ஆரம்பித்தேன். அவர்கள் எங்கேயும் கிடைக்கவில்லை. அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில் கட்டப்பட்ட சில கல்லூரிகளிலும், ஆற்று ஓரமாய் இருக்கும் சில கலைக் கல்லூரிகளிலும்தான் தமிழ் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது, அதே ஐயாக்கள் நினைத்தால் காலத்தை வீணடிக்காமல் தமிழ் புலவர்களை பி.காம்., பி.ஏ., பொருளாதாரம் போன்ற துறைகளில் இருந்து கூட அவர்கள் உருவாக்கலாம். ஆனால் நமது தொழில்நுட்ப அசுர வளர்ச்சி அதை ஏற்றுக்கொள்ளாது. நாமும் தேதி முடிந்த சரக்குகளாகத்தெரிவோம் என்ற நினைப்பில் தமிழை தள்ளினோம்.

பள்ளிக்கூடங்களிலும் கல்லூரிகளிலும் தமிழ் வகுப்பிற்கு மணி அடித்தவுடன் வருகைப் பதிவேட்டில் நம் பெயரை தமிழ் ஆசிரியர் வாசிக்கும்போது உள்ளேன் ஐயா, உள்ளேன் அம்மா என்று சொல்ல வேண்டும் என்ற விதியை மனது தயார்ப்படுத்திக்கொள்ளும்.  ஒரு வேளை மாற்றி யெஸ் சார் அல்லது பிரசண்ட் சார் என்று சொல்லிவிட்டால் அவ்வளவுதான் தமிழ் ஐயாவின் கோபத்திற்கு எல்லையே இருக்காது. டஸ்டரோ சாக் பீஸோ வந்து முகத்தில் விழும்.  அல்லது…. யாரு தொற லண்டன்லேந்து வந்தெறங்கியிருக்கு போல என்ற கேளிக்கையான பதிலும் வரும்.

கல்லூரி தமிழ் ஐயாக்களுக்கும் பள்ளி தமிழ் ஐயாக்களுக்கும்  இடையே நிறைய வித்தியாசம் இருக்கும். பள்ளி அளவில் தமிழ் ஐயாக்களும் அம்மாக்களும் பாசத்தையும் தமிழையும் ஊட்டுவார்கள். கல்லூரி தமிழ் ஐயாக்கள் …  தமிழ் இலக்கியம் பற்றி பாடம் எடுக்கும் நேரம் மிகவும் குறைவே, ஆனால் ரௌத்திரம் பற்றியும், வீரம் பற்றியும், அரசியல் பற்றியும், அக்கால அரசியல் தற்போதைய அரசியல் பற்றியும், தமிழ் இனத்தின் வரலாறு பற்றியும், செய்யுளின் அழகு மற்றும் அழகியல் பற்றியும் பாடம் எடுப்பார்கள். முக்கியமாக அதில் நகைச்சுவை உணர்வு அதிகம் இருக்கும்.  இது வேறு எந்த துறை ஆசிரியர்களிடமும் காண முடியாத ஒன்று. தமிழையும் அழகியலையும் பிரிக்கமுடியாது.ஆங்கிலத்தில் ஷேக்ஸ்பியர் நாடகத்தின் மூலம் அழகியலை நிரூபிக்க முடியும், ஆனாலும் அழகியல் என்பது தமிழுக்கே உரியது. அது மற்ற மொழிகளின் அழகியல் வெளிப்பாட்டை தமிழ் மொழியின் மூலம் அளவு காட்டப்படுவது இல்லை. ஏனென்றால் அழகியல் பிறந்ததே தமிழ்மூலமாகத்தான். ஏஸ்தடிக்ஸ் என்று ஆங்கிலத்தில் கூறுவார்கள். இந்த வார்த்தைக்கெல்லாம் முன்னோடி நமது அழகியல். அழகியலை ஒரு வரியில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், உலகில் எல்லாமே அழகு. அழகின்மை என்று எதுவுமே இல்லை என்பதுதான் அழகியல்.

அகல உழுவதைவிட, ஆழ உழு என்பார் தமிழ் ஐயா. எவ்வளவு அர்த்தம் பொதிந்த அழகான சொலவடை.   வையும் போதும் கூட, அங்கும் இருப்பான் இங்கும் இருப்பான், ஆக்கிய சோத்துக்குப் பங்கும் இருப்பான்- வெங்கப்பயல் என்பார் அழகாக. புத்திமதி கூறுகையில், தவளை தான் வாயல கெடும் என்பார், சொல்பேச்சுக் கேட்காதபோது, வைக்கப்போர் நாய் கதையை சொல்வார்,  நக்கல் நையாண்டிக்கு, நாளைக்கு சாகப்போற கிழவி கூறைமேல ஏறி உட்காந்தாளாம் என்பார் மிக அழகாக. மாணவர்கள் இன்னொருவருடன் சண்டைக்கு போகும்போது, சாரை விறுவிறுத்தா மாட்டுக்காரன்ட்ட போகுமாம் என்பார்.

எங்கள் கல்லூரியில் ஒரு மாணவன் தினமும் தாமதமாகத்தான் வருவான். கேட்டால் வீட்டில் அவ்வளவு வேலை அவ்வளவு கஷ்டம் என்று தன் துயரத்தை சொல்வான். அப்படி ஒருநாள் அவன் தாமதமாக வந்தபோது, தமிழய்யா ஒரு கதை சொன்னார்.வாழ்க்கையில் எப்போதுமே கஷ்டங்களை அனுபவித்தவன் கடவுளிடம் எனக்கு மட்டும் ஏன் இவ்வளவு கஷ்டம் என்னால் தாங்க முடியவில்லை என்று கேட்கிறான். அவனைப்போலவே கஷ்டங்களை அனுபவித்தவர்களை, கடவுள், அவர்கள் அவர்கள் கஷ்டங்களை ஒரு மூட்டையில் போட்டு எடுத்துவரச்சொல்கிறார். எல்லாம்  ஓர் இடத்தில் கூடுகின்றனர். எல்லோரும் கடவுளின் சொல்படி தத்தம் கஷ்டங்களை மூட்டையில் போட்டு தோளில் சுமந்துகொண்டு நின்றனர். கடவுள் அனைவரிடமும் சொல்கிறார், இன்னும் சிறிது நேரத்தில் இந்த இடம் இருண்டுவிடும். அவரவர்கள் எடுத்து வந்த கஷ்ட மூட்டைகளை அதோ தெரியும் அறையினுள் வைத்துவிட்டு வரவேண்டும் என்கிறார். எல்லாம் அதன் படி செய்கின்றனர். கடவுள் மறுபடியும் அவர்களிடம் அதே அறையினுள் சென்று அவரவர்கள் மூட்டையை எடுக்கச்சொல்கிறார். அவர்களால் எது தன்னுடைய மூட்டை என்று தெரியாமல் மாற்றி எடுத்து வந்துவிடுகின்றனர். ஆனால், இம்முறை அவர்கள் மாற்றி எடுத்துவந்த மூட்டை தங்கள் சொந்த மூட்டையைவிட பளு அதிகமாக இருந்தது, யாரலும் தூக்க முடியவில்லை. எல்லோரும் கடவுளிடம் மன்றாடி தங்கள் பழைய மூட்டைகளை தருமாறு வேண்டுகின்றனர். கடவுளும் அவ்வாறு செய்கிறார். இப்படி ஒரு கதையை கேட்கும்போது வகுப்பில் இருக்கும் மாணவர்களின் மன நிலை எப்படி இருக்கும். அந்த அளவு ஒரு உத்வேகத்தை இக்கதை தருகிறது.

தமிழ்ப்பாடம் என்ற ஒரு வகுப்பே நீதியை சொல்லித்தரத்தான் நமது கல்வியாளர்கள் அமைத்துள்ளார்கள் என்பது எனது நம்பிக்கை. இவையெல்லாம் வெர்ட்ஸ்வொர்த், ஷேக்ஸ்பியர்களால் சாத்தியமாகாது.

பள்ளியில் தமிழ் அம்மா எப்போதும் கூறுவார், நீ படி அல்லது படிக்காமல் போ. பாஸ் ஆகு இல்ல பெயில் ஆகு. ஆனா, பொய் சொல்லாத. என்னைக்குமே உண்மைய சொல்லிப்பாரு. உண்மைய காப்பாத்த தேவயில்ல, பொய் சொன்னா நாம சாகுற வரைக்கும் அத காப்பாத்திக்கிட்டே வரணும், நீ காப்பாத்த மறந்துட்டேன்னா அது உன்னைய கொன்னுடும். இது போன்ற சில அறிவுரைகள் சிலருக்கு மனதில் பாடம் ஏறியதோ இல்லையோ கடைசி பெஞ்சில் இருக்கும் மாணவன் வரை காதில் ஏறியிருக்கும். என்றாவது ஒருநாள் இந்த வார்த்தைகளே உங்களை காப்பாற்றும். மற்றபடி தேர்வு எழுதி நீங்கள் மதிப்பெண்கள் வாங்குவது எல்லாம் அடுத்த வகுப்பிற்கு செல்ல வேண்டிய பயணச்சீட்டுதானே ஒழிய வெறும் மதிப்பெண்களால் ஒருவனின் ஒழுக்கத்தையும் நேர்மையையும் தீர்மானிக்க முடியாது என்பார். தமிழ் ஐயாக்களுடன் கொண்ட நமது உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் நாம் நமது தாய் தந்தையிடம் கொண்டிருக்கும் உரையாடல்களுக்கு ஒத்து இருக்கும். ஆதலால்தான் என்னவோ அவர்களையும் நாம் ஐயா என்றே அழைக்கின்றோம் பெண்களாயின் அம்மா என்று அழைக்கின்றோம்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு தமிழ் பி.ஏ தொலைநிலைக்கல்வியில் படித்தால் என்ன என்று தோன்றியது. கல்லுரியை விட்டு வந்து இத்தனைவருடத்திற்கு பிறகு தமிழ் மீண்டும் படிக்கவேண்டும் என்ற ஆசை வந்ததே அபூர்வம். அதனைத் தொடர்ந்து, பாடத்திட்டங்களை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம், அழகப்பா பல்கலைக்கழகம், மெட்ராஸ் பல்கலைக்கழகம் போன்ற வெப்சைட்டுகளில் பார்த்தேன்.

ஆனால் உள்ளே இருக்கும் நியாயம்தான் எப்போதும் கூடவே இருந்து குழிபறிப்பது. உள்ளிருந்து ஒரு சப்தம் கேட்டது…. “இட்ஸ் பெட்டர் டு லீவ் இட் நவ், டமிழ் பி.ஏ வோண்ட் மேக் எனி சென்ஸ் அண்ட் இட் வில் நாட் சப்போர்ட் யுவர் கரீர் எனிமோர் அண்ட் டஸ் நாட் இயர்ன் எனி இன்கம் அவுட் ஆப் இட், இட்ஸ் அப்சொலிட், ஜஸ்ட் ஸ்பெண்ட் தி மனி அண்ட் டைம் அட்லீஸ்ட் இன்ய புரோடக்ட்டிவ் மேனர்” என்றது.

நினைவில் உள்ள சில சொலவடைகள்….
மகள் வாழ்ற வாழ்வுக்கு மாசம் ஆயிரத்தெட்டு வௌக்கமாராம்.
கழுத கோபம் கத்துனா தீரும்.
மேயுற மாட்ட நக்குற மாடு கெடுக்குற மாதிரி.
வட்டிக்கு வாங்கி அட்டிகை வாங்கினாளாம் அட்டிகையை வித்து வட்டி கட்டினாளாம்.
நக்குற நாய்க்கு செக்குன்னு தெரியுமா சிவலிங்கம்னு தெரியுமா?
வெளஞ்சா வள்ளி திருமணம் வெளையாட்டா அரிச்சந்திரன் நாடகம்.
சீமான் வீட்டு நாய் சிம்மாசனம் ஏறுதுன்னு வண்ணான் வீட்டு நாய்  வெள்ளாவியில ஏறிச்சாம்.

நகரவாசியானேனே நாகரிகம் மறந்தேனே

 அன்று பெங்களூரில்

2008இல் பெங்களூருவிற்கு குடிபெயர்ந்த போது பொதுவாக அரசுப் பேருந்துகளில் அலுவலகம் செல்வதுதான் அதிகம். என்னதான் மெட்ரோவில் இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் ஒரு தஞ்சாவூர்காரன் இருந்துகொண்டேதான் இருந்தான். ஒரு முழு நகரவாசியாக மாற நினைக்கும்போதெல்லாம், அந்த தஞ்சாவூர்க்காரன் என்னை காப்பாற்றி வந்தான். தினமும் நான்கு பேருந்துகள் மாற வேண்டும். புகை, கூட்ட நெரிசல், போக்குவரத்து பிரச்சினை இதனையெல்லாம் தாண்டி அந்த பெரும் சத்தத்திலும் ஒரு நிதானம் சிலரிடம் இருக்கும். எப்போவாவது சீட் கிடைக்கும். அவசரம் இல்லாமல் மெதுவாக நகர்ந்து உட்காருவதற்கு சென்றால், எனக்கு முன் யாராவது முண்டிக்கொண்டு வந்தால் விட்டுவிடுவேன். சீட் தானே.

ஜன்னல் ஓரம் ஒரு சீட் கிடைத்து உட்காரும்போது வாழ்க்கையில் ஒரு பெரும் விஷயத்தை சாதித்து கிடைக்கும் நிம்மதி கிடைத்தாற்போல் இருக்கும். அப்படி சீட் கிடைத்து ஆர அமர்ந்து கவனித்த விஷயங்கள் ஏராளம். உள்ளிருந்தபடியே மோட்டாரிஸ்ட்டுகளை மிகவும் ரசித்துப் பார்ப்பேன்.

மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்டுபவர்களில் இரண்டு ரகம் என நினைக்கிறேன். ஒரு ரகம் அவசரமாக பதட்டத்துடன் செல்வது, இன்னொரு ரகம் நிதானத்துடன் பொறுமையாக செல்வது. அவசர ஓட்டிகளும் நிதான ஓட்டிகளும் வந்து சேரும் நேரத்திற்கு பெரிதாக ஒன்றும் வித்தியாசம் இருக்காது. இந்த அவரச ஓட்டிகள் சிக்னலில் அவதிப்படுவதை பார்த்து பல நாட்கள் உள்ளுக்குள் சிரித்ததுண்டு. அண்ணன் எப்போ சாவான் திண்ணை எப்போ காலியாகும்ன்னு, எங்கேடா இடுக்கு கிடைக்கும் எப்போடா கார்க்காரன் நகருவான் என்று நினைத்து வண்டியை நகர்த்தும்போது ஒரு ஆட்டோகாரன் நடுவில் புகுந்து அவனது ஆசையை நிராசையாக்கிவிட்டு முன்னேறி நின்றுகொண்டு கரும் புகைச்சலை கொடுப்பான். ஆட்டோகாரனும் ஒரு எகத்தாளமா லுக் விடுவான். அவர்களோட பார்வை யுத்தம் ரசனையாக இருக்கும். இப்படி முண்டி அடித்துக்கொண்டே முன்னேறி ஒரு வழியாக அவர்களுடைய பயணத்தை முடித்துவிடுவார்கள். பேருந்தும் நடையுமாக ஒவ்வொரு நாளும் சென்றுகொண்டிருக்கும் அந்த பெங்களூரு நாட்கள்.

ஒரு முறை இப்படி ஜன்னலோரம் பயணிக்கும்போது ஒரு மோட்டாரிஸ்ட்டை பார்த்தேன். அவர் முண்டி முண்டி பார்த்தார் பிறகு ப்ளாட்பாரத்தில் ஏறிவிட்டார். நான் தான் சரியாக கவனிக்கவில்லை. ப்ளாட்பாரத்தில் பல மோட்டாரிஸ்ட்டுகள்  எப்போதுமே அப்படித்தான் செல்கிறார்கள். நான் பார்த்ததுதான் தாமதம்.  அவ்வளவு கோபம் வந்தது அந்த படித்த முட்டாள்கள் மேல். நடந்துபோவனுக்கு மரியாதையே கிடையாதா இந்த ஊரில். நடைபாதை நடப்பதற்கே என்பதை மறந்து இவர்கள் இப்படி ஏறி வண்டியை ஓட்டுவது அந்த ப்ளாட்பாரத்தின் தளத்தை வலுவிழக்க  செய்துவிடும். மறுபடியும் அரசுக்கு செலவு. நடந்து செல்பவர்கள் பீதியிலேயே தான் செல்லவேண்டியிருக்கும். ஏனென்றால் மோட்டாரிஸ்ட்டுகள் சாலையிலும் செல்வார்கள் ப்ளாட்பாரத்திலும் செல்வார்கள். இது என்னுடைய மனதில் தோன்றிய எண்ணம் அன்று.

இன்று சென்னையில்.
இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிக்கொண்டு அலுவலகம் சென்றுகொண்டிருந்தேன். என்றுமே ப்ளாட்பாரத்தில் ஓட்டுபவர்களையும் ஓட்டுவதையும் வெறுத்த நான், வெறுப்பது மட்டுமல்ல அவர்களை மனதிற்குள் அப்படி வசை பாடுவேன். படித்த முட்டாள்கள் என்று. ஏன் என்னால் அவர்களை மனதார வைய முடிகிறது ? நான் அந்த விஷயத்தில் சரியாக இருக்கிறேன் என்ற நம்பிக்கை. ஆதலால் எனக்கு அவர்களை ஏச உரிமையும் உண்டு. எப்படிப்பட்ட அவசரமாக இருந்தாலும நான் ப்ளாட்பாரத்தில் ஏறியதில்லை. அலுவலக மீட்டிங், சினிமா, நண்பர்கள் சந்திப்பு என்ற எந்த காரியத்திற்கும் அவசரப்பட்டு முந்திக்கொண்டு சென்றதில்லை.

எப்போதும் போல்தான் அலுவலக நேரத்திற்கு இன்றும் சென்றேன். என்ன நினைத்தேன் என்று தெரியவில்லை. உள்ளுக்குள் இருந்த தஞ்சாவூர்க்காரன் உறங்கிவிட்ட நிலையில்… நானும் வண்டியை ப்ளாட்பாரத்தில் ஏற்றி ஓட்டிவிட்டேன். மற்ற வண்டிகள் நிற்கும்போது நாம் மட்டும் சர்ர்ர்ர்..சர்ர்ர்ர்ன்னு வண்டியை பாய்ச்சி செல்லும்போது ஒரு வித மகிழ்ச்சி ஏற்படத்தான் செய்கிறது. ஆனால், உள்மனது நீயும் இப்படி ஆகிவிட்டாயே என்றது. எனக்கு முன்னே ப்ளாட்பாரத்தில் கிட்டத்தட்ட ஆறு பேர் வாகனங்களை ஓட்டிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

எதிரே ஒரு பெரியவர் 20 அடி தூரத்தில் நான் ப்ளாட்பாரத்தில் இருந்து இறங்குவதற்குள் ஏறிவிட்டார், அவர் என்னை பார்த்துவிட்டதாக எண்ணி சாதாரணமாக ஓட்டி வந்தேன், அவரை கடக்கும்போதுதான் தெரிந்தது நான் வருவதை அவர் கவனிக்கவேயில்லை என்று. எனக்கு முன்பு ஓட்டிச்சென்றவர்கள் அவர் ஏறும்போதே இறங்கிவிட்டார்கள். ப்ளாட்பார பயணத்தை வெறுத்த நான் இன்று அதில் மேல் ஏறி அவரை கடக்கும்போது அவர் திடீரென பயந்து கோபத்துடன்…. டேய் ப்ளடி ராஸ்கல் என்று கத்திவிட்டார், அவர் என்னுடைய தோள்பட்டையை தட்டியிருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். உள்ளுக்குள் இருந்த தஞ்சாவூர்க்காரன் விஷயம் தெரிந்ததும் எழுந்தான், இப்படி சூடு சுரணை இல்லாத மனிதனாக மாறிவிட்டாயே ? நீயெல்லாம் படித்தவனா ? ஏன் இந்த அவசரம் ? நிதானமின்மை ? இப்படியா பறத்திக்கொண்டு செல்வார்கள்? என்றான். என்னிடம் பதில் ஏதும் இல்லை அந்த உண்மையான கேள்விகளுக்கு. அவருக்கு அப்பா வயது இருக்கும் என நினைக்கிறேன். நாம்தான் படித்தவர்களாயிற்றே. அவர் விழுந்தாரா, தடுமாறி நின்றாரா என்று எதையும் சேட்டை செய்யாமல் என் பாட்டுக்கு எனது வாகனத்தை ஓட்டிக்கொண்டு ஒரு நன்கு படித்த பட்டம் வாங்கிய ஒரு பட்டதாரியாக நாட்டின் ஒரு பொறுப்புமிக்க குடிமகனாக எனது எனது இலக்கை நோக்கி சென்றுகொண்டே இருந்தேன்.

சாலை முனையில் திரும்பும்போது நின்றுகொண்டிருந்த அரசுப்பேருந்து ஜன்னலோரத்தில் அமர்ந்தபடி ஒரு மத்திம வயது ஆண் என்னை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கவனித்தேன். பொறை ஏறிய இருமலுடன் அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தேன். தாமதமாக. ஒரு முழு நகரவாசியானேன்.  உள்ளிருந்த தஞ்சாவூர்க்காரனை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
ப்ளாட்பாரத்தில் வாகனம் ஓட்டுபவர்கள் அனைவருக்கும் சமர்ப்பணம்


நன்றாக நினைவிருக்கிறது, வருடம் 1994. அப்போதெல்லாம் பள்ளிக்கு கிளம்பி வருவதென்பதே ஒரு பெரிய பயம் கலந்த ஒன்று. புத்தகம், நோட்டு, பென்சில், ரப்பர், ஒரு டப்பா, வேறு ஏதாவது சில. மதிய சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு ஓடி வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு திரும்ப வந்துவிடுவோம். பெரும்பாலும் சாப்பாட்டு கூடையை கொடுத்து அனுப்பிவிடுவார்கள். ஒவ்வொரு பாடவகுப்பும் கடந்து செல்வது யுகங்களாக இருக்கும். 8 வகுப்புகள். 4 வகுப்புகள் முடிந்தவுடன் மதிய உணவு.

ஒரு பெரிய தோசை கல் அளவில் இரும்பில் வட்ட வடிவில் ஒரு தட்டு, நல்ல மொத்தம். மர சுத்தியலில் எங்கள் பள்ளி பியூன் மூன்று முறை அடிப்பார். மதிய உணவு வேளையெனில் 4 முறை அடிப்பார். கடைசி வகுப்பெனில் டங் டங் டங் டங் டங்… என்று தொடர்ந்து அடித்துக்கொண்டே இருப்பார். வேளாங்கண்ணி சர்ச் பெல் போல இருக்கும் அந்த சத்தம். ஆனால் தோசைக் கல்தான். பெல் அல்ல. இன்னமும் அந்த சத்தத்தை என்னால் யோசனை செய்து பார்க்க முடிகின்றது. அவ்வளவு சுதந்திரம் கலந்த சத்தம் அது ஆனால் மாலை வேளையில் மட்டும்.

ஏரியாவில் இரவு நேரம் கரண்ட் போய்ட்டு திரும்ப வரும்போது சிறுவர்கள் ஓ வென கத்துவார்கள் … அதுபோல ஓஓ என்று சத்தம் எழும், எல்லா வகுப்பிலிருந்தும் அடைத்துவைக்கப்பட்ட கிளிகள் கூண்டுக்கு வெளியே பறந்து போவதுபோல அந்த காட்சி இருக்கும். அனைவரும் அப்படி ஓடி வருவோம். ஓடிவரும்போதே திட்டங்களும் ஓடும் மனதினுள்….

நண்பர்களுடன் சாயங்காலம் நேர விளையாட்டுக்கள், தட்டான்தெரு ஓட்டம், மணல் விளையாட்டு, கிட்டிபெல், ஆபியம், தூர்தர்ஷன் டெலிவிஷன், மொட்டைமாடி டிமிக்கி, பக்கத்து வீட்டு அண்ணா அக்காக்களுடன் பேச்சு, அப்பா அலுவலகத்திலிருந்து வருகை, தின்பதற்கு தீனி, அம்மா செய்து கொடுக்கும் சத்துமாவு உருண்டை, இரவு சாப்பாடு என்று மனம் ஒருவழியாக அன்றைய நாள் முடிவின் திட்டங்களை தீட்ட ஆரம்பிக்கும்.

இத்தனை வருடங்களுக்கு பிறகு அந்த தாகத்தை பற்றி இன்று இரவு வேளை டிராப்பிக்கில் வீடு திரும்பும்போது அசைபோட்டுக்கொண்டே வந்தேன். குழந்தையாகவே அந்த தாகத்துடன் இருந்திருக்கலாம் போல.

மாலை நேர பள்ளி மணியோசை எதிர்பார்ப்புடன், பசியுடன், அழுக்கு படிந்த வெள்ளை சட்டை காக்கி டிரவுசருடன், தாகத்துடன் வீடு வந்து ஒரு சொம்பு தண்ணீரை எடுத்து மூச்சு வாங்காமல் குடித்த அந்த திருப்தி இனி கிடைக்குமா ?



பதிவு அற்பணிப்பு :
செயின்ட் பீட்டர்ஸ் பள்ளியில் படித்த அனைவர்களுக்கும்


இண்டிபென்டன்ஸ் டே ரிசர்ஜன்ஸ்

இண்டிபென்டன்ஸ் டே ரிசர்ஜன்ஸ்

இன்றைய ஐமேக்ஸ் அல்லது சத்யம் சினிமாஸ் போன்ற தியேட்டர்களை பிரம்மாண்டமாக பார்க்கும் அதே கோணத்தில் இருந்தது அன்றைய தியேட்டர் ராஜராஜன் . தஞ்சையின் முதல் டிடிஎஸ் தியேட்டர், அகலமான ஸ்கிரீன், படம் ஆரம்பிக்கும்போது சிகப்பு ஸ்கிரீனில் அழகிய வண்ண லைட்டுகளுடன் சில இசையுடன் திரை மேல செல்லும். பார்க்க அழகாக இருக்கும். அப்போது முதல் வகுப்பு 20 ரூபாய் பால்கனி 25 என நினைக்கின்றேன். ஏசியும் உண்டு இப்போது மல்டிப்ளக்ஸ்இல் உள்ள சீட்டிங் முறைப்படி சீட்கள் இருக்கும். யார் முன்னாள் அமர்ந்தாளும் திரை மறைக்காது.

பிரம்மாண்டமான படங்களை பிரம்மாண்டமான திரையில் பார்ப்பதுதானே உசிதம். எடுத்துக்காட்டுக்கு, டென் கமாண்ட்மென்ஸ் யாகப்பா தியேட்டரில்
பார்த்தது, இரண்டு இன்டர்வல்கள். பென்கர், உமர் முக்தார், ஈவில் டெட் போன்ற படங்களை யாகப்பா, ராணிபேரடைஸ் போன்ற தியேட்டர்களில் அப்போது பார்த்திருக்கிறேன். உலக சினிமாக்களை அவர் தன் தந்தையுடன் சென்ற சினிமாக்களையும் மற்றும் நாளிதழ் மூலம் படித்துதெரிந்துவிட்டு என்னுடன் பகிர்ந்து பிறகு தியேட்டருக்கு அழைத்துச்சென்றும் காண்பித்துவிடுவார் அப்பா.

அந்த க்ளாசிக் வரிசையில் லேட்டஸ்ட்டாக அப்பா அழைத்துச்சென்ற திரைப்படம் ‘கிளாடியேட்டர்’ வருடம் 2000 அதன் பிறகு நாங்களே படங்களை பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டோம். இப்படியும் சொல்லாம் 16 வருடங்களாக அப்பாவுடன் நாங்கள் படம் பார்க்கவே இல்லை என்று. அவரும் தியேட்டர் செல்வதை மிகவும் குறைத்துக்கொண்டார். பௌத்தம் படம் பார்க்கும் ஆசையை கூட குறைத்துவிடும் போல. இன்று காலை தொலைபேசிமூலம் மறவாமல் இன்று இண்டிபென்டன்ஸ் டே போய்வரவும் என்று சொன்னேன்.

“அப்பாவுடன் சென்ற ஆங்கிலப்படங்கள்” என்று ஒரு புத்தகமே போடலாம், அவ்வளவும் நினைவுகள்.

சரி மேட்டருக்கு வருவோம்.

1996ஆம் வருடம் தியேட்டர் ராஜராஜன், தஞ்சாவூர். இண்டிபென்டன்ஸ் டே என்று ஆங்கிலத்தில் அகலத்திரையில் டிடிஎஸ் சத்தத்துடன் படத்தின் பெயர் போடப்பட்டது. முடிந்த அளவு முக்கியமான வசனங்களை தமிழில் அவ்வப்போது அப்பா சொல்லிவிடுவார். சில நேரங்களில் என்ன என்ன என்று நச்சரிப்பேன். காமெடிக்கு சிலர் மட்டும் சிரிக்கும்போது நமக்கு மட்டும் ஏன் புரியவில்லை என்று தோன்றும். செவிடன் போல் காட்டிக்கொண்டு படத்தை தொடர்ந்து பார்ப்பேன். இப்போதும் கூட ஸ்லேங் புரியாமல் பார்ப்பதுண்டு, மற்றவர்கள் சிரிப்பார்கள் பேக்கு மாதிரி பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன். தேங்ஸ் டு சப் டைட்டில்ஸ்.

அப்படி புரிந்தும் புரியாமலும் சிறுவயதில் பார்த்த அந்த திரைப்படத்தை அவ்வப்போது ஸ்டார் அல்லது எச்பிஓ வில் ஒளிபரப்பும்போது பார்ப்பதுண்டு. பழைய நினைவுகள் எல்லாம் வரும். நான் ஒரு பழைய நினைவு பைத்தியம். நோஸ்டால்ஜிக் என்று கூறி நிகழ்காலத்திலேயே கடந்த காலத்தின் நினைவுகளுடனும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு பைத்தியம்.

அதே குழந்தைதனத்துடன் நேற்று இண்டிபென்டன்ஸ் டே ரிசர்ஜன்ஸ் சென்றிருந்தேன். அந்த படத்தில் வந்த அதே பிரசிடன்ட் ஒரு கெட்ட கனவு காண்பது போல படம் ஆரம்பித்தது. வயசான தாடி வைத்த எக்ஸ் பிரசிடண்ட். வில்ஸ்மித்தின் மகன். பழைய டாக்டர். அந்த அப்பா மகன் டெக்கீஸ்.

விஷயம் என்னவென்றால் டைட்டில் போடுவதில் அதே முறையை பின்பற்றி கலக்கியிருந்தார் டைரக்டர். காண கண் கோடி வேண்டும் போல இருந்தது. வித்தியாசம். இது 3டி. ஆங்கிலத்தில் ஸ்பெக்டகுலர் என்று சொல்வார்கள் அதை அனுபவிக்க இம்மாதிரி திரைப்படங்களை தியேட்டரில் போய்தான் பார்க்க வேண்டும்.

மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு நண்பர் ஒருவரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன் நேரம் இருக்கும்போது சொல்லுங்கள் ஐமேக்ஸ்ல் போய் பார்ப்போம் என்று. அதற்குள் இருப்பு கொள்ளவில்லை டிக்கட்டை டபக்கென்று புக்செய்துவிட்டேன்.

இன்னொரு முறை அவருடன் ஐமேக்ஸ்இல் சென்று பார்க்க எனது விருப்பத்தையும் இதன் மூலமே தெரிவித்துவிடுகின்றேன்.

IPD 1996
IPD 2016

தீவுத்திடலில் சத்தியாவும் நானும்

“ஜி புக் ஷோ போய்ட்டு வந்துட்டீங்களா” என்றது அந்த ஜி டாக். டாக்கியவர் சத்தியா. இன்னும் இல்லை ஊர் வந்தவுடன் சொல்லுங்கள் போகலாம் என்று டாக்கி வைத்தேன்.

இன்று மதியம் ஆரம்பித்து இரவு 8 மணி வரை நூல்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். கொஞ்சம் வாங்கினோம். தொடர்ந்து நான்காவது முறையாக பப்பாஸி நடத்தும் புத்தகத் திருவிழா சென்றுகொண்டிருக்கின்றேன்.

முக்கியமான விஷயம். குடிதண்ணீருக்கு அங்கு காசு வாங்குவதில்லை, எல்லா வருடங்களிலும்.

கொஞ்சம் வெயில் வேறேதும் தொந்தரவு இருந்ததாக தெரியவில்லை. 6 மணிநேரம் போனதே தெரியவில்லை.

காலச்சுவடு பதிப்பகம் சென்றோம், க்ளாசிக் நாவல் வரிசையில் ஆ.மாதவன் எழுதிய நாயனம் என்ற புத்தகத்தை வாங்கினேன்.பிறகு, கிழக்கு பதிப்பகத்தில் தங்கர் பச்சான் எழுதிய சொல்லத் தோணது மற்றும் சுஜாதா எழுதிய மெரினா வாங்கினேன். பிறகு நாஞ்சில் இன்பா எழுதிய சாவித்திரி மற்றும் சமஸ் எழுதிய சாப்பாட்டு புராணம் வாங்கினேன். நியூ செஞ்சுரி புக் அவுஸ்இல் பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி எழுதிய கரமசோவ் சகோதரர்கள் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட நூலை வாங்கினேன். மொழிபெயர்ப்பாளர் கவிஞர் புவியரசு.

நமது நண்பர் ஜெயகாந்தன் எழுதிய சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள், நீலகண்ட சாஸ்திரி எழுதிய சோழர்கள், ராகவன் எழுதிய டாலர் தேசம் போன்று மேலும் சில நூல்கள்  வாங்கினார்.

இயக்குனர் தங்கர் பச்சானிடம் அவருடைய புத்தகத்தில் கைகெழுத்தும் வாங்கிவைத்தாகிவிட்டது. இயக்குநர் மிஷ்கினை பார்த்து பேசும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. மிஷ்கினிடம் பேசி சென்ற பின் கொஞ்ச நேரத்திற்கு புத்தகத்தில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும், பிசாசும் என்னை கொஞ்ச நேரத்திற்கு பாடாய்ப்படுத்திவிட்டது. கிளாசிக் படங்களை கலை உலகிற்கு கொடுக்கும் ஒருவரிடமா கை குலுக்கி பேசிவந்தோம் என்ற பெருமிதம். அந்தக் கருப்புக் கண்ணாடிக்குள் ஒளிந்திருக்கும் கண்கள் என்னை பார்த்தன என்பதை அறிவேன். என் கண்களுக்கு என் முகம்தான் அதில் தெரிந்தது.

ஐயா வணக்கம், பாரத் தஞ்சை என்று சொல்லிக்கொண்டே கை குலுக்கிக்கொண்டோம்.

இந்த கரமசோவ் சகோதரர்கள் புத்தகத்தில் கையெப்பமிடவேண்டும் என்றேன்.

நீ என் புத்தகத்தை வாங்கு கையொப்பமிடுகிறேன் என்றார். போ போ உள்ள போ… என் புத்தகத்தை வாங்கிவிட்டு வா எத்தனை கையெழுத்து வேண்டுமானாலும் போடுகிறேன் என்றார்.

அங்கிருந்த புத்தகம் அவர் எழுதிய புத்தகம் தான், அவர் இயக்கிய திரைப்படத்தின் திரைக்கதைகளும் அதன் சாராம்சங்களும்தான். அதான் படங்களையே பார்த்தாகிவிட்டது, அதன் திரைக்கதை புத்தகமும் டெக்கினிக்கல் விஷயங்களும் நமக்கு எதற்கு என்றும், அது நம் அறிவிற்கு எட்டாத ஒரு விஷயம் என்பதை அறிந்தும், அவர் சொன்ன வார்த்தைக்காக ப்யூர் சினிமா ஸ்டாலுக்குள் சென்று புத்தகத்தை பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டேன்.

சத்தியாவிடம் நான் அவரிடம் போகும் முன்னே சொன்னேன், இவர் கண்டிப்பாக புத்தகத்தில் கையெழுத்திடமாட்டார் என்று. நான் சொன்னதுபோலவே நடந்தது. இது போன்ற விஷயங்களில்தான் அவர் என்னை மிகவும் ஈர்க்கிறார் என்றும் சொல்லிக்கொண்டே அடுத்த புத்தகக் கடைக்கு சென்றோம்.

புத்தகக் காட்சியும் புத்தகம் வாங்குதலும் இனிதே நிறைவடைந்து வெளியே வந்தோம். அண்ணா சதுக்கத்தில் கொஞ்ச நேரம் காற்றாட பேசிக்கொண்டிருந்தோம். பழைய நண்பர்களை விசாரித்தேன் நலம் கோரினேன். பட்டாபிராம் பேருந்து வந்தது அவர் ஏறி தன் இருக்கையில் அமர்ந்து கை அசைத்தார், நானும் அசைத்துவிட்டு, இருவரும் அங்கிருந்து விடைபெற்றோம்.

குளிர்ந்த காற்று டிராபிக் இல்லாததால் சற்று வேகமாக வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டே வந்தேன். அப்போது மணி 8.30 ஐ தாண்டிவிட்டது. உள்ளே ஒரு குரல்.

புத்தகத்திருவிழாவிற்கு போவதும், புத்தகத்தை வாங்கி அடுக்கிவைப்பதும் அதை கட்டுரையாக எழுதி போஸ்ட் போடுவதிலும் உள்ள வேகம், அதை படித்து முடிப்பதிலும் இருக்க வேண்டும் என்றது அந்த குரல்.

அப்போதுதான் தோன்றியது ஜெயகாந்தனின் ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம் புத்தகம் முதல் 30 பக்கம் வரை மட்டுமே படித்துவிட்டு மேஜையில் அப்படியே ஒருமாதமாக இருப்பதும் நினைவிற்கு வந்தது. நாளை முதல் ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று மனதினுள் சொல்லிக்கொண்டே வண்டியின் வேகத்தை அதிகரித்தபடியே சென்றேன்.

புத்தகங்களின் அட்டைப்படங்கள்….

IMG_20160611_215708888 (2)IMG_20160611_215728095 (2)IMG_20160611_215739927 (2)IMG_20160611_215756970 (2)IMG_20160611_215808821 (2)IMG_20160611_215857557 (2)