சொர்க்கவாசல்

புளியோதரையும் உளுந்து துவையலையும் சாப்பிட்டுவிட்டு மதியான வேளையில் ராஜகோபால சாமி கோயிலின் பிரகாரத்தில் படுத்திருந்தான் குமார். அவன் மகன் எழிலனும் அவனுக்கு பின்னால் அவர்களது இருதலையும் ஒன்றொன்று தொட்டுக்கொண்டவாறு நேருக்கு நேர் படித்திருந்தான். அன்றைய தினமணி செய்தித்தாளை படித்துவிட்டு விரிப்பிற்கு போட்டுக்கொண்டு படித்திருந்தனர் இருவரும். முகத்தில் முழு நிழல் விழவில்லை அரைமுகத்திற்கு வெயிலின் இளகுவான சூடும் இருந்தது, இருப்பினும் இருவருக்கும் மாயவரத்திலிருந்து லெஷ்மி சமைத்துக்கொண்டுவந்திருந்த புளியோதரையும் தயிர்சாதமும் தூக்கத்தை வரவழைத்தன. கபிலனும் சற்று நேரத்தில் வந்து குமாரின் மேல் படுத்துக்கொண்டான். கடைக்குட்டி என்பதால் அண்ணனுக்கு மேல் ஒரு படி செய்வது கபிலனின் பழக்கம்.சாப்பிட்ட வாழை இலைகளை குப்பைத்தொட்டியில் போட ஒவ்வொரு இலையையும் எடுக்கொண்டிருந்தாள் லெஷ்மி. குடிக்கத் தண்ணீர் எடுத்துவரச் சொல்லி சத்தமிட்டாள். எழிலன் அதை காதில் வாங்கியும் மத்தியான சாப்பாட்டின் கிரக்கத்தில் அப்படியே கிடந்தான். குமார் இடது கையின் முனங்கையை நெற்றியின் மேல் வைத்துக்கொண்டது கொஞ்சம் சூரிய வெளிச்சத்தின் தாக்கம் குறைந்த மாதிரி இருந்தது. இரண்டு கால்களையும் நீட்டி, இடது கால் மீது வலது காலை போட்டு பாதத்தால் இன்னொரு பாதத்தை சொறிய ஆரம்பித்தான். மனதின் நினைவுகளில் மூழ்கும்போது அவனுடைய உடலசைவுகள் இப்படித்தான் இருக்கும்.

எல்லாம் இப்போது நடந்த மாதிரி இருந்தாலும்  மன்னார்குடியில் இருந்து மாயாவரத்துக்கு போக்குவரத்து துறையில போஸ்ட்டிங் வாங்கி வந்து 15 வருடங்கள் முடிந்திருந்தன. சிறிது நேரம் கண் அயர்ந்தான் குமார்….

“மவ வாழ்ற வாழ்வுக்கு மாசம் ஆயிரத்தெட்டு வௌக்கமாராம்”, கிழவியின் அலறல் சத்தம் மன்னார்குடியின் மதில்களையெல்லாம் எட்டிக்கேட்டது. கோமதி அவள் கணவனுடன் சிறுவரதட்சணைக் கேட்டு வந்திருந்தாள். கல்யாணம் ஆகி 8 வருடங்கள் ஆகியும் மாமியார் வீட்டை எதிலேயும் எதிர்பார்தது வாழ்வது மாப்பிள்ளைக்கு இன்னாரு பிழைப்பு. பணமாகவோ அல்லது தங்கமாகவோ மறுபடியும் வேண்டும் என்று கேட்டு வந்திருந்தான் வீட்டின் மாப்பிள்ளை முத்துப்பாண்டியன். குமார் தலைச்சன் பிள்ளையென்றாலும் தங்கைக்கு முதலில் கல்யாணத்தை முடித்தி வைத்திருந்தனர் அவனது அம்மாவும் தம்பி செல்வமும். ஆற்றங்கரைக்கு சென்று விறால் மீன் இரண்டு கிலோ வாங்கி விருந்து தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. நல்ல பசும்பால் நெய்யில் விரால் மீனை வறுத்து முத்துப்பாண்டியனுக்கு விருந்து உபசரிப்பு நடந்தது. “வேலபோன நாயிக்கு உபச்சாரத்த பாருன்னு” மனதினுள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டிருந்தான் செல்வம், அதை காதில் வாங்கிய குமார் செல்வத்தை அதட்டினான் யாருக்கும் தெரியாமல். சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் அறுப்புக்கு வைத்திருந்த பணத்தில் ஒரு பகுதியை எடுத்து குமார் வீட்டின் மாப்பிள்ளைக்கு கொடுத்தான். “மந்திரப் புன்னகை” மாப்பிள்ளை முகத்தில் வந்து குடியேறியது. அடுத்த சிறுவரதட்சணை வாங்கும் வரை இந்த சிரிப்பு அங்கேயே இருக்கும். வாடி கிளம்பலாம் என்று கோமதியைக் கூப்பிட்டவன், போற வழியில் நின்று தனது குஞ்சுகளுடன் தானியத்தை கொறித்துக்கொண்டிருந்த நாட்டுக்கோழியை ஒரு உதை விட்டுச் சென்றான் அது கோகோ.. கோகோ…கோ என்று இறக்கையை அடித்துக்கொண்டு முற்றத்தின் வாசலில் புழுதியை கிளப்பியது.

குமாரின் தூக்கம் சற்று கலைந்தது. சொர்க்க வாசல் திறப்பிற்கு ஆயத்த பணிகள் நடந்துகொண்டிருந்தது. மணி நான்கைத் தொட்டிருந்தது. தூங்கிப்போன கபிலனின் வாயில் வழிந்த வாணியை கைக்குட்டையால் துடைத்தபடியே குமார் எழுந்து உட்கார்ந்தான். எழிலன் தூங்கவில்லை, அகண்ட வானத்தைப் பார்த்தபடியே யோசனையில் இருந்தான். கபிலனை தன் மனைவியிடம் கொடுத்துவிட்டு, குமார் எழிலனை அழைத்துக்கொண்டு குஞ்சான் கடைக்கு தீனி வாங்கச்சென்றான். இனிப்புச் சேவு, பூந்தி இரண்டையும் வாங்கிக்கொண்டான். மாயவரத்திற்கு வேலைக்காக மாற்றம் பெற்று சென்ற நாளிலிருந்து ஊருக்கு வரும்போதெல்லாம் இந்தக்கடையின் தீனி இல்லாமல் அவன் வண்டி ஏறியதேயில்லை. தீனி வீட்டில் இருக்கும் வரை மன்னார்குடியின் வாசமும் வீட்டில் இருந்துகொண்டே இருக்கும் என்ற நினைப்புதான். பக்கடாவை பால் சாதத்திற்கும், சீடை, முறுக்கு வத்த குழம்பிற்கும் தொட்டுச் சாப்பிடுவது வழக்கம். கோயில் போக திரும்பியபோது கற்கண்டு பால் வேண்டும் என்றான் எழிலன்.  இரண்டு கற்கண்டு பாலை சொல்லிவிட்டு மூங்கிலில் சாய்ந்தவாரு உட்கார்ந்தான். பால் வரும் நேரத்தை நிரப்ப எழிலன் ஒரு உப்பு பிஸ்கட்டை எடுத்து திண்ண ஆரம்பித்தான்.

அன்று சிறுவரதட்சணை வாங்கிச்சென்ற பாண்டி மூன்றே மாதத்தில் திரும்பி வந்திருந்தான். தாத்தா சம்பாதித்த சொத்து. தாத்தா, அப்பா, இப்போது பேரன்கள் வரை வைத்து வாழ உதவியாக இருந்தது. ஆனால் சாகுபடி, அறுவடை, பால் காசு, தோட்டத்து வரவு இவையெல்லாம் கைவைத்து கைவைத்து பாண்டிக்கு கொடுக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம். சொத்தை விற்கவோ பெயர் மாற்றம் செய்யவோ முடியாது. பேரன்களின் பேரன்களுக்குதான் அந்த உரிமை என்று தாத்தா எழுதிவைத்துவிட்டு சென்றுவிட்டார். அனுபவிக்கின்ற நிலையில்தான் இவர்கள் இருந்தனர். முக்கால் வாசி அனுபவிப்பு பாண்டிதான். ஆனால், பாண்டியின் சூழ்ச்சி பிற்காலத்தில் குமாரை இப்படி மன்னார்குடி கோயில் பிரகாரத்தில் வந்து கிடத்தும் என்பது அவன் எதிர்பார்க்காத ஒன்று.

 அன்றொரு நாள் தென்னந்தோப்பில் கள் இறக்கி வீட்டிற்கு தெரியாமல் குடித்துக்கொண்டிருந்த செல்வத்திடம் பாண்டியும் சேர்ந்துகொண்டான். கள், சுருட்டு குடிக்கும் பழக்கம் செல்வத்தை பிடித்திருந்தது. வீட்டிற்கு தெரியாமல் இந்த வேலைகளை செய்வது எப்படியோ பாண்டிக்கும் தெரிந்திருந்தது. சீட்டுக்கட்டில் ஆரம்பித்த பேச்சு வீட்டின் பத்திரத்தில் வந்து விடிந்திருந்தது. செல்வம் தனியாக தொழில் தொடங்க முதலீடு தருவதாக சொல்லி பாண்டி வீட்டின் பத்திரத்தையும் தோப்பின் பத்திரத்தையும் சகுனித்தனத்துடன் வாங்கிச்சென்றுவிட்டான். இந்த விஷயம் குமாருக்கோ அல்லது குமாரின் அம்மாவிற்கோ தெரியாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையும் சொல்லியிருந்தான் பாண்டி.

பாண்டியின் எண்ணம் தீயால் ஆனது. அதை அணைக்க பணத்தினால் மட்டுமே முடியும். பேரன்களின் மகன்களுக்கு என்று எழுதியிருந்தது, அவர்களுக்கு திருமணம் ஆகவில்லை ஆகையால் பவர் பத்திரம் போட்டால் சொத்தை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்ற உயிலில் இருந்த ஓட்டையை பயன்படுத்த முடிவெடுத்திருந்தது அந்த காட்டுத் தீ. அந்தத் தீ பிற்காலத்தில் ஒரு அழகிய கூட்டை எரிக்கப்போகின்ற உண்மை யாருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை.

 “நம்ம பெரிய தெரு ரெத்தினத்தோட பேரனாட்டம்ல இருக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டே ஓவியர் சிங்கம்பெருமாள் தேநீர் கடையினுள் நுழைந்தார். சிங்கம்பெருமாள் அந்த காலத்தில் இருந்தே குமார் குடும்பத்தின் உறவினர் போன்ற ஒரு நெருங்கிய நண்பர். குமார் தன்னிலை உணர்ந்து சாய்ந்த நிலையில் இருந்து நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். “அட மாமா வாங்க எப்படி இருக்கீங்க” என்றான். சிங்கம்பெருமாள் சிறந்த ஆசிரியர். குமாரின் தந்தையின் நண்பர் அவர். சிறுவயதிலிருந்தே அவரை மாமா என்று தான் அழைப்பான் குமார். “தினத் தந்திக்கு எழுதி வந்த கதைய புத்தகமா போடலாம்ன்னு இருக்கேன்டா” என்றார். இருவரும் பேசிக்கொண்டே இருக்கையில் எழிலனையும் அறிமுகம் செய்தான் குமார். எழிலனைபார்த்த சிங்கம்பெருமாள் “அப்படியே என் நண்பனோட முகக்கட்டுடா குமாரு உம்புள்ளைக்கு. மீசை மொளச்சோன அந்த மீசைய சவரம் செஞ்சான்னா அப்படியே உங்கப்பன்தான் இவன்” என்றார். எழிலனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. கற்கண்டு பால் சூடாக இருந்ததால் உஷ் உஷ் என்று குடிப்பதற்கு ஆசையுடன் ஊதிக்கொண்டிருந்தான்.

“எங்க சொர்க்கவாச தொறக்க வந்தியா” என்றார் சிங்கம்பெருமாள்.

“காலையிலயே வந்திட்டேன் மாமா…”

“எத்தன வருஷம் ஆச்சு உன்ன பாத்து ?  வீட்டுக்கு வரலாம்ல” என்றார்.

குமார், “மாமிகிட்ட இன்னமும் பேச்சு வாங்க முடியாது மாமா. இருந்த சொத்து எல்லாம் பாண்டி மச்சான்கிட்ட சூழ்ச்சியிலே தொலைச்சி நிற்கதியா நின்னப்போ மாமி தான் எங்களுக்கு சோறு போட்டு படிக்க நோட்டு புஸ்தகம் வாங்கி கொடுத்து ஆறு வருஷம் பாத்துக்கிட்டா. காலேஜ்க்கு அப்பறம் மாமி கொஞ்சம் கோவப்பட ஆரம்பிச்சிட்டா. இருக்காத பின்னே சொந்த பிள்ளையே விட்டுபுட்டு ஊரார் பிள்ளைய தூக்கி வளர்த்தா பெத்த புள்ளைய ரோட்லயா தள்ளுறது ? இனிமே இங்க வரக்கூடாது வேலை பாத்து சம்பாதிச்சா வரலாம்ன்னு கோவப்பட்டு வஞ்சி அனுப்பிட்டா. அதோடு நின்னதுதான்… மறுபடியும் மாமி முகத்த பார்க்கவேயில்லை” என்றான்.

“இல்லடா குமாரு அப்படியில்ல. அப்படி செஞ்சதான் செல்வம் ஒரு வேலைக்கு போவன் உனக்கும் படிக்க ஒரு விருப்பம் வரும். கூட உங்கள் வெஞ்சி அனுப்பதியே நெனச்சி தன்னையே திட்டிக்குவாடா. அப்போ எங்க தங்கியிருக்கு தங்கச்சி கோமதி வீட்லயா ? லெட்டர் கிட்டரு போட்டாள அவ ? செல்வம் என்ன ஆனான் ?

“இல்ல மாமா. மச்சான் சொத்து சொத்துன்னு போயிட்டாரு. கூட பொறந்த பொறப்பு ஒன்னுதான்னு வருஷா வருஷம் அந்த ஆளு வீட்டுக்குபோனேன் மரியாதை செஞ்சேன். ஆனா நான் இப்படி மானங்கெட்டு வந்துட்டு போறது கோமதிக்கு பிடிக்கவேயில்ல. நாலு தீபாவளிக்கு முன்னாடி சீருக்கு போனப்ப தாம்பாளத்த தட்டி விட்டு பொய்யா ஒர சண்டைய போட்டா. நா அப்பவே புரிஞ்சிகிட்டேன். அப்படியே நின்னுபோனதுதான் மாமா. செல்வம் மூலமாத்தான் வீட்டு பத்திரம் பாண்டிக்கிட்ட போனது உங்களுக்கே தெரியும், அதுக்கு தன்னையே வருத்திக்கிட்டு தன்னால எல்லாரு வாழ்க்கையும் கெட்டுபோச்சுன்னு கல்யாணமே பண்ணிக்காம கெடக்கான். இங்க வர்றதே ராஜகோபாலன பாக்றதுக்கும், குஞ்சான் கடை தீனி திங்றதுக்கும்தான்” என்றான்.

“அம்மா எங்க டா” என்றார்  சிங்கம்பெருமாள்??

குமார், “அது செத்து போயிடுச்சு மாமா. என்னால காலனா பைசா புரோயஜனம் இல்லன்னு சொல்லிட்டா. தென்னந்தோப்ப விக்றதுக்கு முன்னாடி கொஞ்சம் சுதாரிச்சி, நான் இத்தனை வருஷம் சேத்து வச்ச பணத்தையும் உழைப்பையும் வச்சி பத்திரத்த மீட்டேன். அத பிடுங்கி மாப்ளகிட்ட கொடுத்துட்டு எனக்கு உயிரோட இருக்கும்போதே கொள்ளி வச்சிட்டா என்ன பெத்தவ. வீட்டோட மாமியார் இப்போ. ராஜபோக வாழ்க்கைதான்”.

“இப்போ எங்கதாண்டா தங்கியிருக்க ? வீட்டுக்கு வா. மாமிய பாரு சந்தோஷப்படுவா”, இது சிங்கம்பெருமாள்.

குமார், “சந்தோஷப்படுறமாதிரியா மாமா வாழ்க்கையிருக்கு. என் பொண்டாட்டி பிள்ளைகளுக்காக வாழ்றேன். வாழ்க்கை ஆதாரத்திற்கு போக்குவரத்து துறை வேலை. மற்றபடி எல்லாம் போச்சு மாமா. நம்பி கட்டிக்கொடுத்த மச்சான் முதுகில குத்திட்டான், தம்பி தறுதலயாயிட்டான், அம்மா நம்பிக்கை துரோகியாயிட்டா.  உலகத்துல அம்மா பிள்ளைக்கு கெடுதல் நினைக்குமான்னு யாராவது கேட்டா நான் என் கதைய சொல்லுவேன் மாமா. கூட பொறந்த பாசம், தங்கச்சியாவது நல்லது கெட்டதுக்கு வந்து போயிகிட்டு இருக்கும்ன்னு பாத்தா அவளும் ஊமையாயிட்டா. போன தடம் சொர்க்கவாசல் தொறக்க வந்திருந்தோம், தங்கச்சி லெட்டர் போட்டு வான்னு கூப்பிட்டுதான் போனேன். கூடவே இருந்து ஏமாத்தி சொத்த புடுங்குணவன் வீட்டுக்கு போறதா இல்ல தங்கச்சி வீட்டுக்கு போறதான்னு ஒரு எண்ணம் வந்துச்சு.  மறுபடியும் என் கூட பொறக்கவா போறா ? அப்படி சமாதானம் சொல்லிகிட்டு போனேன். சூடு சொரனை தன்மானம் எல்லாத்தையும் போகும்போதே வீட்டு வாசல்லயே கெழட்டி வச்சிட்டுதான் போனேன்.  பாண்டி வாய தொறந்தான். லெஷிமிகிட்ட வம்பு பண்ண பாத்தான். அவ வாய தொறக்கவேயில்ல. எழிலனுக்கிட்ட வந்தான் அவன் உட்கார்ந்து பலாப்பலத்த திண்ணுக்கிட்டு இருந்தான். நம்ம தோட்டத்து பலாதான் மாமாஅது. குத்தி குத்தி பேசுறதுமாவும், என்னமோ அவன் வாழ்க்கைய நாம கெடுத்து அவன முச்சந்தியில நிறுத்திட்ட மாதிரியும் பேசிக்கிட்டே இருந்தான்.இருக்க முடியாம கௌம்பிட்டேன் மாமா. அங்க இப்போ போறதே இல்ல.

“மன்னார்குடி ஒவ்வொரு தடம் வரும்போதும் நம்ம வீட்ல கிணற்றடி குளியல், கொள்ளைப்புற விளையாட்டு, இளநீர் சுவை, விறகடுப்பு வெண்ணீர், முற்றத்து தொட்டி குளியல், வாரியில் கக்கா போவது, டிரங்க் பெட்டி விளையாட்டுசாமான், தூண்மேல் ஏறி விளையாட்டு, உத்தரத்தில் ஊஞ்சல், நவராத்திரி ஒன்பது படிக்கட்டு பொம்மைகள், சூடத்தில் ஓடும் படகு, புரட்டாசி விரதம், திண்னைத் தூக்கம் எல்லாம் நெனப்பு வந்து தொலைக்கும்.

” உங்க வீட்டுக்கெல்லாம் வரக்கூடாதுன்னு இல்ல, எங்க தங்கினாலும் அந்த நெனப்புலேந்து தப்பிக்கவே முடியாது மாமா. அதான் நம்ம கோயில் பிரகாரத்துலயே பேப்பர விரிச்சிபோட்டு படுத்துகெடக்கேன், சின்ன வயசுல பரீட்சைக்கு படிக்க இந்த பிரகாரம்தான். சாயங்காலம் வெயில் தாழ இங்க வந்து உட்காந்து பொன்னியின் செல்வன்படிச்சிருக்கேன்.   ஜெயகாந்தன் படிச்சிருக்கேன். தினமும் சும்மாவாவது வந்து உட்கார்ந்து இருந்துட்டு போயிடுவேன். அம்மா மடிக்கு அப்புறம் இந்த கோயில் பிரகாரம்தான் மாமா எனக்கு. ‘எனது குழந்தைப்பருவம்’ அப்படின்னு ஒரு புத்தகம் போட்டா இந்த கோயில் பிரகாரம்தான் எல்லா பக்கங்களிலும் இருக்கும்” என்று பெருமூச்செறிந்து சொல்லி முடித்தான்.

 சிங்கம்பெருமாள் கண்களில் குளம் போல் கண்ணீர் நின்றது. கண்ணீரை வெளியேர விடாமல் தடுத்தது அவரது வயதாக இருக்கலாம்.

“தோப்பு தொறவு, வயலு, அறுவட, கொள்முதல், பண்ணைவீடு, கறவைப்பால் காபி, எப்போதும் வீட்ல வந்தவனுக்கு இல்லைன்னு சொல்லாம கொடுக்க நெல்லு மூட்ட. இப்படி வாழ்ந்து கெட்ட இந்த ஊர்ல ஒரு ஆனாத பயலாட்டம் வந்து கெடக்குறயடா ராஸ்கல்” என்று கண்ணத்தில் ஒன்று விட்டார் சிங்கம்பெருமாள். யாருபண்ண பாவமோடா என்று சொல்லிக்கொண்டே குமாரை வாரி அணைத்துக்கொண்டார்.  ஊரில் இருந்து வந்து சிங்கம்பெருமாள் வீட்டிற்கு கூட போகமால் இருந்த குற்ற உணர்ச்சியால் குமார் பூமியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அனேக நேரங்களில் அவன் மௌனத்தின் மன்னன். மௌனத்தை ஆட்சி செய்யும் மாமன்னன். அந்த மௌனமே அவனிடம் மண்டியிட்டுக் கிடக்கிறது. அதில் அவ்வளவு அர்த்தமும் முன் ஜாக்கிரதைகளும் பொதிந்துகிடக்கிறது.

குமார், “மாமா… இதுக்குப்போய் என்ன மாமா. விடுங்க. அழாதீங்க. அப்பாவுடன் சின்ன வயசுலேந்து நீங்க இருக்கீங்க அந்த உரிமையிலத்தான் உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிஞ்ச கதையினாலும் மறுபடியும் உங்ககிட்ட பகிர்ந்துகிட்டேன்” என்றான்.

சிங்கம்பெருமாள்,  “அதே உரிமையிலத்தான் உன்னைய இப்ப அடிச்சிட்டேன். துக்கம் சந்தோஷம் ரண்டையும் ஒண்ணா நினைக்கிற மனுஷங்க இந்த உலகத்துல ரொம்ப கம்மி. அதுல ஒருத்தன் தான் நீயும். நீ ரொம்ப நல்லவன்டா. கொஞ்சம் கெட்டவனாவும் இருடா. இந்த உலகம் நல்லவனத் தூக்கித் தாங்காதுடா. எங்களுக்கு நீ புள்ளையா பொறந்திருக்கலாம்” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவர் கிளம்ப தயாரானார். அதற்குமேல் அங்கிருக்க அவரது மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை. அவர் கிளம்புவதை புரிந்துகொண்டவன், பக்கத்து கடையில் சிங்கம் மார்க் கடலை மிட்டாய் இரண்டு பாக்கெட் வாங்கி மாமிக்கு கொடுக்கச்சொல்லி கொடுத்தான். அந்த காலத்திலிருந்தே மாமிக்கு பிடித்த மிட்டாய்களில் ஒன்று சிங்கம் மார்க் கடலை மிட்டாய்தான்.

“மாமிக்கு … கடல மிட்டாய் ம்ம்ம்…. யாரு எப்படி உன்னைய வெறுத்தாலும் உன்னோட நிலை மாறாம இருக்க பாருடா. யூ ஆர் கிரேட்…. புத்தக வெளியீட்டுக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்புறேன்டா பொண்டாட்டி புள்ளைங்களோட வந்து சேரு” என்று அவர் சொல்லி முடிக்கும்போது தஞ்சை பேருந்து ஒன்று புழுதியை கிளப்பிக்கொண்டு சென்றது.

இந்த சம்பாஷணைகள் நடந்ததை கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான் எழிலன். அவன் கையில் இருந்த கற்கண்டு பால் ஆறிப்போய் இருந்தது. அவன் அதை குடிக்கவேயில்லை.

கோயில் பிரகாரத்திற்கு மீண்டும் நடக்கையில் மணி ஆறறையைத் தொட்டிருந்தது. லெஷ்மியும் கபிலனும் செங்கமலத்தாயார் சன்னதியில் இருந்தனர். ஏன் இவ்வளவு நேரம் என்று கேட்டுக்கொண்டே அவள் வந்தாள். எழிலன் ஓடிப்போய் அம்மாவின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டே ஏதோ சொன்னான். குமார் வாங்கி வந்த திண்பன்டங்களை கொடுத்தான். குமாரின் முகத்தை மட்டும் பார்த்து எதுவும் யாராலும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. தோல்வி வெற்றி இவையெல்லாம் அவனுக்கு எப்போதும் ஒன்றுதான். அவைகளை ஒன்றாக பார்க்க தெரிந்தவன் முகத்தில் கவலையின் சாயல் எப்படி தெரியும் ?  தன்னுடைய கவலைகளை இதுவரை அவன் மனைவி தவிர்த்து அவன் யாரிடமும் சொன்னதாக தெரியவில்லை. இன்று மாமாவிடம் மீண்டும் அதை கூறியது கூட தன் தந்தையின் இடத்தில் அவரைப் பார்ப்பதால்தான் என்னவோ. எழிலன் முன்னால் அத்தனையும் அவன் சொன்னதன் காரணம் கூட தனக்குப் பிறகு தன் நினைவுகளையும், பூர்வீகத்தின் வரலாற்றையும் அடுத்த அடுத்த தலைமுறைக்கு சுமந்து செல்லத்தான்.

சொர்க்கவாசல் திறக்கும் நேரம் வந்தது. குமார் உள்ளே வர விரும்பவில்லை என்றான். லெஷ்மி இரு பிள்ளைகளையும் கூட்டிக்கொண்டு நகர்ந்தாள்.

குமார் மறுபடியும் மதியம் படுத்திருந்த இடத்திற்கே சென்று படுத்தான். மறுபடியும் மன்னார்குடி தன் ரத்தத்திலும் நரம்புகளிலும் பின்னிப் பிணைய ஆரம்பித்தது. அவன் இடது கைகள் நெற்றியை சுற்றியபடி இருந்தது. அவனது கால்கள் இன்னொரு காலை சொறிந்துகொண்டே இருந்தது. எப்போதும் போல் அவனது மனதின் நினைவுகளில் லயிக்க ஆரம்பித்தான். அவன் படுத்திருக்கும் இடம் மன்னார்குடி. நன்றாக வாழ்ந்த ஒரு ஊரில்  உறவுகள் இருந்தும் இல்லாமல் அதே ஊரில் ஒரு தேவைக்காக வந்து…. படுக்க இடம் கூட இல்லாமல் கோயில் பிரகாரத்தில் உள்ள பென்ஞ்சில் படுத்து …. இரவு நடக்கவிருக்கும் சொர்க்க வாசல் திறப்பிற்கு …. யரோ ஒரு வெளியூர் ஆள் போல் படித்திருந்தான்.

 அந்தப்பக்கமாக சென்ற எழிலன் குமார் படுத்திருப்பதை திரும்பிப் பார்த்தான். அவனுடைய மாமாவிடம் அவன் கூறிய செய்திகள் எல்லாம் எழிலன் மனதில் ஒரு கனம் வந்து சென்றது. முன்னே இரண்டடி சென்ற அவன் அம்மா அவன் தாமதித்தற்காக அழைத்திருக்கவேண்டும. அவன் அவள் சென்ற திசையை பார்த்து அம்மாவை கூப்பிட்டான் நேராக மூவரும் குமார் படுத்திருந்த இடத்தை நோக்கி நடந்தனர்.

எழிலன் மனதில் தான் சிறுவயதில் வந்தது.. ஆட்டம் ஆடிவிட்டு முட்டியில் மண் ஒட்ட  வீட்டில் போய் கழுவிவிட்டு பாட்டி கொடுத்த இட்லியை சாப்பிட்டு மறுபடியும் சொர்க்கவாசல் திறக்கும் நேரம் சைக்கிளில் கோயிலுக்கு வந்தது என எல்லாம் நினைவிற்கு வந்தது. சொந்த ஊரிலேயே தன் அப்பா யாரும் இல்லாத அனாதைப்போல் இப்படி குடும்பத்துடன் வந்து படுத்துக்கிடப்பதை எழிலனால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. ஆனால், மாயாவரத்தில் இருந்து கிளம்பும்போது மன்னை போகிறோம் என்ற சந்தோஷத்துடன்தான் கிளம்பினான். குஞ்சான் கடை தீனியும், கற்கண்டு பாலும், சிங்கம் மார்க் கடலை மிட்டாயும் அவனை அப்போது ஆட்கொண்டிருந்தது. இப்போது அவற்றை நினைத்தால் கூட கசக்கிறது அவனுக்கு. வயதுக்கு முதிர்ந்து வந்த எண்ண அலைகளை அவனால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளும் கஷ்டத்தில் இன்பத்தை அனுபவிக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் இருந்த குமாரை  முற்றிலும் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தான் எழிலன். நினைவுகளில் உள்ள இனிமையான தருணங்களை அசைப்போட்டுக்கொண்டு காலத்தை கடத்தும் யுக்தியையும் குமார் எழிலனுக்கு உபதேசம் செய்துவிட்டான்போல.

 பெஞ்சில் படுத்திருந்த குமாரை போய் எழுப்பினான் எழிலன். நாம் போகலாம் தனக்கு அங்கிருக்க விருப்பமில்லை என்றான். குமாருக்கு கொஞ்சம் ஏமாற்றம்தான். கொஞ்ச நாழியாவது இருந்துவிட்டுபோகலாமே வாசல் திறக்க இன்னும் கொஞ்ச நேரம்தானே இருக்கிறது என்று பாவமாக கேட்டான் குமார். எழிலன் வேண்டவே வேண்டாம் நாம் கிளம்பலாம் அப்பா என்றான்.  குமாருக்கு புரிந்திருந்தது.மாமாவுடன் நடந்த சம்பாஷணைகள் எழிலனை இப்படி பேச வைத்திருக்கிறது என்பதை புரிந்துகொண்டான்.

லெஷ்மியும் புரிந்துகொண்டாள். எதுவும் பேசாமல் அவளும் கிளம்புவதற்கு ஆயத்தமானாள். நால்வரும் பஸ் ஸ்டான்டை நோக்கி நடந்தனர் . கபிலன் யானையைப் பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்க ஆரம்பித்தான்.எழிலன் அவனைத் தூக்கிக்கொண்டே நடந்தான். எழிலன், “தம்பி இந்த ஊரு யானைக்கு உடம்பு சரியில்ல. நாம நாளைக்கு மாயூரநாதர் கோயிலுக்கு நம்ம ஊர் கோயில் யானைய பார்ப்போம். அங்க தினமும் யானை பார்க்கலாம். இந்த கோயில் யானைய தினமும் பார்க்க முடியாதுல்ல.. அண்ணன் உனக்கு தினமும் காட்டுறேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டே நடந்தான்.
கபிலன், “அப்போ எப்போ நாம இங்க வருவோம்” என்றான்.
எழிலனின் மனதில் ஓடிய எண்ண அலைகள் ஆயிரம். அதை அவன் சொல்லும் அளவிற்கு வயதும் இல்லை புரிந்துகொள்ளும் அளவிற்கு கபிலனுக்கு விவரமும் இல்லை. நால்வரும் பேருந்து நிலையத்தை அடைந்திருந்தனர்.

இரவு நேரம் என்பதால் குஞ்சான் கடை பூட்டிக் கிடந்தது, அந்தக் கடையின் பூட்டும் நடு ரோட்டில் அலைந்த தெரு நாய்களும்  குமாரை வழியனுப்பி வைப்பதுபோல் இருந்தது. ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்த குமார் ஒரு பக்கமாக சாய்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே வந்தான். மன்னார்குடி உட்கோட்ட எல்லை முடிவு நன்றி மீண்டும் வருக என்று பேரூராட்சியின் பலகை அரைகுறை வாகன வெளிச்சத்தில் மங்கலாக தெரிந்தது.

“மீண்டும் வருக மீண்டும் வருக” என்ற வாசகத்தை திரும்ப திரும்ப சொல்லிக்கொண்டே தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டான் குமார்.

மாயாவரத்திற்கு வந்ததும் லெஷ்மி வீட்டுக் கதவை திறந்து விளக்கைப் போட்டாள். முன் அறையின் காலண்டரில் மன்னை ராஜகோபாலசுவாமி புன்சிரிப்புடன் அருள்பாலித்துக்கொண்டிருந்தார்.

சொர்க்க வாசல் கதவு திறந்தது.

2574-idol-inside-rajagopala-swamy-perumal-temple.jpg
Advertisements

மனிதப்போர்

வருடம் 2030, வடவாறு.

யானை கட்டி போர் அடித்த தென்னகத்தின் நெற்களஞ்சியமான தஞ்சையின் கழனியில் வெறும் சறுகுகளின் குப்பையும் புழுதியும் சூழ்ந்து காணப்பட்டது. ஊரே ரத்த வாடையின் காட்டத்தில் இருந்தது. ஆற்றுப்படுகை எங்கேயும் வெட்டு குத்து. பாரபட்சமின்றி இளைஞர்களும், பெரியவர்களும் செத்துக் கிடந்தனர். ஆங்காங்கே சில நீர் ஊத்துக்களும் பாழடைந்த கிணறுகளும் காணப்பட்டன.

அன்று நீலமேகப் பெருமாள் கோயிலின் குடமுழுக்கிற்கு வட்டமிட்ட கருட பகவான் இன்று பிணங்களின் கண்களை கொத்தி திண்றுகொண்டு இருந்தார். பிண வாடையும், ரத்த வாடையும் காற்றில் கலந்து அந்த ஊரே ஒரு சூனியமாக காட்சியளித்தது. தமிழகம் மட்டுமல்லாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இதே போல் மக்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு மக்களாலேயே முடிக்கப்படும் மனிதப்போர்கள் மற்ற மாநிலங்களிலும் அரங்கேறத்தொடங்கியது.

ஆம், ஏதோ ஒரு பொருளுக்காக அந்த மாபெரும் மனிதப்போர் நடந்துகொண்டிருந்தது. முடிவு இல்லாத போராக இது இருக்கலாம்.

2016இன் பொருளாதாரப் புள்ளி விவரப்படி இந்தியாவின் ஏற்றுமதி இறக்குமதியை விட அதிகமாக இருந்தது. நாட்டின் பல மூலைகளில் இருந்து இந்தியாவிற்கு பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் போட்டி போட்டுக்கொண்டு தங்களுடைய முதலீட்டை போட்டுத் தள்ளின. 2016இல் இருந்த வேலை இல்லாத் திண்டாட்டம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. வெளிநாட்டு முதலீடு மற்றும் உள்நாட்டு கட்டமைப்பு வசதிகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு தங்களுடைய வேலையை செய்ய மிகவும் உதவிகரமாக இருந்தது. அரசியல் கட்சிகளும் அதனுடைய தேர்தல் அறிக்கைகளும் எப்டிஐ எனப்படும் பன்னாட்டு நேரடி முதலீட்டை குறிவைத்தே இருந்தன.

மனிதனின் தேவைகளுக்கு அளவே கிடையாது. சம்பளம் உயர்ந்தது எதையெல்லாம் வாங்க கஷ்டப்பட்டார்களோ அதையெல்லாம் சர்வ சாதாரணமாக வாங்கி குவித்தார்கள். வீட்டினுள் அத்தியாவசியம் என்ற நிலை மாறி பார்க்கும் இடங்களிலெல்லாம் பொருட்களை சேர்த்து வைத்தனர். சமூக அந்தஸ்து ஏறியது. கார், பைக் என்ற பேதம் இல்லாமல் போனது. அனைவரிடமும் கார்கள் இருந்தன. வாழ்க்கை தரம். மக்களின் வாங்கும் திறன் என்று யாவுமே பெருகத்தொடங்கிய காலகட்டம் அந்த 2016ஆம் வருடம். பொருளாதார விதியின் படி ஒரு பொருளின் விலை அதிகரித்து அதனுடைய கொள்முதல் குறைந்தால் அதற்கு ஈடான இன்னொரு பொருளின் கொள்முதல் அதிகமாகும். உதாரணத்திற்கு, பெட்ரோல் விலை ஏறினால் மக்கள் மாற்றுப் பொருளான மண்ணெண்ணையை நாடிச் செல்வார்கள். பாதாம் பருப்பு விலை ஏறினால் நிலக்கடலையை நோக்கிச் செல்வார்கள். குறிப்பிட்ட பொருளின் விலையேற்றத்தினால் வரும் அதிர்வுகளுக்கு தனி கணக்கு, எடுத்துக்காட்டிற்கு, பெட்ரோல் விலை ஏறினால், போக்குவரத்து டிக்கட்டுகள் விலை, காய்கறிகள் விலை என்று பெட்ரோல் மறைமுகமாக சம்பந்தப்பட்ட எல்லா பொருள்களின் விலையும் ஏறும். ஆனால் நமக்கு தேவையானது இங்கு, ஒரு பொருளின் கொள்முதல் அல்லது சப்ளை குறைகிறது. ஆனால் மாற்று பொருளோ அல்லது அதற்கான நேரடி அதிர்வுகளுக்கோ இடமில்லை. ஆகையால், பற்றாக்குறை ஏற்படுகிறது. பற்றாக்குறை பஞ்சத்தில் விடிகிறது. பஞ்சம் அந்த பொருளுக்கான தேவையை ஒரு அரக்க குணத்துடன் ஏற்றிவிடுகிறது. மாற்றுப்பொருளே இல்லாத ஒரு பொருளுக்கு பஞ்சம் ஏற்பட்டால் என்ன நடக்கும் ? அந்த பொருள் கிடைக்காவிட்டால் உங்களிடமிருந்து அது பறிக்கப்படும் அல்லது நீங்கள் அடி உதைக்கு உள்ளாக்கப்படுவீர்கள் அல்லது அழிக்கப்டுவீர்கள் பிறகு அந்த பொருள் உங்களிடத்திடமிருந்து லகுவாக அவர்கள் கைகளுக்கு சென்றடையும்.

அவர்கள் என்பவர்கள் ஏதாதிபத்திய கட்சியை சேர்ந்தவர்களோ பணம் படைத்தவர்களோ அல்ல. ஏனென்றால் நமது சமூகத்தில் இப்போது ஏற்றத் தாழ்வு இல்லை. ஆதலால், பணம் ஒரு பொருட்டே அல்ல. அவர்கள் அடித்து உதைத்து அல்லது கொலை செய்து பிடுங்கும் அந்த பொருள் பணத்தைவிட பெரியது, அதன் மதிப்பிலும் சரி அதன் குணத்திலும் சரி. பரம்பரை பரம்பரையாக ஸ்லோகங்கள் கூறி வாழ்க்கை நடத்திய புரோகிதர்களாகட்டும், திருட்டே தொழில் என்றிருந்த திருடர்கள் கூட்டமாகட்டும் எல்லோருடைய குறியும் அந்த மதிப்புமிக்க பொருளின் மீதுதான் இருந்தது.அதை அடைய அவர்கள் தர்மமான முறையில் முயற்சி செய்யவில்லை. தயவு தாட்சண்யம் காட்டப்பட்டு வருவது பெண்களிடம் மட்டும்தான். பெண்களிடமும் குழந்தைகளிடமும். சில நேரங்களில் பெண்களும் குழந்தைகளும் கூட மிக மோசமான முறையில் தாக்கப்படுவார்கள். திருச்சி, திருநெல்வேலி, மன்னார்குடி, கன்னியாகுமரி, தர்மபுரி, கரூர், கோயம்புத்தூர் என மனிதப்போர்களின் வீரியம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது.

அரசிடமும் இதனை ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டுவர எந்த ஒரு திட்டமும் இல்லை. இந்த நிலைக்கு மக்களை தள்ளிவிட்டதே அவர்கள் முன்பு ஒரு காலத்தில் வித்திட்ட திட்டங்கள்தானே.

வெளியூருக்கு பலசரக்குகள் ஏற்றிச்செல்லும் லாரிகள் முதல், ஊர் மாறிப்போகும் ஜனங்களின் உடைமைகள் வரை ஆங்காங்கே முளைத்த மனிதப் படைகள் மூலம் பரிசோதிக்கப்பட்டன. அவர்கள் விட்டால், உயிர் தப்பும் பொருள் கைமாறும், வீம்பு பிடித்தால் உயிரும் போகும், அந்தப் பொருளும் போகும். தடுக்க முயல்பவன் சண்டையிட்டு குடும்பத்தையும் பொருளையும் காப்பாற்றுவான். சண்டையிட திராணியில்லாதவன் பொருளை விட்டுவிட்டு திரும்புவான். பொருள் ஈட்டுவது என்றாகிவிட்டது. ஆதலால் வீட்டிற்கு ஒருவன் மனிதப் படையில் சேர்ந்து தனது குடும்பத்திற்கு அந்தப் பொருளை சம்பாதித்து கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். மனிதப் படை உள்ளேயே சில நேரங்களில் கொலைகள் விழுவதுண்டு. ஏனென்றால் இங்கு யாவரும் எதிரிகளே. யாரும் யாருக்கும் நண்பர்களாக இருக்க முடியாது. உறவினர்களாகவும் இருக்க முடியாது. யாரும் வெளிப்படையாக அந்த பொருளை பயன்படுத்தவும் முடியாது. பொருளின் பற்றாக்குறையினால் நாளாக நாளாக இறப்பு விகிதம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. தஞ்சை மட்டுமல்லாமல் இந்தியாவின் பிறபகுதிகளிலும் அதே பிரச்சினை தலைதூக்க ஆரம்பித்தது.

சுமார் 24 லட்சம் பேர் குடிபெயர்ந்து நாகப்பட்டினம், வேளாங்கண்ணி ஊர்களில் இருந்து தஞ்சை நோக்கி மக்கள் கூட்டம் திரளாக வந்தனர். இந்த சூழ்நிலையில், ஊருக்கு வெளிநாட்டு இளைஞர் கையில் தண்ணீர் பாட்டிலுடன் முதுகில் பேக்குகளுடன் மூக்கில் ஒரு கூளிங் க்ளாசுடன் க்ளாசாக வந்து பெரிய கோயில் வளாகத்தின் முன்பு இறங்கினார். கையில் தன்னுடைய காமிராவை வைத்துக்கொண்டு கோயிலின் விமானத்தை புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.  கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் ஒரு கும்பல் அவரை சூழ்ந்தது. எதையோ அவர் இழந்தது போன்ற உணர்ச்சி. அவருடைய உடைமைகள் சூறையாடப்பட்டுவிட்டது என்று நினைத்தார்.  ஆனால் உடைமைகள் அப்படியே இருந்தன. அவரிடம் இருந்த குடிதண்ணீர் பாட்டில் சூறையாடப்பட்டது. அவர் யாரையும் எதிர்க்கவில்லை ஆதலால் அவர் யாரிடமும் அடியோ உதையோ வாங்கவில்லை, உயிர் தப்பினார்.

குடிநீருக்காக நடத்தப்படப்போகும் மனிதப்போர் காலம் மிக தொலைவில் இல்லை. தண்ணீர் நமது அடுத்த நூற்றாண்டின் பெட்ரோல்.


If there is a political will for peace, water will not be a hindrance. If you want reasons to fight, water will give you ample opportunities_Hydrology Professor, Uri Shamir.

மனப்பத்தாயம்

கல்லூத்து கிராமம், திருநெல்வேலி மாவட்டம். மார்கழி மாதம் விடியும் நேரம், துர்கா அன்று சற்று முன்னதாகவே எழுந்து வாசல் கூட்டி கோலம் போட்டு வேலைகளை முடித்திருந்தாள். குழந்தை அழும் சத்தம் கேட்டு அறைக்குள் சென்றாள், அப்பா வந்துட்டாரா என்று ஐந்து வயது பவித்ரா கேட்டாள். துர்காவின் கணவன் கப்பலில் வேலை பார்ப்பவன். பயணங்களை பொருத்து அவனுக்கு விடுமுறைகள். இன்று அவன் வருகையை எண்ணித்தான் இன்று அவள் ஆயத்த வேலைகளை செய்துகொண்டிருந்தாள்.  துர்காவின் கணவன் சிவராமகிருஷ்ணன். கொஞ்சம் முன்கோபி. வீட்டில் எல்லோரிடமும் அன்பாக இருப்பான். அவனுடைய பெற்றோர்களுக்கு முதல் குழந்தை பெண் குழந்தையாக பிறந்துவிட்டதே என்று எண்ணி ஒரு வருத்தம். அவர்கள் வீட்டிற்கு வரப்போகும் அடுத்த குழந்தையாவது ஆண் குழந்தையாக இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டாத கடவுள் இல்லை. பவித்ரா பிறந்தது துர்காவின் கணவனுக்கும் கூட ஒரு ஏமாற்றமே.

மணி 7ஐ தொட்டது. திருநெல்வேலியிலிருந்து கல்லூத்திற்கு வரும் பேருந்து வீட்டு அருகே வந்து நின்றது. சிவராமகிருஷ்ணன் இறங்கினான். பவித்ரா என்று தனது மகள் பெயரை கத்திக்கொண்டே வீட்டினுள் நுழைந்தான். துர்கா சமையலறையிலிருந்து  அப்படியே அவனை வரவேற்க வேகமாக ஓடி வந்தாள்.

சிவா அவளை, “பொறுமையாக வா ஏன் இப்படி ஓடி வருகிறாய் எனது மகனுடைய தூக்கத்தை கலைத்துவிடாதே” என்றான். பிறக்கும் முன்னே கணக்கு போடாதீர்கள் என்று செல்லமாக அவன் கன்னத்தை தட்டினாள். சட்டென்று சிவாவின் முகம் வாடிவிட்டது. குடும்பமே ஒரு ஆண் வாரிசை எதிர்பார்த்து இருக்கையில் அவள் அப்படி சொல்லுவாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

காலை  உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு துர்காவை பரிசோதனைக்கு கூட்டிச்செல்ல ஆயத்தமானான். பவித்ராவை அவன் அய்யமா அய்யப்பாவிடம் விட்டு இருவரும் தங்களுடய காரில் ஏறி செல்ல முடிவெடுத்தனர்.

ஆஸ்பத்திரி செல்லும்போதே சிவா மனதில் ஒரு யோசனை அவனை நிகழ்காலத்தில் பயணிக்க விடாமல் தடுத்துக்கொண்டேயிருந்தது. துர்கா, மாமியார் புராணம், மாமனார் புராணம், நாத்தனார்கள் புராணம் என்று கடந்த 40 நாட்கள் நடந்த கதையை சொல்லிக்கொண்டே வந்தாள். சிவா எதையும் அவ்வளவாக கவனத்துடன் கேட்டான் என்றுசொல்ல முடியாது. காரை ஓட்டிக்கொண்டே ஊம் ஊம்.. என்று உம் கொட்டிக்கொண்டே வந்தான். அடக்கி வைத்திருந்த பத்தாயத்திலிருந்து ஒரு கூடை நெல்லை எடுக்கும்போது  சர்ர்ர் என்று ஒரு சத்தத்துடன்  நிரம்புவதைப் போல இருந்தது துர்காவின் பேச்சு. இப்போது அவள் தன் மனப்பத்தாயத்தில் உள்ள விஷயங்களை கொட்டிக்கொண்டிருந்தாள். சிவாவின் மனதோ முழுக்க முழுக்க அவனுடைய அந்த அதிரடி யோசனையில்தான் இருந்தது.

கார் மருத்துவமனையை    வந்தடைந்தது.

எடைபோடுவதிலிருந்து அல்ட்ராசோனிக் ஸ்கேனிங் வரை எல்லாம் முடிந்தது. மருத்துவர் குழந்தை நன்றாக இருப்பதாகவும் இரண்டுமாதங்களே ஆவதால் சற்று கவனத்துடன் இருக்கவேண்டும் என்றும் அறிவுரை கூறினார். இருவரும் வீடு திரும்பிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.

சிவாவின் யோசனை மறுபடியும் அவனை ஆட்கொண்டது. துர்காவிடம் எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று தெரியவில்லை. அவளுடைய யதார்த்த பேச்சுக்கு நடுவில் எப்படி அப்படி ஒரு குண்டை தூக்கி போடுவது என்று தெரியவில்லை. வீட்டிற்கு போனால் அம்மா அப்பாவுடன் சேர்ந்து பேசவேண்டும். இது அவனும் அவளும் எடுக்க வேண்டிய முடிவு என்பதால் அவளிடமே போட்டு உடைத்தான். தான் மருத்துவரை தனியாக அணுகி பிறக்கப்போகும் குழந்தை என்னவென்று கண்டறிந்துவிட்டதாகவும் அதுவும் பெண்குழந்தைதான் என்பதையும் கூறினான்.

துர்காவிற்கு இதைபற்றி பெரிதாக எதுவும் அதிர்ச்சி இல்லை. அவளைப் பொருத்தவரை குழந்தை நன்றாக பிறக்க வேண்டும்.  அவன் அவ்வாறு கூறியபின்னும் துர்கா அதிர்ச்சியடையாததைக்  கண்டு சிவா சற்று கோபமானான். தான் என்ன சொல்ல வருகிறோம் என்பதைத் தெரிந்தும்  அவள் தெரியாததுபோல் இருக்கிறாளே என்ற கோபம் அவனுக்கு. துர்காவும் எதுவும் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. இருவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தனர்.

சிவா வீடு வந்து சேர்ந்தவுடன் தன் பெற்றோர்களிடம் கூறினான். துர்கா தன் தோள் பையை எடுத்தவாறே தன் அறைக்குள் சென்றாள்.

“இதுவும் பொட்டபுள்ளைன்னா எதுக்கு வீட்டுக்கு வந்தீக ? அப்படியே கலைச்சிவிட்டு இரண்டு நாள் பெட்ல இருந்துட்டு வரவேண்டியத்தானே?” என்று சிவாவின் அம்மா கூறியது துர்காவின் காதுகளில் விழாமல் இல்லை. ஒருவழியாக சிவராமகிருஷ்ணன் கூறவேண்டியதை தன் மாமியார் வாயால் கேட்ட திருப்தி துர்காவிற்கு. பேச்சு முற்றிக்கொண்டே போனது. எல்லாவற்றைக்கும் ஒரு முடிவு வேண்டுமே. துர்கா கடைசியாக பேச ஆரம்பித்தாள்.

கூடத்திற்கு வேகமாக சென்றவள்,  தன் குழந்தையை கலைப்பதற்கு ஒத்துக்கொள்வதாகவும் அதற்கு  அனைவரின் முழு சம்மதத்தையும் எதிர்பார்ப்பதாகவும் கூறினாள். எங்கள் சம்மதம் எதற்கு, நீதானே முடிவு எடுக்கவேண்டும் என்றார் துர்காவின் மாமனார். இதோ இப்போதே செய்துவிடுகிறேன் எனக் கூறி வேகமாக சமையலறைக்கு சென்று ஏதோ கையில் எடுத்து வந்தாள். கூடத்திலிருந்தபடியே வேகமாக பவித்ரா என்று அலறினாள். தான் விளையாடிக்கொண்டிருந்த மரப்பாச்சி பொம்மையை அப்படியே போட்டுவிட்டு அம்மா சாப்பிட ஏதோ கொடுக்க அழைக்கிறாள் என்று நினைத்து வேகமாக வந்து நின்றாள்.

வந்தவளை துர்கா வேகமாக ஒரு அறை விட்டு சடையை பிடித்து தர தர வென்று இழுந்து கூடத்தில்  அனைவரும் முன் கெடாசினாள். சிவாவின் பெற்றோர்கள் அமர்ந்திருந்த ஊஞ்சலின் பக்கமாக வந்து பவித்ரா விழுந்தாள்.

அயப்பா.. என்று அலறிக்கொண்டு அவரது காலடியில் பவித்ரா விழ துர்காவின் மாமனார் அவளை தூக்கி அணைத்தார். அவர் கோபத்தில் கத்தினார், சிவாவும் அவனது அம்மாவும் கூட ஏன் இப்படி இவள் ராட்சஷி போல் நடந்து கொள்கிறாள் என்று நினைத்தனர். தாத்தாவின் அரவணைப்பில் நின்ற பவித்ராவை மறுபடியும் துர்கா தன் பக்கமாக இழுத்தாள்.

சிவா அப்போது குறுக்கிட்டு ஏன் இப்படி செய்கிறாய் என்று கேட்டான், அவன் அவளை அவ்வாறு பார்த்ததில்லை. துர்கா எதையும் காதில் வாங்கிக்கொண்டதாக தெரியவில்லை. பெண் பிள்ளையை பெற்றுவிட்டு தான் படும் அவஸ்தையை சொல்லி மாளாது. தினமும் மாமனார் மாமியாரிடம் வசை. அடுத்த குழந்தையும் பெண் குழந்தை என்பதை அறிந்த அந்த குடும்பம் துர்காவை சும்மாவா விட்டுவிடும். தன்னுடைய மொத்த கோபத்தையும் பவித்ரா மீதே காட்டினாள்.

அந்த ஐந்து வயது குழந்தைக்கு எதுவுமே புரியவில்லை. அழுதுகொண்டே அம்மாவின் பிடியில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். துர்கா அனைவரின் முன்பாக பவித்ராவைக் காண்பித்து இவளுக்கு ஒரு முடிவு சொல்லுங்கள். பின்னர் வயிற்றில் வளரும் குழந்தையைப் பற்றி முடிவெடுப்போம் என்றாள். வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தையையும், அருகில் அழுதுகொண்டிருக்கும் குழந்தையையும் நினைத்து துர்காவின் மனம் பதைபதைத்தது. ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக பவித்ராவை அணைத்துக்கொண்டு ஓவென அழுதாள்.

முதன் முதலில் தன்னிச்சையாக முடிவெடுத்ததன் உணர்வு வெளிப்பாடுதான் அந்த அழுகைக்கு காரணமாக இருக்கலாம்.

கூடத்தில் நடந்துகொண்டிருந்த எல்லாவற்றையும் அலமாரியின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த கௌதம புத்தர் சிலை உட்பட அனைவரும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

ஆம். துர்கா முடிவெடுத்துவிட்டாள்.

 

4668633

 

வியாபாரம்…..

ஒரு முறை வீட்டிற்கு பக்கத்து மைதானத்தில் கட்டப்பட்டு வரும் கட்டிட தொழிலாளிகளை சந்திக்க நேர்ந்தது, கொஞ்சம் பேசுவோமா என்றார் அந்த முதியவர். சரி என்றேன்… அவர் ஆரம்பித்தார்.

8 மாடி கட்டிடம் கட்டிக்கிட்டு இருங்காங்க. ஒவ்வொரு தளத்துக்கும் ஒரு மேஸ்திரி,  “தான் ஒரு கொத்தனாருன்னு” நம்பிக்கிட்டு கெடக்கிற 8 சித்தாள்கள், பெறவு 14 சித்தாட்கள் ஒவ்வொரு தளத்திற்கும்,  8 கொத்தனார்கள், ஆம்படையாட்களும் பொம்படையாட்களும் சேர்த்து. மொத்தம் 8 மேஸ்திரி, ஒவ்வொரு மேஸ்திரியையும்
கண்காணிக்க ஒரு பெரிய மேஸ்திரி, பெறவு கங்காணி.

கங்காணி கட்டிட உரிமையாளர்கிட்ட இருந்து துட்டு வாங்கி இவ்வளவுக்கு முடிச்சித் தாறேன்னு வாங்கிப்பான். சித்தாளு, மேஸ்திரி கொத்தனாருக்கு கொடுத்த சம்பளம் போக மீதமுள்ளது கங்காணிக்குத்தேன். மொத்தம் 128 பேரு அந்த கட்டட வேலைய பாக்குறோம். இதுல கஷ்டம் என்னான்னா, மேஸ்திரி அவம்பாட்டுக்கு சித்தன் போக்கு சிவன் போக்குன்னு  கிளம்பிடுவான் பீடியடிக்க. சித்தாளுங்க தான் உண்டு தன் வேலையுண்டுன்னு 12 மணி டீக்கும் பஜ்ஜிக்கும் நேரத்த கெடத்திப்புட்டு ஓட்டிப்புடுவானுங்க. அங்க தட்டி இங்க தட்டி காண்கிரீட்டு போட்டு கட்டிடத்த கட்டடி முடிச்சிடுவாய்ங்க.
அது கங்காணிக்கும் தெரியும், கொத்தனாருக்கும் தெரியும், கட்டிட உரிமையாளருக்கும் தெரியும்.

ஆனா கட்டிடத்த கட்டி முடிக்கிறதுக்குன்னு வாங்குன துட்டுல எதுவும் சரிவர சித்தாளுகளுக்கு போய்ச் சேராது. ஏனுன்னு கேட்டியவனா,
10 லட்சத்துக்கு ஒரு தளம்ன்னு கங்காணி பேசியிருப்பான், ஆனா சம்பளமா அவன் கொடுத்து கழிக்கிறது வெறும் 4 லட்ச ரூவாதான்.

ஆனா, கொத்தனாரு மாதிரி இருக்குற சித்தாளுங்க ஒவ்வொரு தலத்துலயைம் இருங்காய்ங்ய பாருங்க.. அவிங்க அளப்பறை தாங்காது. கங்காணி ஒரு வேளை அவனை கொத்தனாராக்கிட்டா அவன் பங்கு குறைஞ்சி போய்டும் பாருங்க. கொத்தனாரு அளவுக்கு அந்த சித்தாள் பயலுவலுக்கு கட்டிடம் கெட்ட தெரிஞ்சாலும், அவனைய கொத்தனாரு ஆக்க மாட்டாரு இந்த மேஸ்திரி. ஆனா, கட்டிட உரிமையாளர்ன்னு ஒருத்த இருக்கான் பாருங்க, பாவம், எதுக்கு எந்த கலவைய போடுறது, பர்மா தேக்கா, ஊர் தேக்கா, வேங்க மரமா, வேப்ப மரமா ஒரு மண்ணும் தெரியாது, ஆனா, இதையெல்லாம் போட்டு கட்டிடம் கட்டித் தாரேன்னு துட்டு வாங்கியிருப்பானுங்க. பெரிய மேஸ்திரி என்னிக்காவது நேரம் போகலைன்னா வருவாரு…

பெருசா ஒன்னும் நடந்துடாது… இதோ நம்ம பெரிய மேஸ்திரி வந்துட்டாரு… “இந்த ஏரியா கட்டிடம் நல்லபடியா முடிஞ்சிபோச்சு கலவை சிமெண்ட்டுன்னு அவ்வளவு வேஸ்ட் பண்ணிபுட்டீக… என் கை காசு போட்டுத்தான் சாவிய ஓனர்கிட்ட கொடுக்கோனும்.. அடுத்த கட்டட வேலை நாளை மறுநாள் தொடங்குது, எல்லாருக்கும் 30 ரூவா தினக் கூலி ஏத்தி தர சொல்லியிருக்கேன். கங்காணிகிட்ட மித்தத கேட்டுக்கெடங்க”

பெரிய மேஸ்திரி அவரது உரையை முடித்துக்கொண்டு, தான் வந்த டோயட்டா பார்ட்சூனர் காரில் ஏற ஆயத்தமாகும்போது, மேஸ்திரியும், கங்காணியும் கார் கதவை திறந்துவிடுகின்றனர். சில்லென்று ஏசி காத்து மேஸ்திரி முகம் மீது வீசியது. பெரிய மேஸ்திரி ஏறி அமர்ந்தார். புழுதியை கிளப்பிக்கொண்டு கார் விரைந்து சென்றது.

நானும் அந்த பெரியவருடன் நடந்த  உரையாடலை முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினேன். வழக்கம்போல் மடிக்கணினையை எடுத்து நெட்டினேன்.

“We rocked well in this summer, we are getting a new client from Amsterdam, Please arrive office tomorrow earlier for a client
meeting cum lunch” என்ற செய்தியை சுமந்த ஒரு இ.மெயில் எனது இன்பாக்ஸை முத்தமிட்டது.

 

பாலக்கரை

1983, பாலக்கரை, கும்பகோணம்.

மாலை நேரம். தஞ்சையில் பரிதவித்து காத்துக் கிடக்கும் கழனிகளையெல்லாம் தாகம் தீர்ப்பதற்காக காவிரி நிலைகொள்ளாமல் ஓடியபடி பெரும் இரைச்சலுடன் சென்றுகொண்டிருந்தாள். அப்படியே ஆற்றின் குறுக்கே கும்பகோணம் அரசினர் ஆடவர் கல்லூரி பாலத்தின் கைப்பிடி கம்பிகளில் கை வைத்து சோக முகத்துடன் யோசித்துக்கொண்டிருந்த கேசவனை கண்டுகொள்ளாதபடி தன் பணி தீர்க்க சென்றுகொண்டிருந்தாள் காவேரி.

“என்னைப்போல் பலர் இங்கு வரலாம் போகலாம் ஆனால் இந்த காவிரி தன் ஓட்டத்தை என்றுமே நிறுத்தப்போவதில்லை அவளுடைய இருப்பு இங்கு என்றுமே நிரந்தரம்” இதுபோல இன்னும் ஏதேதோ நினைப்புகள் அவனை இயங்காவண்ணம் செய்திருந்தது. அன்றுதான் அனைவருக்கும் கடைசி தேர்வு முடிந்திருந்தது. இனி வேலை அல்லது மேற்படிப்பு என்று ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையும் மாற வேண்டிய நேரம்.

“கடைசி பஸ் வந்துருச்சு இன்னும் இங்க என்னத்த பாத்துகிட்டு நிக்கிற” எனக் கேட்டுக்கொண்டே கேசவனின் நண்பன் பாலாஜி வேகமாக பேருந்தை நோக்கி ஓடினான்.

கேசவன் கும்பகோணம் அரசினர் ஆடவர் கல்லூரியில் பி.ஏ. தமிழ் இறுதியாண்டு படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். வெங்கட்ரமணியின் சொந்த தங்கை பையன்தான் கேசவன். கேசவனின் தந்தை ஒரு ரயில் விபத்தில் தன் தந்தையை பறிகொடுத்த பின் தங்கை கோதாவரியால் குடும்பச்சுமையை தாங்க இயலாது என எண்ணி பையனின் முழு படிப்பையும் அவன் மாமாவே கவனித்துக்கொண்டுவந்தார். மாமா வெங்கட்ரமணியின் வீட்டில் இருந்தபடியே தன்னுடைய பள்ளி மற்றும் கல்லூரி நாட்களை கழித்துவருகிறான். கோதாவரி அவள் புகுந்த வீடான திருபுவனத்திலேயே வயல் வரப்புகளை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்.  வெங்கட்ரமணியின் மனைவி செல்லம்மாள் அப்பளம் மற்றும் மாவடுக்களை போட்டு வீட்டிலேயே வியாபாரம் பார்த்துவந்தாள். அவர்களது வீடு  கணித மேதை ராமானுஜன் வீடு உள்ள சாரங்கபாணி கோயில் வீதியில் தான் இருக்கிறது. வெங்கட்ரமணி சிட்டி யூனியன் வங்கியில் க்ளார்க் வேலை பார்த்து வருகிறார். அவர்களது ஒரே மகள் அமிர்தம் பி.யூ.சி கடைசி வருடம் படித்துவந்தாள்.

கேசவன் பாலத்தின்  அருகில்நின்றுகொண்டிருந்த நாளுக்கு ஒரு வாரம் முன்பு அவனது அம்மா கோதாவரி தன் அண்ணனின் வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்.

கோதாவரி, நாதான் அவரையும் எழந்துட்டு அறுதலியா சுத்திக்கிட்டு இருக்கேன் இவனாவது படிப்ப முடிச்சி சீக்கிரமா வேலைக்கி கீலைக்கு போய் குடும்பத்த பாப்பான் இல்ல அவரு விட்ட வியாபாரத்த தொடருவான்னு பாத்தா கவிதைப்போட்டி, கதைப்போட்டின்னு நோட்டுப் பேனாவோட சுத்திக்கிட்டு தாராசுரம் பிரகாரத்துலயும், கும்பேஸ்வரர்கோயில் பிரகாரத்திலேயும் படுத்து பிரண்டுட்டு வாறான் கழுசட கழுசட.  என்னத்த எழுதுறானோ எழுத்து. சட்டியில இருந்தாதானே ஆப்பையில வரும். கண்ணதாசன் கணக்கா மீசைய வேற மழிச்சிண்டு அலையிது  இந்த கேசவ். தமிழ் இலக்கியம் படிச்சவாவெல்லாம் பாட்டு எழுதிதான் பொழைக்கனுமா என்ன ? “

செல்லம்மாள், அப்பளத்தை சப்பாத்தி கட்டையில் வைத்து உருட்டியபடியே,
“நீ வேணும்னா பாரு கோதாவரி அவன் நல்ல பெரிய பாடலாசிரியரா வருவான். ஒரு கவிதை ஒன்னு வாசிச்சி காமிச்சாம் பாரு கண்ணுல தண்ணி வத்தி போச்சின்னா பாத்துக்கோ. அவன் எழுதுற எழுத்து அப்படியே எல்லாத்தையும் கட்டிபோட்டுடுது. அவன் எழுத்துல உயிர் இருக்கு. அவனை அவன் போக்குல விடு சும்மா பிணாத்திக்கிட்டே திரியாத புரியுதா ?”  கேசவனின் கனவுகளையும் அவனையும் ஓரளவிற்கு புரிந்து வைத்திருந்தது செல்லம்மாள் தான். அவ்வப்போது தான் கோயில் பிரகாரத்தில் எழுதிய பாடல்களையும் கவிதைகளையும் அத்தையிடம் சொல்லிக் காட்டுவான். அவளும் கேட்டு விட்டு மனதார பாராட்டுவாள். ஆனாலும் மாமாவின் பேச்சிற்கு மறு பேச்சு என்றுமே இருந்ததில்லை.

கோதாவரி, “அதெல்லாம் நடைமுறை வாழ்க்கைக்கு ஒத்துவருமா அண்ணி சொல்லுங்க. அந்த ஆண்டவனுக்குத்தான் வெளிச்சம். எல்லாம் தலையில எழுதுன படித்தானே நடக்கும் அத யாரால மாத்த முடியும் ?”

கடைசி தேர்வு முடியும் முன்னே தான் வேலை பார்க்கும் சிட்டி யூனியன் வங்கியிலேயே பெரிய மானேஜர்களைப் பார்த்து அவர்கள் மூலம் அவனுக்கு வேலையையும் உறுதி செய்துவிட்டு வந்துவிட்டார். கேசவனின் கனவிற்கு தன் மாமாவே தடையாய் இருப்பார் என அவன் நினைக்கவேயில்லை.

வீட்டுற்கு வந்ததும் வராததுமாய் தன் மாமாவின் சத்தம் தெரு கோடி வரை கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. உள்ளே வந்தான் கேசவன்.

வெங்கட்ரமணி மாமா, “மன்னார்குடியில 50வது கிளை ஆரம்பிக்க இருக்காங்களாம், அவனை அங்கயே போடச் சொல்லிடறேன்னு வேற சொல்லியிருக்காரு. மாசம் 180 ரூவா சம்பளம் பிடித்தம் போக 150 வரும், இதுல பிஎப் பென்சன் வேற தனி. பிரகாரம் பிரகாரமா போய் எழுதி என்னத்த சாதிக்க முடியும் கோதாவரி ? ஒரு பானை சோற்றுக்கு  ஒரு சோறு பதம்பாங்களேன்னோ. அதுபோலத்தான், இப்படித் திரியிறவனுக்கு பொறுப்பு வரட்டுமேன்னுதான் அவருகிட்ட போய் பேசி இந்த வேலைய வாங்கியிருக்கேன். நான் யாருக்கும் சிபாரிசு பண்ணுனது கிடையாதுன்னு உனக்கும் தெரியும். நம்ம கும்பகோணம் காலேஜ்ல பி.காம். படிச்சிட்டு வர பிள்ளையாண்டா எல்லாரும் இங்க ஒரு வேலைகிடைக்காதன்னு காத்து கிடக்குதுங்க. இவன் ஒழுங்க வேலைக்கு போயி சம்பாதிச்சு பிரேபேஷன் காலம் முடிஞ்சி வேலைய நிரந்தரம் பண்ணிட்டான்ன நம்ம அமிர்தத்தையும் அவனுக்கே கல்யாணம் பண்ணி வச்சிடுவோம்” எனச் சொல்லி மனதாரச் சிரிக்க பர்மா தேக்கில் செய்த தூணின் மீது பாக்கும் வெத்தலையும் சிதறியது. கோதாவரிக்கோ பரிபூரண திருப்தி அண்ணனின் இந்த ஒத்தாசையை நினைத்து, அண்ணனே அவளுக்க சம்பந்தியாகப்போவதையும் நினைத்து பூரித்துபோயிருந்தாள்.

மாமா பேசி முடித்திருக்கவும் கேசவன் வந்து அமரவும் சரியாய் இருந்தது. கேசவனுக்கோ நோட்டையும் பேனாவையும் தள்ளிவைத்துவிட்டு பென்சிலையும், லெட்ஜர் புக்கையும் எடுக்க வேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தம் மாமா மூலமாகவே வந்தது. தனது கவிதை பாட்டு கனவிற்கும் அரோகரா என்று நினைத்திருந்து தன் அம்மாவிடம் போய் கவிஞர் வாலியின் கடிதத்தை காட்டலாமா வேண்டாமா என்றிருந்தவன் அப்படியே தூணில் சாய்ந்து உட்கார்ந்துவிட்டான்.

“இன்னும் அந்த காலத்துலயே இருக்காங்களே. பட்டணம் பக்கம் போனா ஆச்சாரமும் போய்டும்ன்னு அவா நினைக்கிறாளா? இப்போது அவனுக்கு சிந்தனை. அமிர்தம். அவளுக்குன்னு ஒரு டாக்டரோ என்ஜினியரோ கிடைக்காமாலா போய்டுவான் ? என்னோட கனவு என்னாகுறது ? அவளையும் கட்டிக்கிட்டு யூனியன் பேங்க்லேயே காலத்தை கழிக்கச்சொல்றாளே ?அதைபத்தி யாருமே இங்க கேக்க தயாரா இல்லியே ? ரெண்டு வரியில வள்ளுவன் மாதிரி என்னோட நோக்கத்த சொல்லிட முடியும் மாமாகிட்ட அப்படி பேசவும் தைரிய வரமாட்டிங்குது. இதெல்லாம இவாளுக்கு ஏன் புரிய மாட்டிங்குது ? அவாளா என்னைய புரிஞ்சிண்டா எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும் ? செஞ்சோற்றுக் கடன் தீர்க்க அமிர்தத்தை கலியாணம் பண்ணிக்கனுமோ ? கொயர் கொயரா பேப்பரு இங்க் பாட்டில் பேனா இருந்தா போதுமே நா வேற என்ன கேக்கப்போறேன் ? பேங்க் வேலைய பாத்துகிட்டே பாட்டு கவிதை எழுதிக்கலாம்ன்னு யோசனை சொல்றாளே இவா. காத்தால காயத்திரி மந்திரம் சொல்லிண்டே இவாளால சாப்புட முடியுமின்னா ? முடியாதுல.. செய்யிற வேலையில ஒரு பக்தி வேண்டாமா ? ஒரு டெடிகேஷன் வேண்டாமா ? கவிதையும் பாட்டும் எழுதுறது என்ன சைடு பிசினாஸா ?” என்று சிந்தித்தவாறே அடுத்த தேர்விற்கான பாடப்புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு மேல்தட்டிற்குச் சென்றான்.

மறுபடியும் கேசவன் இன்று நின்று கொண்டிருக்கும் பாலத்திற்கு வருவோம்.

கும்பகோணம் மொட்டை கோபுரம் செல்லும் பேருந்தில்  ஏறிய பின் பாலாஜி கைக்குட்டையை போட்ட படியே கேசவனை அழைத்தான். கேசவன் தன் யோசனையில் இருந்து மீண்டவன் பாலத்திலிருந்து நடக்கலானான். இருவரும் கடைசிப் பரீட்சையை முடித்துவிட்டு நண்பர்களுடனே  பிரியாவிடைகொடுத்துவிட்டு அவரவர் கிளம்பிவிட்டுருந்தனர். பேருந்திலேறிய கேசவன் சீட்டில் அமர்ந்தான். பின் சீட்டில் இருந்த இருவர் பேசிக்கொண்டனர்,  “அவா அவா… ப்ராப்தாம் அவா அவாளுக்கு” என்று பேசியபடி அந்த மூன்றாமவர் தன் செல்லப்பெட்டியில் இருந்து வெத்தலையை எடுத்து ஏ.ஆர்.ஆர் வாசனை சுண்ணாம்பை வெத்தலையில் தடவி காம்புகளை பிடிங்கி வெளியே எறிந்தார், மீதமுள்ள சுண்ணாம்பை பேருந்தின் சீட்டு கைப்பிடியில் தடவியபடி தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.  கேட்டியாண்ணோ… நம்ம ராகவன் மகன் ஆனந்த் இருக்கான்னோ அவன் கடைசி வருசம் நம்ம கவர்மெண்ட் மென்ஸ் காலேஜ்ல பி.காம். படிச்சி நம்ம சரகத்துலேய முதலாவதா வந்தானே, ஒரு வருசமா நம்ம சிட்டியூனியன் பேங்க்ல வேலைபார்த்துட்டு நேத்திக்குத்தான் மெட்ராசுக்கு வேலை மாத்தலாயிடுச்சுன்னு கிளம்பி போயிருக்கான். நல்ல பையன் கல்யாணம் தான் பாக்கி. அவா அவா படிச்சிப்புட்டு வேலையில்லாம திண்டாடுற இந்த காலத்துல நம்மூர்ள படிச்சவாளுக்கு கொஞ்சம் முன்னுரிமை கொடுத்து வேலையையும் கொடுத்துர்ரா. 

அதற்கு அவர் உடன் இருந்தவர், இருக்காதா பின்னே பி.காம் படிச்சவாளுக்கு பேங்க்ல வேலைகொடுக்காம தமிழ்வாத்தியார் வேலையா கொடுப்பா ? பேங்க் வேலையினா சும்மா இல்ல ஓய், எங்க வீட்டு அசடு தமிழ் எம்.ஏ. படிச்சிட்டு நம்ம பாணாதுறை பள்ளியிலத்தான் தமிழ்வாத்தியார் வேலையில இருக்கு, என்ன புரயோசனம் ? வாங்குறது சிகரெட்டுக்கும் பாக்குக்குமே பத்தல, கேட்டா தமிழ் வாத்தியார் வேலைய பிடிச்சி செய்யிறேன்ங்றான். சிறப்பு லகரத்தை சரியா உச்சரித்து என்ன ஆகப்போகுது கையில நாலு காசு பாத்தாத்தான் பொழைக்க முடியும் என்றார் .

இதனை பின் சீட்டில் உட்கார்ந்து கேட்ட கேசவனும் பெருமூச்சி விட்டபடி தலையை சீட்டின் பின் கம்பியில் சாய்த்தவாரே புத்தகங்களையும் தன் மடியில் வைத்து சாப்பாட்டு டப்பாவையும் கீழே விழாதபடி பிடித்துக்கொண்டு தன் பயணத்தை தொடர்ந்தான். பாலக்கரை தாண்டும்போது டீக்கடை ரேடியோவில்

நல்லதோர் வீணை செய்தே – அதை    நலங்கெடப் புழுதியிலெறிவருதுண்டோ? சொல்லடி, சிவசக்தி !~ எனைச்   சுடர்மிகு மறிவுடன் படைத்துவிட்டாய்.

என ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. பேருந்து நகர நகர காவிரியாற்றின் இரைச்சல் சத்தமும் அவன் காதிலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்தபடி இருந்தது.

“தம்பி சீட்டு வாங்கிட்டீயா” என்றார் பேருந்து நடத்துனர்.

download

சிரிப்பு என்ன விலை ?

வருடம் 1997. திருவாரூர்.

ஷோக்கா இருக்கிறீயே செல்லத்தாயீ… நீ என்னம்மா பட்டு புடவ கட்டியிருக்க? மதுரை ராஜ்மகால் பட்டுச்சேலையின் விளம்பரம் திருச்சி வானொலியில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது ஆறுமுகம் வீட்டு சமையற்கட்டில்  அவனது மனைவி பெரும் பரபரப்புடன் சமைக்கும் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தாள்.

ஆறுமுகம் தன் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, தன்னுடைய பல சரக்குக் கடையை திறக்க வீட்டிலிருந்து கிளம்பிக்கொண்டிருந்த நேரம். சித்ரா அடுப்பங்கரையில் இருந்து கத்திக்கொண்டே வந்தாள் கையில் தண்ணீர் கேணுடன்,

ஏணுங்க இருங்க தண்ணீ எடுத்துட்டு வார்றேன்ல அதுக்குல்ல அவசரமா ?

சிடு சிடு என்ற முகத்துடன் ஆறுமுகம், 8 மணிக்கெல்லாம் கிளம்பனும்ன்னு தெரியாதா ? என்று கத்தினான். சித்ரா எதுவும் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை, எதுவும் பேசாமல் தண்ணீர் கேணை அவனுடைய இருசக்கர வாகனத்தின் பெட்டியில் வைத்த்துவிட்டு கிரில் கேட்டை திறந்துவிட்டாள்.

போய் வருகிறேன் என்று கூட சொல்லாமல் வண்டியை கிளப்பிக்கொண்டு ஆறுமுகம் ஒரு கையில் தான் பற்றவைத்த சிகரெட்டுடன் கிளம்பினான் .

சமையல் வேலையை முடித்து தன்னுடைய குழந்தையை பள்ளியில் விட்டுவிட்டு வந்தாள் சித்ரா. அவள் காலை உணவு சாப்பிட்டுஇருக்கையில்  தோட்டத்து வேலையாட்கள் வந்தனர் அவர்களிடம் தோட்டத்துச் சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் தட்டில் கை வைத்தாள்.

கல்யாணம் ஆன இந்த 8 வருடமும் சித்ராவிற்கு இப்படித்தான் போகிறது வாழ்க்கை. தினமும் சமையல், பள்ளி, சமையல், வீட்டு வேலை.. சதா ஓய்வே இல்லாத ஒரு வாழ்க்கை இருந்தாலும் நிம்மதியான வாழ்க்கையே வாழ்ந்து வந்தாள்.

என்னத்தான் மெச்சிக்கிட்டாலும் வாழற வாழ்க்கையில் குறைய வைக்கல அவர் என மனதார நினைத்துக்கொண்டு மதிய வேலையை ஆரம்பித்தாள். என்ன கொஞ்சம் மனம் விட்டு ஆறுமுகம் பேசினால் அவளது வேலை அவளுக்கு அவ்வளவு களைப்பைத் தந்திருக்காது.

இன்று அவர்களுக்கு கல்யாண நாள். 8 வருடம் முடிகிறது. சாயங்காலம் கோயிலுக்கு செல்ல வேண்டும் என்ற செய்தியை சொல்வதற்குள் ஆறுமுகம் வேகமாக சென்றுவிட்டான். எப்போதும் சிடு சிடு என்ற ஒரு முகம். வீட்டில் சிரித்து பேசியது கிடையாது. குழந்தையோடு விளையாடும்போது மட்டும் தான் ஓரளவிற்கு பேசுவான். அதுவும் ஆடிக்கு ஒரு முறை அமாவாசைக்கு ஒரு முறை.

மதிய வேலை சாப்பாட்டுக்கு வரும்போது சொல்லிக்கொள்ளலாம் என சித்ரா வேலையை தொடர்ந்தாள்.

ஆறுமுகம் இந்த நேரம் கடையை திறந்துகொண்டிருந்தான். ஷட்டர்களை திறந்து வைத்துவிட்டு உப்பு, புளி, காய்ந்த மிளகாய் மூட்டைகளை எடுத்தி வரிசையாய் அடுக்கி வைத்துவிட்டு, அய்யனார் படத்திற்கு பூமாலையும் ஊதுவர்த்தியும் ஏற்றிவைத்துவிட்டு, கல்லாப்பெட்டியை தொட்டு கும்பிட்டுவிட்டு, காலில் இருந்த செருப்பை கிழட்டி வைத்துவிட்டு நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான்.

செய்தித்தாளை எடுத்து புரட்டிக்கொண்டிருந்தான். அதே சிடுசிடு முகம். செய்திகளை முழுமையாக படித்துவிட்டு பேப்பரை சுருட்டி புண்ணாக்கு மூட்டை இடுக்கே சொருகி வைத்தான். கடை வேலையாட்களும் ஒவ்வொருவராக வந்துகொண்டிருந்தனர்.

அட நம்ம மேலைமேட்டுத்தெரு நாராயண சுவாமியா… எப்படி இருக்கீங்க ? என்ன வேணும் என கடயாய் பற்கள் தெரிய சிரித்துக்கொண்டே வரவேற்றான் கடைக்கு வரும் தன் வாடிக்கையாளரை.

சித்ரா மதிய வேளை சாப்பாட்டு வேலையை முடித்துவிட்டு டைனிங் டேபிளில் வாழை இலையுடன் காந்திருந்தாள்.

ஆறுமுகம் 2 மணி வாக்கில் வந்தான். கப் சிப் சத்தமின்மை. முகம் கழுவிவிட்டு வந்து உட்கார்ந்து உண்டான். சித்ராவிற்கு எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று தெரியவில்லை. அவன் சாப்பிடும் வரை காந்திருந்தாள். சாப்பிட்டவுடன் அரை மணிநேரம் ஒரு குட்டி தூக்கம் போட்டுவிட்டுத்தான் கடைக்கு செல்வான் ஆறுமுகம்.

சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, ஆறுமுகம், சொல்ல மறந்துட்டேன் வண்டியில பெட்டிய திறந்து உள்ள ஒரு ஜவுத்தாள் கவரு இருக்கும் எடுத்துட்டு வா என்றான். சித்ரா ஜவுத்தாள் கவைரை கொண்டுவந்தாள். உனக்கு தான் சீலை வாங்கியிருக்கேன் சாயங்காலம் வெரசா கௌம்பியிரு இன்னிக்கு கலியாண நாளுள கோயிலுக்கு போயாறுவோம் என்று அதிகார பேச்சிலேயே கூறினான். பிறவு பையன சீக்கிரமா ஸ்கூல்லேந்து கூட்டி வந்துடு.. நானும் கடைய சாத்திட்டு வந்துடுறேன் என்றான்.

சித்ரா தலையை அசைத்துக்கொண்டே மனிதிற்குள் இதை சிரித்துக்கொண்டு சொன்னால்தான் என்னவாம் என்று நினைத்துக்கொண்டு சரி என்றாள். அரை மணிநேரம் கழித்து தன் குட்டி தூக்கத்தையும் முடித்துவிட்டு கடைக்குச்சென்றான். மறுபடியும் கடைக்கு ஆட்கள் வர ஆரம்பித்தனர். கல்லாவில் அமர்ந்தான்.

வாடிக்கையாளர்கள் வருகை ஆரம்பித்தது. ஆறுமுகம் முகத்தில் மறுபடியும் சிரிப்பு மலர்ந்தது.

இவன் ஒரு நாடோடி புரட்சிக்காரன்

இன்றுடன் சே இறந்து 50 வருடங்கள் ஆகின்றன…  அவரை நினைவுகூறும் வகையில் ஒரு சிறிய கற்பனை……முற்றிலும் கற்பனையே. சுபாஷ் சந்திரபோஸ் மற்றும் சே சந்தித்துக்கொண்டதே கிடையாது… ஒருவேளை சந்தித்திருந்தால்.. அதுவும் சுதந்திரபோராட்ட காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் இருவரும் சந்தித்திருந்தால்……

che-guevara

1959ஆம் ஆண்டு நடந்து முடிந்த க்யூப புரட்சிக்கு முன்பு, 1941 ஆம் ஆண்டு சே இந்தியா வருகிறார்.

சுபாஷ் சந்திரபோஸ் சேகுவேராவை வரவேற்க இந்தியா சீனா எல்லையில் காத்திருந்தார். வெள்ளையர்களுக்கும் அதன் சிப்பாய்களுக்கும், சீன நாட்டு காவலாளிகளுக்கும் தண்ணீர் காட்டிவிட்டு அன்று அந்தத் தலைவர் சேகுவேரா என்ற ஒரு மாபெரும் புரட்சிக்காரனின் வருகைக்காக காத்து நின்றார்.

சே வருகிறார். காற்றுடன் கலந்து, புரட்சியின் வாடை அடிக்க ஆரம்பித்தது. எல்லைப்பகுதி என்பதால் ஒரே திறந்த வெளி மலைப்பகுதியாக தெரிந்தது அந்த காட்சி. எங்கேயோ இருந்து ஒரு ஜிப்சியின் சத்தம். கரடு முரடான பாதைகளைத் தாண்டி அந்த ஜிப்சி மிகவும் நீண்ட தூரத்தில் வருவதைக் கண்டார் போஸ்.

ஜிப்சி மிக அருகில் நெருங்கி வருவதை போஸ் உணர்ந்தார். புழுதிகளை பறக்கவிட்டுக்கொண்டு அந்த நான்கு சக்கர வாகனம் எதையோ சாதித்து விட்டதுபோல் என்ஜின் காற்றை வெளியேற்றிவிட்டு நின்றது. பின்னால் உள்ள கதவு திறக்கப்பட்டது. மாசு படிந்த, சேரும் சகதியும் படர்ந்து பிறகு வெயிலில் உலர்ந்து போன காலணிகள் முழங்கால் வரை இருந்தன. கரும் பச்சை நிற உடையுடன், தலையில் நட்சத்திரக் குறிபொறித்த ஒரு தொப்பியுடன், வாயில் க்யூபன் சிகாருடன் மிகவும் தனித்தன்மை வாய்ந்த ஓர் உடல்மொழியில் சே குவேரா இந்திய மண்ணில் காலடியை வைத்தார்.

போஸ்: நல்வரவு சேகுவேரா, நீங்கள் இந்தியா வருவதற்கு நாங்கள் மிகவும் கொடுத்துவைத்துள்ளோம்.

சே : ஆகா, இந்தியா. உலகில் அறம் தோன்றுவதற்கு முன்பே நாகரிகத்துடனும், தர்மத்தின்படியும் மக்கள் வாழ்ந்து வந்த, வருகிற நாடு. புனித மண். கலாச்சாரத்தின் அடையாளம். இந்துத்துவத்தின் கரு கொண்ட நாடு.

போஸ்: ஆமாம் சே, வாருங்கள் வாருங்கள். எப்படியிருந்தது பயணம்? க்யூபாவில் பீடல் எப்படி உள்ளார்? பாடிஸ்டாவை எதிர்த்து எப்போது புரட்சிப் பயணம் ஆரம்பிக்க உள்ளீர்கள்? அமெரிக்காவின் உட்கட்சி அட்டகாசம் எப்படி உள்ளது ?

இருவரும் பேசிக்கெண்டே ஜிப்சியில் ஏறினார்கள். மிகவும் அடர்ந்த காட்டுப்பகுதிக்குள் அந்த ஜிப்சி சென்றது. உள்ளே சென்ற தடமே தெரியவில்லை, அங்கு வழி இருப்பதும் தெரியவில்லை. வெள்ளையர்கள் கண்ணில் படாமல் இருக்கவும் ரகசியக்கூட்டங்களை நடத்தவும் அக்காலகட்டத்தில் மலையோரத்தில் இடிந்துபோன மடங்களும், கோயில்களும் போஸ் போன்று சுதந்திர இந்தியாவிற்கு பாடுபடும் வீரர்களுக்கு மிகவும் உதவியாக இருந்தன.

சே :  எல்லாம் நேரத்துடன் அரங்கேறும் போஸ் அவர்களே. நீங்கள் எப்படி உள்ளீர்கள்?  ஐ.என்.ஏ. ஆட்கள் சேர்ப்பு எப்படி நடக்கிறது?  சரியான நேரத்தில் நிதி கிடைக்கிறதா? தென் அமெரிக்காவில் உங்களுடைய ஐ.என்.ஏ. பற்றித்தான் எப்போதும் பேச்சு. நாங்கள் புரட்சிப்படைகள். நீங்கள் ராணுவத்தையே திரட்டிவிட்ட மாபெரும் வீரர் அல்லவா? பிரிட்டிஷ் கொலைவெறியர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள்? நிலைகுலைந்து அல்லவா போயிருப்பார்கள்?

போஸ் :   நல்லபடியாக நடக்கிறது தோழரே.

சே :  புரட்சிக்காரர்களைத்தான் இந்தியர்களே விழுங்கிவிடுகிறார்களே. பகத் சிங் தூக்கிலிடப்பட்டு 10 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன, இன்னமும் புரட்சிக்காக ஏங்குகிறது உங்கள் தேசம். நினைத்திருந்தால் உங்கள் காங்கிரஸ் ஆட்கள் பகத்சிங் சகோதரர்களை மரண தண்டனையில் இருந்து விடுவித்திருக்க முடியும்.  அகிம்சை நாடு என்பது சரியாகத்தான் உள்ளது போங்கள். ஆனால், அதுவே இம்சையாகிவிடக்கூடாது. உங்களைப்போல் ஆள் உள்ள வரை இந்தியாவை பிரிட்டிஷாரின் பிடியில் இருந்து காப்பற்றுவது மிகவும் சுலபம் தான். (தனது ஆஸ்துமா மருந்தை மூக்கினுள் இழுத்துக்கொண்டே தொடர்ந்து சொன்னார் சே). போஸ், உங்களுக்காக ஒரு வேலை காத்திருக்கிறது. என்னுடைய வருகையின் நோக்கமும் அதுவே. நாளை சீனா வழியாகப் போகும் ரயிலில் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திற்கு சொந்தமான ஆயுதக் கிடங்குகளுக்காக வெடி மருந்தும் மற்ற ஆயுதங்களும் அனுப்பப்படுகின்றன. அது உங்கள் ஐ.என்.ஏவிற்கு மிகவும் உதவிகரமாக இருக்கும். உங்களால் போக முடியாது என்பது எனக்கு தெரியும். நீங்கள் கல்கத்தா போய் வைஸ்சாராயை சந்தித்துவிட்டு அங்கேயே இரண்டு தினம் தங்கிவிடுங்கள். நம்முடைய இந்த நட்பு ரீதியான சந்திப்பு வரலாற்றில் முக்கியமான இடத்தைப் பெறும். நான் இங்கிருந்து வேலையை கட்சிதமாக முடித்துவிட்டு அர்ஜெண்டைனா கிளம்புகிறேன். நீங்கள் அங்கு தங்குவதன் மூலம், இதை நீங்கள் செய்யவில்லை என்று அவர்கள் நம்புவார்கள். நாளை உங்கள் படைத்தளபதியிடம் என்னை அறிமுகம் செய்துவிட்டு பிறகு கிளம்புங்கள், அதுவே நல்லது.

போஸ்:  உங்களுக்கு அறிமுகம் தேவையா சே ?

சே : நான் அப்படி சொல்லவில்லை போஸ். பிரிட்டிஷாரின் கையாள் போல உங்கள் தளபதிக்கும் படை வீரர்களுடைய கண்களுக்கும் நான் தெரியலாம் அல்லவா? அதற்காகச் சொன்னேன். நேபாளம் வழியாக ரயில் வரும் போது நான், நேபாளத்தின் தாய் நதியான கர்னாலி ஆற்றை ரயில் கடக்கும்போது, அதனுடைய பாலத்தில் குண்டு வைத்து தகர்த்துவிடுகிறேன். நாம் இப்போது இங்கு இருக்கும் இடத்தில் இருந்து அந்த பாலம் ஒரு 29 மைல்கள் இருக்கும். ரயிலை தடம் புரள செய்துவிட்டு ஆயுதங்களை கைப்பற்றிவிட்டு நாங்கள் மலையடிவாரம் வழியாக இங்கு வந்து சேர்ந்துவிடுவோம். நீங்கள் கல்கத்தாவில் இருந்து திரும்ப வரும்போது உங்கள் ஆயுதப் பாசறை ஆயுதங்களால் நிரம்பியிருப்பதை பார்ப்பீர்கள் போஸ்.

போஸ்:  சுதந்திர இந்தியா உங்களுக்காக மிகவும் கடமைப்பட்டுள்ளது சே. நீங்கள் சொல்வது போல செய்துவிடலாம். அடால் புடலான திட்டங்களை உங்களைப்போல் ஆட்களால் மட்டுமே செய்து முடிக்க முடியும். இலக்கை மட்டுமே மையமாக வைத்து பேசினீர்கள். க்யூபாவிற்கு உங்கள் பங்கு மிகவும் முக்கியம் என்று பீடல் காஸ்ட்ரோ சொன்னது சரிதான் போல.

சே, நினைத்த படி, போஸ் இந்திய தேசியப் படையின் தளபதியிடம் சேகுவாராவை அறிமுகம் செய்த பின்பு அவர் கல்கத்தா கிளம்பினார். வைஸ்ராயைச் சந்தித்து சுதந்திர இந்தியாவிற்காகப் பேச சென்ற மாநாட்டில் கலந்துகொண்டார். ஆயுதங்கள் போய் சேரவில்லை என்ற செய்தி வைஸ்ராய்க்கு தந்தி மூலம் வந்தது. போஸ் இங்கு இருப்பதால், அவர் மேல் சந்தேகமும் வரவில்லை. ஐ.என்.ஏ. வீரர்கள் சீன எல்லையில் இருப்பது பற்றிய செய்திகளும் வெறும் வதந்தியாகக் கருதப்பட்டது.

சே மேற்கூறியபடி தன் திட்டத்தில் வெற்றி பெற்று பின்வருமாறு கடிதம் எழுதினார்,

தோழர் போஸ் அவர்களுக்கு, நாம் நினைத்த காரியம் நடந்தேறியது. இப்போது உங்கள் பாசறையில் பிரிட்டிஷ்காரனின் ஆயுதங்கள். அவர்கள் ஆயுதங்களை வைத்தே அவர்களை அழியுங்கள். அடுத்த முறை நாம் சந்திப்போமா என்பது தெரியாது. புரட்சிக்காரர்கள் அடிக்கடி சந்தித்துக்கொள்வதால் என்ன நடக்குமோ அது நடக்கும். உங்களை இவ்வளவு சீக்கிரம் சந்தித்து சுதந்திர இந்தியாவிற்காக இப்படியொரு மாபெரும் பேற்றை செய்ய வைத்ததற்கு என்னுடைய நன்றிகள். நட்பு ரீதியாக ஒரு சந்திப்பாக இது ஆரம்பித்தில் இருந்தாலும், ஒரு வரலாற்று சம்பவமாக நாம் இருவரும் இதை மாற்றிவிட்டோம். மீண்டும் சுதந்திர இந்தியாவில் சந்திப்போம். இப்படிக்கு, அன்புடன், சே. 

போஸ் கல்கத்தாவில் இருந்து திரும்பி வரும்போது இத்தனையும் நடந்திருந்தன. சே குவேரா வந்ததும் தெரியவில்லை. போனதும் தெரியவில்லை. தம் இயக்கத்திற்குத் தேவையான ஆயுதங்கள் இப்போது தம்மிடம் இருப்பதை உணர்ந்தார் போஸ்.  சுதந்திரம் இப்போது சற்று முன்பே நமக்கு கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை போசுக்குப் பிறந்தது. சேவின் பங்கு சுதந்திர இந்தியாவிற்கு உண்டு என்பதை உணர்ந்தார் போஸ். வேலையை முழுவதும் சே செய்துவிட்டு காரியத்தை நாம் செய்தோம் என்று எழுதியிருந்தார் சே. போஸ், அவருடைய எண்ணங்களை நினைத்து பிரமித்துப்போனார்.  இப்படி ஒருவரை வாழ்நாளில் அவர் சந்தித்ததற்கு மிகவும் அகமகிழ்ந்தார் போஸ்.

தி டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா நாளிதழ் அக்டோபர் 9, 1941.
செய்தி

செய்தி :  நேபாளம் வழியாக சூறையாடப்பட்ட ஆயுதங்களை வைத்து போஸ் தலைமையில் ஐ.என்.ஏ  படை பிரிட்டிஷ் அரசுடன் நடத்திய போரில் 25,000 வீரர்கள் உயிரிழந்தனர்.  இதன் மூலம்  ஆயுததத்தை கைப்பற்றியவர்கள் ஐ.என்.ஏவை சேர்ந்தவர்கள் என்று ஊர்ஜிதமாயிற்று. சுபாஷ் சந்திரபோஸ் பேரில் பிடி வாரண்ட் பிறப்பித்தது கல்கத்தா நீதிமன்றம். 

உறவுகள் ஒரு தொடர்கதை….

வருடம் 1972. கோயில் நகரம் காஞ்சிபுரம்.

‘குமாரு… குமாரு… டேய் குமாரு… எங்கடா இருக்க’ ? எனக் கூவிக்கொண்டே நுழைந்தாள் அவனின் அத்தை இந்திரா. தீபாவளி பலகாரமும், புதுத்துணிகளும் கொண்ட பைகள் இந்திராவின் கைகளை நிரப்பியிருந்தது. அரைகால் பள்ளி காக்கி டவுசருடன் குமார் கொள்ளைபுரத்திலிருந்து கையில் தான் வளர்த்த கிளியுடன் ஓடி வந்தான்.

இந்திராவின் கைகளில் இருந்த அனைத்து பைகளையும் வாங்கி பார்த்து கேட்டான், ‘அத்தே எனக்கு மட்டும் வாங்கி வந்துருக்கே.. சுமதிக்கும் சேகருக்கும் எங்கத்தே’?

இந்திரா, ‘அவுங்கள மட்டும் விட்டுடுவேனா என்ன ? மாமா எடுத்துட்டு வர்றாரு டா’. மறுபடியும் தன் கிளியுடன் விளையாட சென்றான் குமார்.

சீனிவாசன் குடும்பத்தில் மற்றவர்களுக்கு வாங்கிய துணி மணிகளை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே வரும்போதே, எல்லாரும் ஓடி வாங்க என சத்தமிட்டுக்கொண்டே நுழைந்தார். இந்திராவின் கணவர் காஞ்சிபுரத்தில் மூன்று பெரிய மளிகைக்கடைக்கு சொந்தக்காரர். குமாரின் தந்தை ரெத்தினவேல் ஒரு சிறிய மிதிவண்டி நிலையம் வைத்திருந்தார். குமாரின் அம்மா தோட்டத்து வேலை, வயல், ஆடு, பசு போன்றவைகளை கவனித்து வந்தாள்.

தான் பெற்ற பிள்ளை ஆனந்தி மேல் இல்லாத அக்கறை குமார் மீது எப்போதுமே இந்திராவுக்கு உண்டு. இந்திராவுக்கு திருமணம் ஆகி பத்து வருடம் கழித்து பிறந்தவள் ஆனந்தி. அவளுக்கு இப்போது பதிமூன்று வயதாகிறது. இருந்தாலும் இந்திராவுக்கு மூத்த பிள்ளை குமார் தான். ஆனந்தி கூட சேகருக்கும் சுமதிக்கும் பின்தான்.

தீபாவளி சென்றது. விடுமுறைகள் முடிந்து எல்லாரும் பள்ளி செல்ல ஆரம்பித்தனர். ஆனந்தியும் சேகரும் சுமதியும் ஒரே பள்ளி. குமார் எஸ் எஸ் எல் சி என்பதால் வேறு கிளையில் படித்துவந்திருந்தான். ஆனால் அவன் பள்ளி செல்வது அவன் அம்மாவிடம் அடி உதை வாங்கிய பின்புதான். பள்ளிக்குச் செல்ல அவனுக்கு அறவே பிடிக்காத காரியம். அவன் அடி உதை வாங்கமல் பள்ளி சென்றது மிகவும் குறைந்த நாட்களே. வயித்து வலி, கண்ணு வலி என சொல்லி டிமிக்கி அடிப்பான். சிலநேரம் அவனுக்கு உண்மையிலேயே உடல் நோவு ஏற்படும் போது யாரும் நம்ப மாட்டார்கள்.

இந்திராதான்  “மேனி சுடுகிறது உண்மையில் காய்ச்சல் அடிக்கிறது” என்று சொல்லி காப்பாற்றுவாள்.

பள்ளி முடிந்து வந்ததும் வீடு அடுப்பாங்கரை என அத்தைக்கும் அம்மாவிற்கும் ஒத்தாசையாக இருப்பான். இப்படியே பள்ளி அடி உதை ஆனந்தி சேகர் கிளி கொள்ளைபுறம் என நாட்கள் நகர்ந்தன. ஓரளவிற்கு படிப்பின் மேல் அத்தைகூறிய அறிவுரைகளின் படி அவனுக்கு நாட்டமும் அதிகமாக வளர்ந்தது. ஆனால், அத்தையின் சொல்படி சுமதியும் சேகரும் சேவி சாய்த்ததாக தெரியவில்லை.

வருடங்கள் நகர்ந்தன. குமார் இப்போது ப்ளஸ் டூ தேர்விற்காக தன்னை ஆயத்தப்படித்திக்கொண்டு இருந்தான்.  சேகரும் சுமதியும் பத்தாம் வகுப்பிற்கு தயாராகிக்கொண்டு இருந்தார்கள். முதல் பரீட்சை தமிழ் மூவரும் பள்ளிக்கி தயாராகிக்கொண்டு இருந்தனர்.

9 மணி வாக்கில் மாமா சீனிவாசனின் கணக்குப்பிள்ளை தொலைபேசியில் வீட்டிற்கு அழைத்திருந்தார். குமார் முற்றத்தில் நின்று முகம் கழுவிக்கொண்டுஇருந்தான். சேகரும் சுமதியும் பூஜை அறையில் இருந்தனர். மீனாட்சி, அடுப்பாங்கறையில் வேலையாக இருந்தாள். இந்திரா குமாரிடம் பரீட்சை நன்றாக எழுதிவிட்டு சீக்கிரமா வீடு வந்து சேறு என்று சொல்லிக்கொண்டே தொலைபேசியண்டை வந்தாள். இந்திரா தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். கணக்குப்பிள்ளை, அம்மா காலையில கடை திறக்கும்போது ஐயா நல்லாதான் இருந்தாரு திடீர்னு மாரடைப்பு வந்து ஆஸ்பத்திரி கூட்டிப்போற வழியிலேயே ஐயா நம்ம…….கணக்குப்பிள்ளை சொல்லி முடிப்பதற்குள் இந்திரா லைனை துண்டித்துவிட்டு ஓ வென அழுதாள். இந்திராவின் ஓலம் கேட்டு குமார், சேகர், சுமதி, மீனாட்சி தான் செய்துகொண்டிருந்த வேலைகளை போட்டது போட்டபடி விரைந்து வந்தனர் . சீனிவாசன் மாமாவுக்கு இவ்வளவு சீக்கிரம் மரணம் வந்திருக்க தேவையில்லைதான். கடவுளின் எண்ணம் அப்படித்தான் போல. சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் மாமா சீனிவாசன் ஆம்புலன்ஸ்ல் நான்கு பேர் தூக்க வீட்டினுள் வந்தார். நடு வீடு முழுவதும் ரோஜாப்பூ இதழ்கள். குமார் தன் தாத்தாவின் படம் அருகே உட்கார்ந்து விம்மி அழுதுகொண்டு இருந்தான். அத்தைக்கு ஆறுதல் கூறும் அளவு அவனுக்கு விவரமும் இல்லை. ஆனால் அத்தை உட்பட வீடே நாராசமாக இருந்தது. வியர்வை படர்ந்த அவனது சட்டை பாக்கெட்டில் அவனுடைய தேர்வு அனுமதிச்சீட்டு பாதி வெளியே தெரிந்தும் தெரியாமலும்  நீட்டிக்கொண்டு இருந்தது.

மாமா சீனிவாசனின் இழப்பை ஈடுகட்ட முடியாத நிலையில் குடும்பமே உறைந்துபோய் இருந்தது.

ஒரு வருட காலம் வீடு பழைய களையை இழந்து காணப்பட்டது. குமார் ப்ரைவேட்டாக ப்ளஸ்டூ எழுத ஆயத்தமானான். இப்போதெல்லாம் குமார் தன் அத்தையின் முகத்தை பார்க்க மிகவும் வருத்தப்பட்டான். காலையில் தினமும் மாமா சீனிவாசனின் சத்தம் இல்லாத வீடு ஒரே சூனியமாக இருந்தது. அவர் தான் வீட்டிலேயே எல்லோருக்கும் முன் எழுந்து உடற்பயிற்சி செய்து கைலாசநாதர் கோயிலுக்கு சென்று பிறகு காலை உணவு உண்டு குழந்தைகளை பள்ளியில் விட்டுவிட்டு பிறகு கடை திறக்க செல்வார்.  குமார் தன் துக்கத்தையும் மீறி சாதிக்க வேண்டும் என எண்ணினான். தன் அத்தை அம்மா அப்பா தம்பி தங்கையை நன்றாக பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு வேரூன்றி இருந்தது

குமாரின் தந்தையின் மிதிவண்டிக் கடை வருமானம் போதுமானதாக இல்லை. மாமா சீனிவாசனின் கடைகள் ஒத்திக்கு விடப்பட்டன. அதிலிருந்து சில பங்குகள் பெரிய வீட்டிற்கு சென்றன. அதுதான் சீனிவாசன் மாமாவின் பெற்றோர்கள் வீடு. இந்திராவிற்கு கணிசமான தொகை மாதா மாதம் வந்தது. மாமா சேர்த்து வைத்து சென்ற சொத்து பத்துகள் இந்திராவின் பெயரிலேயே இருந்தது. இருந்தாலும், குமாரின் தந்தைதான் வீட்டுச்செலவுகளையும் மற்ற போக்குவரத்துகளையும் பார்த்துவந்தார் சீனிவாசனுக்கு பிறகு. தந்தையின் இந்த நிலை கண்டு குமாருக்கு தட்டச்சு பயிற்சி, ஆங்கில வகுப்பு பயிற்சிகளுக்கு பணம் கேட்க கூச்சமாயிருந்தது. இதை உணர்ந்த அவன் அத்தை அவளுடைய சேமிப்பில் இருந்து பணம் கொடுக்களானாள்.

இப்படியே மூன்றுவருடங்கள் ஓடியது. குமாரும் காலேஜ் படிப்பை முடித்தான்.

அத்தை அத்தை என்று அலறியபடி ஓடி வந்து தன் அத்தையை ஒரே அலேக்காக தூக்கிக்கொண்டே, “அத்தே நான் பர்ஸ்ட் க்ளாஸ்ல பி.ஏ பாஸ் பண்ணிட்டேன்” என்றான். குமாரின் அம்மா அடுப்பாங்கரையில் இருந்து சர்க்கரை கொண்டுவந்து அவன் வாயில் போட்டாள்.

இந்திராவிற்கு பரம சந்தோஷம். மனதார நினைத்துக்கொண்டாள் இவனுக்கு ஒரு வேலையை அமைத்துக்கொடுத்துவிட்டு ஆனந்தியை குமாருக்கு மணம் முடிக்கவேண்டும் என்று.

அத்தையின் இந்த முடிவு குமாருக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

தொடரும்….

குமார் தன்னுடைய பி.ஏ ரிசல்ட்டை பிரகடனம் செய்துகொண்டிருந்த நாளன்று எல்லோரும் அன்று மாலை கோயிலுக்குச் சென்றனர்.

அன்று மாலை குடும்பத்துடன் எல்லோரும் ஏகாம்பரநாதர் கோயிலுக்கு சென்று திரும்பிக்கொண்டிருக்கையில், சீனி மாமாவின் கணக்குப்பிள்ளையை சந்தித்தனர். அவர் மூலம், சீனிமாமா உயிருடம் இருந்த போது திருச்சியில் வசிக்கும் அவருடைய அக்கா மகனை ஆனந்திக்கு மணம் முடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்ததாகவும், இதுதான் தக்க சமயம் திருச்சிக்கு ஒரு முறை போய் வரவேண்டும் எனவும் கூறினார். இந்திரா காலையில் எண்ணிய எண்ணத்தை சற்று நினைத்துக்கொண்டு போலித்தனமாக சிரித்துக்கொண்டாள். சீனிமாமாவின் அக்கா மகளுக்கு இந்த சமாச்சாரம் தெரியும் என்றும் அவர்கள் உங்கள் முடிவுக்காக காத்திருப்பதாகவும் கணக்குப்பிள்ளை தெரிவித்தார். மாமா இறந்து நான்கு வருடங்கள் ஆயிற்று இப்போது என்ன புதிதாக அவர்களுக்கு ஆனந்திமேல் பிரியமாம் ? அப்போது அவர்கள் எங்கு சென்றார்களாம் என்றான் சேகர். சுமதியும் அதை ஆமோதித்து பேசினாள்.

அந்த சமயத்தில் குமாரிடம் நல்ல வேலையும் இல்லை, அவனுக்காக பரிந்து பேசவும் இந்திராவுக்கு முடியவில்லை. இந்திராவின் ஆசைகளை மீறி விதி தன் வேலையை காட்டியது. மூன்று மாத காலத்துக்குள் திருமணம் முடிந்தது. ஆனந்தியும் திருச்சி சென்றாள்.

குமாருக்கு படிப்புக்கு ஏற்ற வேலை கிடைக்கவில்லை. பகுதி நேர வேலைக்கு வீட்டிற்கு அருகில் உள்ள அரிசி ஆலைக்கு கணக்கெழுத சென்றான். வேலைக்குச் சென்றுகொண்டே இந்தி, ஆங்கிலம் மற்றம் தமிழ் சுருக்கெழுத்தும் தட்டச்சும் கற்றுக்கொண்டான், தன் அத்தையின் ஆசிர்வாதத்தினால். அதே சமயம் குமாருக்கு கோயம்புத்தூரில் ஒரு கம்பெனியில் நல்ல வேலைக்கான அழைப்பு வந்திருந்தது. குமார் அதற்காக கிளம்பினான். சுமதியையும் சேகரையும் நன்றாக படிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டு அத்தை அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினான். மாதம் ஒரு முறை வருவதாகவும் கடிதம் எழுதுவதாகவும் சொல்லிவிட்டு சென்றான்.

இந்திராவிற்கு குமார் இல்லாமல் வீடு நிறைந்தமாதிரி தெரியவில்லை. ஓரிரு ஆண்டுகள் இப்படியே ஓடி முடிந்தது. சேகரும் ஒரு நல்ல வேலைக்காக சவுதி சென்றான். வெளிநாடு அனுப்ப இஷ்டம் இல்லையென்றாலும் சேகர் ஆசைப்பட்டான் என்பதற்காக அனைவரும் சம்மதித்தனர். சுமதி வீட்டுவேலைக்கு ஒத்தாசையாக இருந்தாள்.

நவராத்திரி பூஜைக்காக குமார் காஞ்சி வந்திருந்தான். நவராத்திரியுடன் சேர்ந்து நல்ல செய்தியும் வந்தது. ஆனந்திக்கு பெண் குழந்தை பிறந்ததாக திருச்சியில் இருந்து தொலைபேசி வந்தது. எல்லாரும் திருச்சி கிளம்பினார்கள். இந்திராவிற்கு மட்டும் ஒரு 10 நாள் தங்கிவிட்டு வர வேண்டும் என ஆசை. துணிமணிகளை சேர்த்து எடுத்துவைத்துக்கொண்டாள். இதற்கிடையில் குமார் ஓடிப்போய் ஒரு கவுளி வெற்றிலை பாக்கு வாங்கி வந்தான் தன் அத்தைக்கு. அதற்கு குமாரின் அம்மா திருச்சியில கும்பகோணம் வெத்தலையே கிடைக்கும் டா.. இதுக்கா இப்போ ராத்திரியில ஓடிப்போய்ட்டு வர என்றாள். இந்திராவிற்கு, ஒரு புறம் பேத்தியை பார்க்க செல்கிறோம் என்ற ஆனந்தம் ஒரு புறம் காஞ்சியைவைட்டு 10 நாட்கள் விலக வேண்டும் என்ற துன்பம்.

ரயிலை அன்று இரவே பிடித்தனர். விடுமுறைகாலம் என்பதால் சேகரும் குமாரும் கூட வருவது இந்திராவிற்கு மற்றற்ற மகிழ்ச்சியளித்தது. ரயலில் பயணிக்கும்போதே குமாரிடம் இந்திரா, குமாரு.. நா ஒரு பத்து நாளு இருந்துட்டு வாரேன் ஆனந்தியோட என்றாள். குமார், அத்தே அவ உன் பொண்ணு இதைய நீ எங்கிட்ட சொல்லனுமா என்றான் குமார். சும்மா சொல்லனும்ன்னு தோணுச்சு என்றாள் இந்திரா. ரயிலின் வேகம் அதிகமாய் இருந்தது. இரவு வாடை காற்றும் அதிகமாய்யிருந்தது. அந்த இரவு இந்திராவிற்கு ஏதோ ஒரு வித மன நிம்மதியில்லாமல் கடந்தது. ஏன் என்று அவளுக்கு அது புரியவில்லை.

விடிந்தது. எல்லோரும் ஆனந்தி வீட்டை அடைந்தனர். குமார், அத்தே பாப்பாவ பாரு அப்படியே மாமா மாதிரியே இருக்காள் என்றான். ஆனந்தியின் குழந்தையை எல்லோரும் தூக்கி தூக்கி கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தனர். நேரம் போனது கூட தெரியாமால் எல்லோரும் அன்று ஆனந்தி குடும்பத்துடன் குதுகலித்தனர். பெண் கொடுத்த வீட்டில் அனாவசியமாக தங்குவது பிசகு என்பது போன்ற நம்பிக்கைகள் தமிழ் கலாச்சாரத்தில் கலந்து போன் ஒன்று.

சாயங்கால வேலையில் ஊர் திரும்ப ஏற்பாடுகள் நடந்த வண்ணம் இருந்தது. அந்த சமயம் ஆனந்தி குமாரிடம், மச்சான் இனி அம்மா என் கூடவே இருக்கட்டும் நீங்கள் எல்லாரும் புறப்படுங்கள் என்றாள். ஆமாம், ஆனந்தி அம்மா உன் கூடத்தான் ஒரு 10 நாளைக்கு தங்கியிருப்பார்கள் என்றான் குமார். இல்லை மச்சான் 10 நாட்கள் மட்டுமல்ல இனி என்னுடனேயே இருக்கட்டும். நானும் என் கணவரும் சேர்ந்து இந்த முடிவை எடுத்துள்ளோம். குமார், அத்தைக்கு இந்த முடிவை பற்றி தெரியாதா என்றான். ஆனந்தி, அம்மா எங்க இருந்த என்ன மச்சான் மூணு வேளை சாப்பாடு போட்டா போதும்ல வேற யாரு இருக்கா அவங்கள பாத்துக்க? இந்த நாராச வார்த்தைகளை குமாரால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. தன்னை சுற்றி நடப்பவை, குழந்தை அழும் சத்தம், அத்தை சேகருடனும் சுமதியுடணும் பேசும் சத்தம் என எல்லாமே ஊமைப் படம் போல் காட்சியளித்தது குமாருக்கு.

ஆனந்தி குமாரின் தோள்களை பிடித்தி உளுக்கினாள், மச்சான் நான் சொல்றது காதுல விழுதா என்றாள். குமார் தன்னிலை உணர்ந்து இந்த உலகிற்கு மறுபடியும் வந்தான்.

இந்திரா குமாரிடம், ஏண்டா குமாரு… சேகரு வெளிநாடு போயிட்டான். நீதான் அம்மாவையும் என்னையும் சுத்தி சுத்தி வருவ. எனக்கு தெரிஞ்சி திருச்சியில மாமாவோட நண்பர் நல்ல கம்பெனி நடத்துறாரு, உனக்க வேலைக்கு சொல்றேன் வந்திடுறீயா என்றாள்? குமார், என்ன அத்தே ஆச்சு உனக்கு நீ இன்னிக்கு சரியில்லையே. நம்ம வீடு, அம்மா அப்பா தம்பி தங்கையெல்லாம் அங்க இருக்கறப்போ நாம மட்டும் எதுக்கு இங்க ? நான் வரலை அத்தை. அட மடையா.. நான்தான் 10 நாள்ல அங்க வந்திடுவேனே. நீயும் திருச்சியில இருந்தீனா உன்னைய பாக்க வர்ற சாக்குல அப்போ அப்போ ஆனந்தியையும் வந்து பாத்துக்குவேண்டா அதான் சொன்னேன்.

நம்ம வீட்ட விட்டு நா எப்படிடா இங்க வருவேன். ஐஞ்சு தலைமுறையா ஒண்ணா சேர்ந்து வாழ்ந்த குடும்பம்டா. நீங்க வேலைக்கு போனாலும் எந்த நாட்டுக்கு போனாலும் இந்த கட்டை காஞ்சிபுரத்த விட்டு வராதுடா என்றாள்.

தொடரும்…..

ஆனந்தி இந்திராவை தன்னுடனே வைத்துக்கொள்ள முடிவு எடுத்த பின் இந்திராவை பற்றி நமக்கு அவ்வளளாவாக செய்திகள் தெரியவில்லை. குமாருக்கும்தான்.

ஆனந்தி தன் அம்மாவை தன்னுடன் இழுத்துச்சென்றாள் அவளிடம் சொல்லாமலேயே… ஆனால் இந்திராவின் மனது காஞ்சிபுரத்தை விட்டு வரவேயில்லை.

அவரவர்கள் தத்தம் ஊருக்கு சென்றார்கள். குமார் மட்டும் கணத்த இதயத்துடன் சென்றான். தான் இனி இங்கு வர முடியாததை உணர்ந்தான். ஆனந்தியின் கணவனுடைய கட்டளை அப்படி. ஏனோ, இந்திராவை குமாருடைய குடும்பம் அவளுடைய சொத்துக்காகத்தான் தன்னுடையே வைத்துக்கொண்டார்கள் என. அது பொய் என்று நிரூபிக்க குமாரோ அல்லது குமார் குடும்பமோ இந்திராவை பார்க்காமல் இருப்பதுதான் உசிதம்.யார் செய்தார்களோ இல்லையோ குமார் அந்த கொள்கையை கடைபிடிக்க ஆரம்பித்தான்.

26 வருடங்கள் ஓடின. சுமதிக்கும் சேகருக்கும் திருமணம் ஆகியிருந்தது. இந்திராவிடம் இருந்து எந்த ஒரு தகவலும் இல்லை. கணக்குபிள்ளை மட்டும் அவ்வப்போது அத்தை நன்றாக உள்ளார் மாப்பிள்ளையும் ஆனந்தியும் நன்றாக பார்த்துக்கொள்கிறார்கள் என்று.

குமாருக்கு பூங்குழலி என்ற பெண்ணுடன் திருமணம் ஆகி மயிலாடுதுறை வந்து செட்டில் ஆகிவிட்டான். சுமதிக்கு ஒரு பள்ளி ஆசிரியருடன் திருமணம் செய்து வைத்தனர். சேகர் தமிழ்க்கவிஞர் ஒருவருடைய பெண்ணை மணந்து சவுதியிலேயே செட்டில் ஆகிவிட்டான். எப்போதாவது வந்து போய்விட்டு இருந்தான்.

குமாருடைய வாழ்க்கையில் பூங்குழலி மற்றும் அவனுடைய ஒரே மகளான இந்திரா பிரியதர்ஷ்னிக்குத்தான் அதிக இடம். அவனுக்கு அத்தையை பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எப்போதும் உண்டு ஆயினும் பூங்குழலியிடமோ அல்லது பிரியாவிடமோ அதைப்பற்றி அணுவும் பேசியது கிடையாது. ஒரு மனதிருப்திக்காக தன்னுடைய மகளுக்கு இந்திரா பிரியதர்ஷிணி என்று பெயர் வைத்திருந்தான்.

ஆனால், மகளுக்கு அந்த பெயர் அவ்வளவாக பிடிக்கவில்லை, பிரியா அல்லது பிரியதர்ஷிணி என்று அழைப்பதையே அவள் விரும்பினாள்.

சில வருடங்களுக்கு முன் கணக்குப்பிள்ளை காலமானார். இனி அத்தையைபற்றி எப்படி தெரிந்துகொள்வது என்ற எண்ணம் குமாரை சற்று ஏமாற்றத்தில் ஆழ்த்தியது.

ஒவ்வொரு இரவும் படுக்கைக்குச்செல்லும் போது எப்படியெல்லாம் என் வாழ்க்கை மாறியிருக்கவேண்டியது. அத்தையின் உதவியினால் என்னால் இந்த நிலமைக்கு வரமுடிந்தது. இப்போது ஊரே போற்றும் ஒரு தமிழ் இலக்கியவாதி நான். ஆனால் இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை நான் வாழ்வதை என் அத்தைக்கு பார்க்க கொடுத்துவைக்கவில்லையே என்ற ஓர் நெருடல் அவனை நிம்மதி இழக்க செய்தது. அவனுக்கு தன் அத்தை இல்லாத குறையை தன் மகள் பிரியதர்ஷினி தீர்த்துவைத்தாள். கிழவி போல புத்திமதி கூறுவதும், நேரத்துக்கு சாப்பிடவேண்டும் உறங்க வேண்டும் என்று இந்திராவை போல எப்போதுமே குமாருக்கு அறிவுரை கூறுவாள். குழலி ஓர் ஊமைப்பாவை. குமாருக்கு எது இஷ்டமோ அதையே தன் இஷ்டமாக ஆக்கிக்கொள்வாள்.

மயிலாடுதுறை மாறி வந்த நாள் முதல் குமார் தன் அம்மா அப்பாவை மாதா மாதம் காஞ்சி சென்று பார்த்துகொண்டு வந்தான். அவர்களுக்கும் இந்திரா இங்கு இல்லையே என்ற குறையைத் தவிர வேறு எந்த குறையும் இல்லை.

அத்தைக்கு இப்போது 74 வயது இருக்கும் என நினைத்துக்கொண்டே ஆகஸ்ட் 20 ஆம் தேதி எழுந்தான். அன்றுதான் பிரியதர்ஷிணிக்கும் இந்திராவிற்கும் பிறந்த நாள். ப்ரியாவிற்கு வயது 21 முடிகிறது. அவளுக்கு திருமண வயது வந்துவிட்டதை நினைக்கும்போது ஆனந்தியின் நினைவு குமாருக்கு வந்து சென்றது. ஆனந்தி இப்படி தன் அத்தையை தன்னிடம் இருந்து பிரித்துவிடுவாள் என்று சிறிதும் அவன் நினைக்கவில்லை. அத்தை எண்ணிய எண்ணம் சரிதானோ ?

ஒரு வேளை ஆனந்திக்கே குமாரை மணம் முடித்திருந்தால் குடும்பம் இப்படி சின்னா பின்னமாயிறுக்காதல்லவா ? அத்தை அப்படி ஒரு எண்ணம் வைத்திருக்கலாம் என்று அப்போதுதான் குமாருக்கு புரிந்தது. மகளைத்தான் தர முடியவில்லை, திருச்சியில் ஒரு வேலை பார்த்து கொண்டிருந்தால் மகளையும் மகனைப்போல் உள்ள என்னையும் பிரிய நேராது என்று அவள் எண்ணிதான் அப்படி கேட்டாள் போல.

என்று ஏதெதோ நினைத்துக்கொண்டான் தனக்குள்.என் வீட்டை விட்டும் என் அம்மா தம்பி, தங்கையை விட்டும் நான் மட்டும் எப்படி போவது என்றல்லவா நான் இருந்துவிட்டேன்… .. இப்படி பலவற்றை நினைத்துக்கொண்டு பிரியதர்ஷ்ணிக்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொல்ல துயிலேழுந்தான் குமார்.

குழலி, குமார் மற்றும் பிரியதர்ஷிணி மூவரும் மாயூரநாதர் கோயிலுக்கு சிவனை வழிபட்டு வீடு திரும்பினர்.

அந்த வருட கடைசியில் பிரியதர்ஷ்ணி பி,டெக் முடித்துவிட்டாள். பல்கலைக்கழகத்திலேயே முதலாமிடம். கேம்பஸ் இன்டர்வியூ மூலம் அவளுக்கு வேலையும் கிடைத்தது. இந்த நிலையை எண்ணி குமார் தன் அத்தையை நினைத்துக்கொண்டான். இவை யாவும் அவரால் தனக்கு கிடைத்ததே என்று. ஆனால் குழலிக்கு அவளை வேலைக்கு அனுப்ப ஆசையில்லை. வரன் பார்க்க ஆரம்பித்தாள். குமாரும் குழலி சொல்வதற்கு தலையசைத்தான். மகள் அடுத்த கட்டத்திற்கு செல்கிறாள். ஆனால் அவளுடைய எந்த விதமான விழாவிற்கும் அத்தை இருந்ததில்லை இருக்கப்போவதுமில்லை என்ற யதார்த்த நிலையும் குமாருக்கு புரியாமல் இல்லை.

குடும்பப் பிண்ணனியை வைத்தும் சீனிவாச மாமாவின் புகழை வைத்தும் அந்த குடும்பத்தில் பெண் எடுத்தால் போதும் என்று பல பெரிய குடும்பத்தினர் வந்தனர். ஆனால் எதிலும் குழலிக்கு விருப்பம் இல்லை. கடைசியாக திருவெறும்பூர்இல் இருந்து ஒரு வரன் முடியும் தருவாயில் இருந்தது. மாப்பிள்ளை வீட்டார் பெண் பார்த்து சென்று 2 மாதங்களில் தேதி குறித்தனர்.

திருமண வேலைகள் தடால் புடலாக நடந்தேறியது. குமார் ஊர் ஊராக தன் மனைவியுடன் சென்று திருமண பத்திரிக்கை கொடுத்தான். உள்ளூர தன் அத்தையை கூப்பிட முடியுமா இதை ஒரு சாக்காக வைத்து அத்தை வீட்டிற்கு போகலாமா என்று அவன் மனது குரங்கு போல் தாவியது இங்கும் அங்கும். அத்தை எங்கு உள்ளார், நான் கூப்பிட்டால் மகள் திருமணத்திற்கு வருவரா என்ற எண்ணமும் இருந்தது அவனுக்கு.

ஒருவழியாக பத்திரிக்கை, பந்தல், மண்டபம் என்று எல்லா வேலையும் முடிந்தது. தன் அம்மா, அப்பா, சேகர் குடும்பம், சுமதி குடும்பம், அவர்கள் குழந்தைகளை என யாவரும் பிரியதர்ஷிணி கல்யாணத்திற்காக வந்து சேர்ந்தனர்.

தனது அறையில் விசிறியை வேகமாக வைத்துவிட்டு கதவை தாழிட்டு “அப்பாடா”என்று படுத்தான். மறுநாள் காலை திருச்சியில் இருந்து தந்தி. தன் அத்தை இந்திரா மரணப் படுக்கையில் இருப்பதாகவும் குமார் உடனே வர வேண்டும் என்றும் சொன்னது அந்த தந்தி. அந்த தந்தியைஆனந்தியின் கணவன் தான் அனுப்பியிருந்தான். மகளின் கல்யாணத்தை பற்றி கவலைப்படுவதா அல்லது அத்தை நிலை குறித்து அழுவதா என்று தெரியவில்லை. அத்தைதான் முக்கியம் என்று நினைத்திருக்க வேண்டும் குமார். குழலியிடம் பொறுப்பைக்கொடுத்துவிட்டு, திருச்சிக்கு விரைந்தான். ஆஸ்பத்திரியில் ஐசியூவில் அவனது அத்தை படுத்த படுக்கையாய் கிடந்தாள். கதவை தாழிட்டு உள்ளே வந்தான்.

அத்தே.. நல்லாருக்கியா அத்தே என்றான்.

பொறுமையான சற்றும் நிதானமான குரலில், குமாரு உன்னைய பார்க்கத்தான்டா உயிரோட இருக்கேன் என்றாள். என்னைய தப்பா எடுத்துக்காதடா எப்படியோ நம்ம குடும்பம் சிதறிப்போக நானும் ஒரு காரணம் ஆயிட்டேன்டா.. தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ என்றாள்.

குமார் அத்தை சொன்னதை எதையும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் கூறினான், அத்தே உனக்கு ஒண்ணும் ஆகாது நீ நல்லா ஆயிடுவே. வா அத்தே என் மகளுக்கு இன்னிக்கு கல்யாணம் என்கிறான் குமார்.  உன் பொன்னு பேரு என்னடா என்றாள். பிரியதர்ஷிணி அத்தே. இந்திரா பிரியதர்ஷிணி. என் மனைவி பேரு பூங்குழலி என்றான் குமார்.

நல்லா பேரு வாங்கிட்டடா. உன் பேச்சை டிவில கேப்பேன். உன் செய்திய தினமணில படிப்பேன் என்றாள். அவர்களுடைய பேச்சு ஒரு முடிவுபெற்ற பதில் அல்லது ஒரு திறந்த கேள்வியாகவே இருந்தது. குமாரிடம் பேசுவதற்காகவே தன்னுடைய முழு சக்தியையும் சேர்த்துவைத்து பேசினாள் போலும்.

இவ்வளவு தெரிஞ்சும் ஏன் அத்த நீ வரல ? என்றான் குமார்.

அதை பத்தி பேச வேண்டாம் குமாரு. அதான் நீ இப்போ வந்துட்டியே என்றாள். அவள் முகம் ஒரு தெய்வீக புன்னகையுடன் இருந்தது. கண் சிமிட்டவில்லை. கண்கள் ஓரம் மட்டும் கண்ணீர். இந்திராவின் கைகள் குமாரின் கைகளை பற்றியிருந்தது. அவளின் உயிர் பிரிந்தது.  குமார்… அம்மா என்றே கதறி அழுதான்.

ஆனால் அவன் கத்துவது யார் காதிலும் விழவில்லை. வெளியில் இருந்து கதவை யாரோ தட்டினார்கள். எழுந்திருக்க முடியவில்லை ஏதோ மூச்சு அடைத்தது போல உணர்ந்தான். இத்தனை வருடம் கழித்து அத்தையை இப்படியா பார்க்கவேண்டும். இதற்காகவா நான் இத்தனை வருடம் காத்திருந்தேன் என்றெல்லாம் நினைத்தான் குமார்.

அப்பா.. அப்பா.. இன்னும் என்ன செய்யிறீங்க இன்னுமா தூங்கறீங்க ? கதவத் திறங்க என்றாள் பிரியதர்ஷிணி.

குமார் எழுந்து பார்த்தபின்புதான் உணர்ந்தான், தான் கண்டது கனவு என்று. பட பட பட என்று அவன் இதய துடிப்பு அடித்தது. எதுவும் நடக்காததுபோல் காட்டிக்கண்டு பல் துலக்க வெளியே வந்தான். தான் கண்ட அந்த கொடூர கனவை நினைத்தபடியே பல்லை துலக்கிக்கொண்டிருந்தான். தன்னைத் தானே நொந்துகொண்டான். அத்தை இங்கே இல்லையே என்ற ஒரு நினைவுதான் அந்த மாதிரியான கனவின் வெளிப்பாடு என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கையில் குமாரை அங்கே ஒரு குரல் அழைத்தது.

என்ன மச்சான் இவ்வளவு நேரமா எழுந்திருக்க ? அதுவும் மகளோட கல்யாணத்துக்கு ?

அது ஆனந்தியின் குரல்.

குமாருக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. ஆனந்தி நீ எப்ப வந்த ? என்றான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் அதே சமயம் தான் கண்ட கனவின் மன அழுத்தத்துடன் மிக சிரமப்பட்டு சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான். ஒரு இரவில் எப்படி இந்த மாற்றம் ? என்ற எண்ணம் அவனுக்கு மேலோங்கி இருந்தது.

ஆமாம் மச்சான் நான் வந்தது இருக்கட்டும். நீ முதல்ல குளிச்சிட்டு வா. மண்டபத்துக்கு கிளம்பனும். தன் அத்தையை பற்றி அவள் ஏன் கூறவில்லை என்ற கேள்வி அவனுள் எழுந்தது. குமார் குளிக்கச்சென்றான். திருமண காரியங்கள் நடந்துகொண்டிருந்தன. ஆனந்தியிடம் வந்தான். அவள் கணவன் பிள்ளைகளைப் பற்றி விசாரித்தான், அப்படியாவது அத்தையை பற்றி அவள் ஏதாவது கூறுவாள் என்று எதிர்பார்த்தான், ஆனால் அவள் அப்படி ஏதும் கூறவில்லை.

அப்படியே தலையை ஒரு வாராக துவட்டிக்கொண்டே தன் வீட்டின் முன் அறைக்கு போக ஆயத்தமானான். போகும் வழியில் மாடத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த தன் மாமாவின் படத்தில் இருந்து ஜவ்வந்திப் பூ அவன் தலையில் விழுந்தது. தன் மகளின் திருமணத்திற்கு மாமாவின் ஆசிர்வாதம் போல என நினைத்துக்கொண்டு துவட்டிய துண்டை தோளைச் சுற்றி உடம்பை மறைத்துக்கொண்டு முன் அறைக்கு சென்றான்.

வீட்டின் முன் அறையில் குழந்தைகளும் விருந்தினர்களும் அமர்ந்திருந்தனர். ஆங்காங்கே குழந்தைகள் விளையாடும் சத்தமும், டிவி ஓடிக்கொண்டிருந்த சத்தமும் திருமணவீட்டிற்கு அடையாளமாக இருந்தது.அனைவரையும் கைகூப்பி வரவேற்றான் குமார். கூட்டத்தில் ஒரு சேராக அவன் பார்வை படர்ந்திருந்தபோது ஒரே ஒரு உருவம் மட்டும் அவனுக்கு மிகவும பரிச்சயமான உருவமாக இருந்தது.

அரக்கு வண்ண சேலை கட்டி அவனது அத்தை இந்திரா நெற்றியில் விபூதியுடன் பார்ப்பதற்கு காரைக்கால் அம்மையார் போல நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாள்.  26 வருடம் கழித்து தன் அத்தையை பார்த்த அவனால் ஏதும் பேசமுடியவில்லை. அ.. அ..அத்..அ… ம் ம்… என்கிறான்… வார்த்தைகளே வரவில்லை.

அத்தையின் கையில் அவனுக்கு புதுத்துணிக்கொண்ட ஒரு பையும் இருந்தது. தோல் சுருங்கிய அந்த கைகளால் பையை அவள் அவ்வளவு இருக்கமாக பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.  குமார் அப்படியே அத்தையின் காலடியில் வந்து உட்கார்ந்தான்.

இதையெல்லாம் கவனித்துக்கொண்டிருந்த பிரியதர்ஷிணி கூடத்தில் தேவையில்லாமல் சத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்த டி.வியை அணைத்தாள், சிறுவர்களை மாடியில் போய் விளையாடும்படி கூறினாள். அன்றுதான் அவள் முதன் முதலாக தன் அப்பாவின் அத்தையை பார்க்கிறாள். கண்களில் கண்ணீருடன் தன் அறைக்கு உள்ளே வந்தவள் ஜன்னல் வழியாக கொஞ்ச தூரத்தில் அந்தக் காட்சியை கண்டு ரசித்தாள்.  அந்தக் கணம் அவளுடைய மகிழ்ச்சிக்கு ஒரு அளவே இல்லை.  ஆம் தன் அப்பா தனக்கு வைத்த பெயரை நினைத்து பிரியதர்ஷ்ணி மிகவும் பெருமைப்பட்டுக்கொண்டாள்.  இப்படி அப்பாவை தான் என்றுமே பார்த்ததில்லை என்பதை உணர்ந்த அவள் இத்தனை வருடங்களாக நம்மிடம் அப்பா எதுவுமே சொன்னதில்லையே என்பதை நினைத்தாள்.

ஆனால், இந்திரா மற்றும் ஆனந்தியின் குடும்பத்தை யார் தன் கல்யாணத்திற்கு வரவேற்றார்கள் என்ற கேள்விக்கு பதில் யாரிடமும் இல்லை.

குமாரே ஒரு வேளை தனியாக போய் அழைத்திருக்கலாம். அல்லது குழலி தனியாக போய் அழைத்திருக்கலாம். ஆனந்தியே செய்துவிட்டு தெரியாதது மாதிரி இருந்திருக்கலாம்.

யார் அழைத்திருந்தால் என்ன அந்த குடும்பத்தில் இப்போது மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பாயிருக்கிறது. இப்போது அத்தை வந்துவிட்டாள். 

சமர்ப்பணம்
இந்திராவின் (மரு)மகன் குமாருக்கு

 

 

 

adi-kumbeswarar-temple-in-kumbakonam-on-mirchi-travelsDSC06031kumbakonam--adi-kumbeswarar-temple-corridorkumbeswarar1