தமிழ் நாட்டின் பெர்னாட் ஷா….

பெர்னாட் ஷாவை நான் வாசித்தது இல்லை. ஆனால், உலக மேடையில் இலக்கியத்தின் முன்னோடி என்று சொல்லக் கேட்டதால் இப்படிக் குறிப்பிட்டேன்.

இயற்பெயர் விருத்தாச்சலம்.  25 ஏப்ரல் 1906 ஆம் ஆண்டு பிறப்பு. சொந்த ஊர் திருநெல்வேலி. 1931 இல் பி.ஏ பட்டம் பெறுகிறார். நெல்லை இந்துக் கல்லூரியில் படிப்பு.  இவர் எழுதிய ஆண்டுகள் 1934 முதல் 1948 வரை மட்டுமே. பல பத்திரிகைகளில் வேலை பார்த்துள்ளார். திரைப்படத்துறையிலும் கால் பதித்துள்ளார். காச நோய்க்கு ஆளாகி சூன் 30 1948 ஆம் வருடம் மறைந்தார். வாழ்ந்தது வெறும் 42 வருடங்கள். எழுதிய ஆண்டுகள்  14 வருடங்கள்.

இந்த புத்தகத்தை காலச்சுவடு பதிப்பகத்தின் கடையில் 2015 ஆம் ஆண்டு புத்தகத்திருவிழாவில் வாங்கினேன். அப்போதே வீட்டு அலமாரிக்கு போனது. இப்போதுதான் படிக்க முடிந்தது. அப்போது இப்புத்தகத்தை வாங்கும்போது நினைத்தேன் ஒரு சிறுகதை தொகுப்பிற்கு ரூ.550 அவசியமா என்று ?  இன்று படித்து முடித்த பின்பு உணர்கிறேன். அந்த அச்சகத்தார்கள் அவருடைய உண்மையான கையெழுத்துப் படியில் இருந்து இந்த புத்தகத்தை உருவாக்கி அவர் எழுத்திற்கு உயிர் கொடுத்துள்ளார்கள். இப்புத்தகத்திற்கு ரூ 5000 கூட கொடுக்கலாம்.

ஏதோ சில வருடங்களாக தமிழ் இலக்கியத்தை வாசிப்பதால் இவருக்கு வக்காளத்து வாங்க எனக்கு திராணி உள்ளது என்று நம்புகிறேன்.

இவருடைய சிறுகதைகளை அந்தகாலத்தில் படித்தவர்கள் இந்த காலத்தில் நாம் பார்த்த இண்டர்ஸ்டெல்லார் படத்திற்கு சமம். சத்தியமாக சில கதைகள் புரியவேயில்லை. அவருடைய போக்கை புரிந்துகொள்ள நமக்கு சில வருடங்கள் தேவைப்படும். அல்லது இவருடைய சிறுகதையை மையமாகக்கொண்டு எம்பில் பிஎச்டி படிக்கும் தமிழ் ஆராய்ச்சியாளர்களை கண்டு பேசினால் விளங்கும். சில கதைகள் தான் அப்படி.

இவருடைய சில கதைகள் நம் உயிரை வெளியே எடுத்துப்போட்டு கொன்றுபோடும். சில கதைகள் மனதிற்கு திருப்தி தரும். சில கதைகள் அச்சச்சோ என்று உச்சு கொட்ட வைக்கும். சில கதைகள் பிரம்மிக்க வைக்கும். சில கதைகள் ஜவ்வுமாதிரி போகும்.
பொதுவாக மனிதனின்  சிறுவயது ஆசைகளை பூர்த்தி செய்யும்போதும், நினைத்ததை முடித்துக்காட்டும் போதும், கை நிறைய பணம் சம்பாதிக்கும்போதும், சொந்தக்காரர்கள் முன் வாழ்ந்துகாட்டும்போதும், எதிரிகள் முன் வளர்ந்துகாட்டும்போதும் மனதைத் தாண்டி ஆன்மாவும் சந்தோஷப்படும். அதை உணரவும் முடியும். படிப்பதால் ஆன்மாவால் சந்தோஷப்பட முடியுமா ?  ஆனால் சில கதைகளை படித்து முடித்தவுடன் நமது ஆன்மாவே சந்தோஷப்படும். அப்படிப்பட்ட கதைகள் கொண்ட தொகுப்புதான் இப்புத்தகம்.  எனது ஆன்மா சந்தோஷப்பட்டதை முதன் முதலில் இவருடைய கதையில்தான் உணர்ந்தேன். மிகைப்படுத்தி கூறவில்லை. படித்துப்பாருங்களேன். உங்கள் ஆன்மாவையும் சந்தோஷப்படுத்துங்கள்.
புதுமைப்பித்தன் பேசுகிறார்…..
 
நீங்கள் இவைகளை (கதைகளை படைப்புகளை) கொள்ளாவிட்டாலும் நான் கவலைப்படவில்லை. வாழையடி வாழையாகப் பிறக்கும் வாசகர்களில் எவனோ ஒருவனுக்கு நான் எழுதிக்கொண்டிருப்பதாகவே மதிக்கிறேன்.
நீங்கள் கண்கூடாகக் காணும் உலகத்தில் மனிதன் கல்லுப் பிள்ளையார் மாதிரி உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்க்கவில்லையா ? மனிதன் கல் மாதிரி இருக்கும்போது கல்தான் சற்று மனிதான் மாதிரி இருந்து பார்க்கட்டுமே ? என் கதாபாத்திரங்களுக்கு இருக்கும் உயிரும் வேகமும் என் ஆத்திரத்தின் அறிகுறி.
 
கருத்தின் வேகத்தையே பிரதானமாகக் கொண்டு வார்த்தைகளை வெறும் தொடர்பு சாதனமாக மட்டும் கொண்டு தாவித் தாவித் செல்லும் தவளை நடை நானகவே அமைத்தேன். அது நானாக எனக்கு அமைத்துக்கொண்ட பாதை. நான் எந்த காலத்தில் இந்த தவளைப் பாய்ச்சலை பின்பற்றினேனோ அதே நேரத்தில் மேலை நாடுகளில் அதுவே சிறந்த சிகரமாக கருதப்பட்டதை ஒரு நண்பரிடம் பேசும்போது அறிந்துகொண்டேன்.இலக்கிய சிங்காசனத்தில் ஏறி அமர்ந்துகொள்ள எனக்குத்தான் உரிமை உண்டு என்று கட்சி பேச நான் இந்த கருத்தை சொல்லவில்லை. இருந்தாலும் எனது போக்கு உலக இலக்கியத்தின் போக்கோடு சேர்ந்து இருந்தது என்பதைக் எடுத்துக்காட்டவே இதைக் குறிப்பிட்டேன். இனிமேல் படித்துப் பாருங்கள். 
gggg
புதுமைப்பித்தனின் கையெழுத்து பிரதி
unnamed
புதுமைப்பித்தனின் கையெழுத்து பிரதி
IMG_20170216_091108 (1)
புத்தகத்தின் அட்டை
நூல் புதுமைப்பித்தன் சிறுகதைகள் முழுத்தொகுப்பு
பதிப்பகம் காலச்சுவடு பதிப்பகம்
ஆசிரியர் புதுமைப்பித்தன்
ஆண்டு 2000 முதற்பதிப்பு 2014 எட்டாம் பதிப்பு.
பக்கங்கள் 827
விலை ரூ.550/

அசரிரி

பேபி பாட்டி பீதியுடன் உட்கார்ந்திருந்தாள்.  இருக்கத்தானே செய்யும். வீட்டின் தலைச்சன் பிள்ளை போயும் போயும் இப்படி ஒரு சத்தியத்தையா செய்துவிட்டு போவது? விடிந்தால்தான் எதுவும் நிச்சயம் என்று குலசேகரப்பட்டிணம் முத்தாரம்மனை வேண்டிக்கொண்டு திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளைச் சுற்றி அவளுடைய மருமகன் தங்கராசும், அத்தை விஜயலெஷ்மியும், அம்மா சரளாவும் தம்பி ராஜிவும் அமர்ந்திருந்தனர். மணி நள்ளிரவு 12ஐ கடந்திருந்தது.  ஏற்கனவே கடித்து கடித்து துப்பி மொட்டையாக்கிய விரல் நகத்தை இன்னும் கடித்து வராத நகத்தை துப்பிக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்த வீட்டின் தலைச்சன் பிள்ளையின் பெயர் பிரபாகர். அவன் செய்துவிட்டு போன சத்தியத்தை யாராலும் ஊகிக்க முடியாது.

பி.யூ.சி முடித்த கையுடன் அடுத்த பட்டப்படிப்பிற்காக அட்மிஷன் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. 52 சதவீதம் இந்த மார்க்கிற்கு பி.ஏ பொருளாதாரம் கிடைக்குமா கிடைக்காதா என்ற பயத்தில் பிரபாகரும் அவன் தந்தை சீனிவாசனும் சென்றிருக்கின்றனர். போகும்போது, வீட்டாரிடம் பிரபாகர் செய்த சத்தியம், “வந்தால் சீட்டோடு இல்லையேல் காவேரியில் விழுந்துவிடுவேன்” என்பதுதான். அந்த சமயம் காவேரியில் நீர் வரத்து அதிமானதால் வெள்ள அபாயம் வேறு விடுக்கப்பட்டிருந்தது.  அந்தக் கல்லூரியின் அமைப்பு அப்படித்தான். ஆற்றுப் பாலத்தை தாண்டித்தான் கல்லூரியினுள் செல்லவேண்டும்.

அந்த குடும்பம் இப்படி நடுவாசலில் நடுநிசியில் உட்காந்திருப்பதில் இப்போது ஆச்சர்யம் ஏதும் இல்லையல்லவா ?

தெருநாய்களுக்கும், நடுஇரவு ஆந்தைகளுக்கும், கீரிப்பிள்ளைகளுக்கும் துணையாக அனைவரும் உட்காந்திருந்தனர். மூன்று மணி வாக்கில் தெருமுக்கில் டைனமோ விளக்கின் வெளிச்சம் தெரிந்து ராஜிவ் முதலில் எழுந்தான். பிறகு அனைவரும் அங்கேயே நோக்கினார்கள். அது இரவு ரோந்துக்கு சைக்கிளில் செல்லும் போலீசு. மீண்டும் அமர்ந்தனர்.

உட்கார்ந்தவாறே எல்லாம் கண்ணயர்ந்த நேரம், தீடீரென பிரபாகர் அவர்கள் முன்னாள் தோன்றினான். எழுந்து நின்ற பேபி பாட்டி அவனையே உற்றுப்பார்த்தாள். “யப்பாடா பெரியவன் வந்திட்டான்” என்று சிரித்துக்கொண்டே நின்றாள்.

பிரபாகர் அவளை ஒரே தூக்காக தூக்கி மூன்று முறை சுற்றினான். ஆம், அவனுக்கு மேற்படிப்பிற்கு இடம் கிடைத்துவிட்டது.  அன்று குடும்பமே தன் பரம்பரையில் வரவிருக்கும் முதல் பட்டப்படிப்பு மேதையை ஆரத்தழுவி உச்சிமுகர்ந்தனர்.

வருடங்கள் சென்றன. பட்டப்படிப்பு முடிந்தது. பிரபாகருக்கு வேலை கிடைத்தது. கல்யாணம் ஆனது. பேபி பாட்டி இறந்துபோனாள். தங்கராசு மாமாவும் இறந்துபோனார். அத்தையானவள் மகள்களோடு போய் செட்டில் ஆனாள். வாழ்க்கையில் எல்லோருக்கும் நடக்கவேண்டியது நடந்தது. வாழ்க்கையின் மாற்றம் சில நேரங்களில் சகித்துதான் ஆக வேண்டும், மாற்றங்களை புரிந்துகொண்டுதான் ஆக வேண்டும். சீட் கிடைத்த அந்த இரவு கூட இவ்வளவு பரபரப்பாக முன்னேறவில்லை.. ஆனால் படிப்பிற்குப் பின் வாழ்க்கை சக்கரம் படு வேகமாக சுழன்றது.

வாழ்க்கை, கல்யாணம், முன்னேற்றம், குழந்தைகள் என்று திட்டங்கள் விரிந்துகொண்டே போனாலும், பிரபாகருக்கு ஏதோ ஒரு குறை.  தன் அப்பாவிடமும் அம்மாவிடமும் மனம் விட்டு பேசினான். அவர்கள் என்றுமே அவன் படிப்பு விஷயத்தில் தடையாய் இருந்ததில்லை.

அது இன்னும் படிக்கவேண்டும் என்ற ஆசைதான்.

“குடும்பத்தைப் பார். குழந்தைக்காக ஏதாவது சேத்து வை. பொண்டாட்டிக்கு நகை வாங்கி போடு. இடம் வாங்கலியா ? வீட கட்டலியா ? உனக்குன்னு கொஞ்சம் சேத்துவை”. இப்படி பல பீரி அட்வைஸ் வந்தும் அவனது எண்ணம் படிப்பிலேயே இருந்தது.

இப்போது வாங்கும் சம்பளம் குடும்பத்திற்கும் குழந்தைகளுக்கும் பத்தாது என்று எண்ணி, தெருவில் தன் சொந்தக்கார மச்சானிடமே சீட்டுக்கு சேருகிறான் பிரபாகர். அவனுடைய அடுத்த இலக்கு எம்.ஏ வரலாறு.

மாதமாதம் 25 ரூபாய் என்று ஒரு வருடம் பணத்தை கட்டுகிறான். அந்த காலத்தில் 25ரூபாய் இப்போதைய 500 ரூபாய்க்கு சமம்.

மாத வாடகை, வீட்டுச்செலவு, குழந்தைகளுக்கு, வீட்டு சாமான்கள் இத்தியாதி செலவுகள் என்று எல்லாம் போக ஒவ்வொரு மாதமும் 100 ரூபாய் ஒதுக்க படாத பாடு பட்டான். சைக்கிள் வாங்க நேரம் அமையவில்லை, கால்நடையாகவே சென்றான். சைக்கிள் கனவு அவனைப்பொறுத்தவரை ஒரு பென்சு காருக்கு சமம். இப்படியே சென்றது… தெரு முக்கிலுள்ள மச்சான் 13ஆம் மாதத்தில் பணம் திரும்ப தருகிறேன் என்றார்.

ஒரு சராசரி சம்பளதாசனின் வாழ்க்கை எப்படி ஓடுமோ அதோ போல் ஓடியது. ஒரு வருடம் முடியும் தருவாயில், எம்.ஏ வரலாறுக்கு மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகத்தில் அப்பிளிகேஷன் வாங்குகிறான். தபால் மூலம் பகுதிநேர படிப்பு மற்றும் முழு நேர தன்னுடைய வேலை என்று திட்டமிடுகிறான். பேபி பாட்டியின் நினைவு அவனை சற்று நேரம் ஆட்கொண்டுவிட்டு சென்றது. தான் படிப்பதற்கு முழு காரணமானவர்களை நினைத்து நிம்மதி பெருமூச்செறிந்தான். இப்போது அந்த பட்டியலில் அவனுடைய தெருமுக்கு மச்சானும் இணையப்போகிறார்.

மதுரைக்கு செல்லும் முன் மச்சானை பார்த்து பணத்தை வாங்கிவிடலாம் என்று தன் மனைவியிடம் சொல்லிவிட்டு வெள்ளைப்பிள்ளையார் கோவிலுக்கு சென்று காலணா சூடத்தை ஏற்றிவிட்டு செல்கிறான். வீட்டையடைகிறான். மச்சான் வருகிறார். முகம் முழுக்க சிரிப்பு பிரபாகரனுக்கு. மச்சான் முகத்தில் அதைவிட சிரிப்பு.

பணம் வந்தால் அந்த குடும்பமே  அப்படித்தான் சிரிக்கும்.

லாட்டரி, தட்டுவியாபாரம் என்று மிகவும் அடிபட்டு முன்னுக்கு வந்தவர் தெருமுக்கு மச்சான். அவர் பெயர் என்னவோ தெரியாது, அவர் வீடுதான் தெருமுக்கிலேயே பெரிய ஒட்டு வீடு ஆதலால் எல்லாரும் தெருமுக்கு வீடு அல்லது தெருமுக்கு அண்ணன் வீடு என்றால் உடனே தெரிந்துவிடும்.

தான் இன்னும் மூன்று நாளில் திருநெல்வேலிக்கு செல்லவிருப்பதையும் பணம் கட்டிவிட்டால் புத்தகம் போஸ்டலில் வந்துவிடும் என்றும் சொல்கிறான். தெருமுக்கு மச்சான் பேந்த பேந்த முழித்தார். பணத்திற்கு இன்னும் இரண்டு நாள் அவசாகம் கேட்டார். பிரபாகரன், தான் பணத்தை கொடுத்தது வட்டிக்கு விட்டு சம்பாதிக்க இல்லை, வட்டி கூட வேண்டாம் அசல் மட்டும் போதும் உடனே கட்ட வேண்டும், இல்லையேல் இந்த வருடம் வீணாகிவிடும் என்கிறான்.

தெருமுக்கு மச்சான் இரண்டே நாளில் தருகிறேன் என்று உறுதியாக சொன்னார்.

ஆறு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன.  தெருமுக்கு மச்சானைப் பார்க்க சென்று சென்று தெருமுக்கில் பிரபாகரன் நிற்க ஆரம்பித்தான். அடுத்த ஆறு மாதமும் சென்றது. இந்த வருடமும் அவனால் படிக்க முடியவில்லை. தெருமுக்கு மச்சான் சொந்தக்காரர் வேறு. சட்டையை பிடித்து சண்டையிட்டால் இவன் படிப்பிற்கும் தராதரத்திற்கும் பங்கம் ஏற்பட்டுவிடும் என்ற பயத்தினாலேயே எதுவும் செய்யாமல் அவர் சொன்னதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழத்தில் அடுத்த கல்வியாண்டு அட்மிஷன் நோட்டீசை பழைய பேருந்து நிலையம் டீக்கடையில் படித்துவிட்டு, நேராக தெருமுக்கு மச்சானை பார்க்க சென்றான் பிரபாகர்.

மறுபடியும் அதே பல்லவி. பிரபாகருக்கு இந்த முறை பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் வீட்டிலேயே போய் சண்டையிட்டு வாங்கியிருக்கலாம். அல்லது போலீசில் சொல்லியிருக்கலாம். தெருமுக்கு மச்சான் பணத்தை உள்ளே வைத்துக்கொண்டே இவனை அலைக்கழித்தது இவனுக்கு எப்படியோ தெரிந்துவிட்டது. முகத்திற்கு நேராக உண்மையை சொல்லி கேட்டுவிடலாம். ஆதாரம் ?

படிப்பதற்காக சீட்டுக்கு ஒரு தெரிந்த முகத்திடம் பணத்தை கொடுத்து அலையும் அபலம் நம் நாட்டில் மட்டும்தான் நடக்கும்போல.

அந்த வருடம் தெருமுக்கு மச்சானின் வியாபாரம் பன்மடங்கு உயர்ந்தது. ஒரு மனிதனின் பொருளாதார வசதி ஏறுவதை பணத்தை வைத்து சொல்லத் தேவையில்லை. அவனுடைய சிரிப்பை வைத்தே சொல்லிவிடலாம். பணக்காரர்கள் சிரிக்கமாட்டார்கள். தெருமுக்கு மச்சான் தன்னுடைய இயல்பான சிரிப்பை இழந்து பல மாதங்கள் ஆகின்றன.

பிரபாகருக்கு பல்கலைக்கழக தேதி நெருக்கடி வேறு. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நடுவீட்டில் உட்காந்திருந்தான் .

“சார் போஸ்ட்” என்று தபால்காரன் சொல்லும் சத்தம் கேட்டது. பக்கத்து வீட்டிற்கு தபால் காரன் வந்துவிட்டு போகிறான். சட்டென்று இவனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது.

மறுநாள் காலை.

தெருமுக்கு மச்சான் தங்கள் வீட்டிற்கு புதிதாக வாங்கப்பட்ட டிஷ் ஆண்டனாவை சரிபார்த்தபடி இருந்தார். மாடியில் ஒரே கூட்டம். அந்த தெருவிலேயே பெரிய டிஷ் வைத்து டி.வி பார்ப்பவர்கள் அவர்கள் வீட்டில்தான். பணக்கஷ்டம் அவருக்கு. இல்லையெனில் தெருவிற்கே டிஷ் போட்டு பீரியாக டி.வியும் வாங்கி கொடுத்திருப்பார் தெருமுக்கு மச்சான்.

தபால்காரன் .. சத்தம். “சார் போஸ்ட்”. மச்சான் வெளியே சென்று போஸ்ட் கார்டை வாங்கினார். அனுப்புநர் பகுதியில் பிரபாகரன் என்ற பெயர் இருந்தது.

மரியாதைக்குரிய பெரியவருக்கு,
நான் உண்மையாக உழைத்து என் படிப்பிற்காக எதிர்காலத்தில் தேவைப்படும் என்று எண்ணி உங்களிடம் கொடுத்த பணத்தை உரிய நேரத்தில் வாங்க துப்பில்லாதவனாக இருக்கிறேன். எனது படிப்பு செலவை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். நான் உங்களிடம் கொடுத்த பணம் எனக்கு வேண்டாம். அதை நீங்கள் இறந்த பிறகு உங்கள் ஈமச்சடங்கிற்கு வைத்துக்கொள்ளவும். உங்கள் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளுக்கு அந்த பணம் அந்தநேரம் மிகவும் உதவியாக இருக்கும்.

இப்படிக்கு, பிரபாகரன்.

தன்னுடைய பூஜை அறையில் இருக்கும் லெஷ்மிதேவி கொஞ்ச நேரம் தங்கக்காசுகளை கீழே வைத்துவிட்டு சம்மட்டியை எடுத்து முகத்திலேயே அடிப்பது போன்ற ஓர் உணர்வு தெருமுக்கு மச்சானுக்கு. பிரபாகரனைஏமாற்றவேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்ததா இல்லையா என்று தெரியாது. ஆனால், அவரிடம் பணம் இல்லாமல் இல்லை.

மறுநாள் காலை.

அவர்கள் வீட்டிலிருந்து யாரோ சிங்காரம் என்பவரிடம் சீட்டுப் பணத்தை அன்றைய தேதிவரையான வட்டியைக் கூட கணக்குபோட்டு கொடுத்துவிட்டிருந்தார் உயர்திரு தெருமுக்கு மச்சான். கல்யாணம் முடிந்த பின் மேளம் கொட்டி என்ன ஆகப்போகிறது ?

தேதி முடிந்தது இந்த வருடமும் வீணாகியது. அவனுடைய எம்.ஏ வரலாறு கனவு வரலாறாகவே மாறிப்போனது.  நினைத்ததும் சபதம் செய்ய அவன் இப்போது ரெத்தினசாமிப் பிள்ளையின் லட்சாதிபதி பேரனும் அல்ல சத்தியம் செய்துவிட்டு குதிக்க அருகில் காவேரி ஆறும் இல்லை.  தன் வரவை எதிர்ப்பார்த்து உட்காந்திருக்க அவனுடைய குடும்பமும் இல்லை, தன் மனைவியைத் தவிர.

பி.ஏ விற்கு சீட் கிடைத்த அன்று தன் வீட்டில் நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் நினைவுக்கு வர, பேபி பாட்டியின் நினைவும் அவனுக்கு வந்தது. “நடப்பதுதானே நடக்கும், நடப்பது தானே நடக்கும்” என்று பேபி பாட்டியின் குரல் அசரிரியாக அவனுக்கு கேட்டது.

காமராசர் பல்கலைக்கழகத்தின் அப்ளிகேஷனை நான்காக மடித்து அந்த மாதத்திற்கு வீட்டிற்குத் தேவையான  மளிகை ஜாமான்களை எழுத ஆரம்பித்தான் பிரபாகர்.

galactic-core-galactic_core_by_uribaani

தஞ்சாவூர் சந்திப்பு

‘நகர வாழ்க்கை’ யாரைத்தான் விட்டது ? நமது தேசத்தின் மிகப்பெரிய சாபக்கேடு எதுவென்றால், நம்முடைய படிப்பை சொந்த ஊரிலேயே படிக்கலாம், ஆனால் வேலையானால் ஏதோ ஒரு மெட்ரோ சிட்டிக்குத்தான் வரவேண்டும். அப்படித்தான் படிப்பிற்காக 19 வருடம் எனதூரிலேயே சென்றது.  இது இந்த நாட்டின் டிசைன் என்று கூட வைத்துக்கொள்ளலாம். எனது சொந்த ஊரை விட்டு  மாநகர் பெங்களூருவிற்கு வந்து பல நாட்களாகிவிட்டன.

வேகம், போட்டி, பரபரப்பு இவைதாம் இந்த ‘நாகரிக’ வாழ்க்கையின் அங்கங்கள். திங்கட்கிழமை என்றால் இதனுடைய வீரியம் இன்னும் அதிகமாகவே காணப்படும். நிதானம், பொறுமை, போதும் என்றெல்லாம் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அங்கு இடமில்லை. அவ்வாறு இருந்தால் திறமையில்லாதவன் என்ற பெயருடன் இருக்க நேரிடும். நம்மாலும் ஓட முடியும், ஓடியாகவேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தத்தை நாளுக்கு நாள் இந்த போட்டியும், வேகமும் உயிரின் உள்ளே நம்மையறியாமலேயே இறங்கிக்கொண்டே இருக்கும். தன் சுயத்தை இழக்கும் தருணங்களில் எதிர் கேள்வி கேட்பவன் அழிக்கப்படுவான் அல்லது ஓட்டப்பந்தயத்தில் இருந்து தற்காலிகமாக நீக்கப்படுவான். ஒவ்வொருவரின் ஆழ் மனதிலும், நீங்களும் ஒரு மாபெரும் போட்டியாளர்தான், உங்களாலும் ஓட முடியும் என்ற எண்ணத்தை அடி மனதில் வளர்த்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். சக்கையாக பிழிக்கப்பட்டு ஓட்டத்தில் வேகம் குறையும் நேரத்தில் தூக்கியெறிந்துவிடுவார்கள்.

போட்டி, பொறாமை, வேகம் இவையெல்லாம் சுற்றி நடந்துகொண்டிருக்கும் பொழுது வண்டி நிறைய சரக்குகளை வைத்து மூன்று சக்கர மிதிவண்டியில் நிதானமாக சிக்னல் போட்ட பிறகும் படபடப்பு இல்லாமல் பெடலை மிதித்துக்கொண்டு சாலையை கடக்கும் பெரியவர்களை நீங்கள் என்றாவது பார்த்ததுண்டா ?  அவர் தொழிலில் போட்டியில்லையா? வேகம் இல்லையா? பொறாமைதான் இல்லையா ? போட்டி உலகத்தில் இருந்து விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து விலகும் ஒரு தற்காலிக பயணம் நமக்கு நாமே விடுதலை சாசனம் எழுதிக்கொள்வதுபோலத்தான். அது ஒரு பரோல். திரும்பி வரும் நாள் தெரிந்து நாம் நமக்கே  கொடுத்துக்கொள்ளும் விடுதலை.

சொந்த ஊருக்கு போவது என்பதே ஒரு அலாதியான விஷயம்தான். முடிவெடுத்துவிட்ட அந்த நேரத்திலிருந்தே எதிர்வரும் எந்த விஷயமும் பெரிதாக தெரியாது. வேகமாக கொண்ட கருமத்தைப் பார்ப்போம், எதிலுமே ஒரு வேகம் இருந்துகொண்டே இருக்கும், இந்த வேகம் தினசரி மெக்கானிக்கல் வேகத்தைவிட அழகானது. விவேகமானதும்கூட. இது ஆசை என்பதைவிட ஒரு தற்காலிக குறிக்கோளாகவே ஆகிவிடும். புரோமோஷன், சம்பள உயர்வு போன்ற செய்திகளெல்லாவற்றையும்விட பெரிய மன திருப்தி சொந்த ஊருக்கு போவதில்தான் உள்ளது.

இன்றைக்கு ஊருக்கு போகிறேன் என்று உங்கள் சகாக்களிடம் கூறும்போது உங்களின் மன நிலையை நினைத்துப்பாருங்கள். அதனுடைய வெளிப்பாடு மௌனத்தின் மோன நிலையில் ஒருவித திருப்தியடைந்த நிலையாகத்தான் இருக்கும்.

அன்றைய தினம் எனது தினமாக இருந்தது. ரயிலில் ஏறி உட்கார்ந்தேன். ஒரே பரபரப்பு … ஜில்லென காற்று… பெங்களூரு சிட்டியில் இருந்து ஏழு மணியளவில் வண்டி. ரயில் கூவும் சத்தம் காது ஜவ்வை உள்ளேயிருந்து கிழித்து வெளியில் போடுவது மாதிரி இருந்தது. என்ஜினுக்கு அடுத்த பெட்டியாதலால் இந்த பீடையும் சேர்ந்துகொண்டது எனது ‘நகர’ வாழ்க்கைப்போல. ரயில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறி வேகத்தை ஆரம்பித்தது. ஊர் எல்லை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைய மறைய அந்த ‘நாகரிக நகர’ இரைச்சலில் இருந்து லேசாக விடுபடுவதுபோன்ற ஓர் உணர்வு.

அந்த விடுதலை. கொஞ்ச நாளைக்கு மட்டும் தானே ? இருந்தாலும் அந்த கொஞ்ச நாள் எனது கையில் கிடைத்த பொக்கிஷம். மறுபடியும் அந்த பொக்கிஷம் கிடைக்க இந்த ‘நாகரிக’ இயந்திரத்தின் சக்கரத்தில் சிக்கி காலத்தை ஓட்ட வேண்டும்.  ரயிலின் இரைச்சல் கூட இனிமையாகத்தான் இருந்தது அன்று. நான் ஊருக்கு வருகிறேன் என்ற செய்தியை காற்றில் கலக்கிவிட்டுகொண்டு கரும்புகையை கக்கிக்கொண்டே என்னையும் சுமந்து கொண்டுவந்தது அந்த ரயில்.  இப்போது முழுமையாக நகரத்தின் வாசமே இல்லாத ஊர் எல்லைகளுக்குள் வந்து ஒளிந்துகொண்ட உணர்வு, முற்றிலும் நகரத்தை விட்டு வந்த பின்னும் கூட, நகர வாழ்க்கையின் எச்சங்களாக என்னைப்போன்றோர்கள் அங்கு சஞ்சரித்திருப்பதால் அந்த இடத்தில் நகர வாழ்க்கையின் வாடை லேசாக அடிக்கத்தான் செய்தது. ‘நகர நாகரிகத்தின்’ அங்கங்கள்தானே நாமெல்லாம்? இருந்தாலும் என்னுடன் பயணிப்பவர்களும் என்னைப்போன்ற உணர்வோடு வருவதால் அந்த வாடையை அது வெகு சுலபமாக தூக்கிச்சென்றுவிட்டது.  வேகமான ‘நாகரிக’ வாழ்க்கையின் காழ்ப்புணர்ச்சியை மனிதர்கள்வேறு எப்படி காட்டிக்கொள்ள முடியும் ?

சொந்த ஊரை அடையும் போது நம் மனதில் ‘நகர’ வாழ்க்கையின் நினைவும் எண்ணமும் இருக்கவே இருக்காது.  அதன் பாதிப்பு வேண்டுமானால் நம்முடைய நடை உடை பாவனைகளில் இருக்கலாம். மனதளவில் தொலைத்த குழந்தைப்பருவ நினைவுகள் இல்லாமல் இருக்காது. இன்னும் சொல்லப்போனால் இப்படியே இங்கேயே இருந்துவிடக்கூடாதா என்ற ஏக்கம் வரும். சம்பாத்தியத்திற்கு நமக்கேற்ப ஒரு வேலையை நம்மால் ஏன் இங்கு தேடிக்கொள்ள முடியவில்லை என்ற கேள்வி வரும்.  குறிப்பிட்ட தூரம் வரை இந்த எண்ணம் வரும், இந்த எண்ணமானது நாம் அடுத்து டாக்ஸி ஸ்டாண்டில் ஒரு காரை வாடகைக்கு எடுக்கும் கணம் வரை நீடிக்கும், பிறகு காற்றோடு கலந்துவிடும்.

அந்த ‘நாகரிக கிறுக்கன்’ வெளிப்படாமல் இருப்பானோ ? டாக்ஸிக்கு வாடகை கொடுக்கும்போது அவன் வந்து செல்வான். எப்போதெல்லாம் தோலில் செய்த மணி பர்ஸை எடுக்கிறோமோ அப்போதெல்லாம் அந்த ‘நாகரிக கிறுக்கன்’ வந்து செல்வான். அது நாம் நிற்கும் இடம் கொட்டாம்பட்டி கிராமமாக இருந்தாலும் சரி. நமக்குள் ஒரு நாகரிக கிறுக்கன் இருப்பதை பணம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களில் நாம் ஈடுபடும்போது உணரலாம்.

தஞ்சாவூரில் அதிகாலை சூரியனின் வருகைக்கு முன்னமே அந்த சோழனுடைய பெயர் சொல்லும் தஞ்சை பெரிய கோயிலை எனது நண்பர்களோடு பார்த்த நாட்கள் மிகவும் மறக்கமுடியாதது. கூழ் ஊற்றுவது, நெருப்பு மிதிப்பது போன்ற எந்த ஒரு மாரியாத்தாள் கோவிலின் கொண்டாட்டங்கள் இல்லையென்றாலும், தினசரி வருகை தரும் ஆயிரக்கணக்கான வெளிநாட்டு மற்றும் உள்நாட்டு சுற்றுலா பயணிகளே அக்கோயிலை ஒரு பெரும் திருவிழாக் களமாக ஆக்கிவிடுவார்கள். வராகி அம்மன் சன்னதிக்கு அருகே உள்ள புல்வெளித் தரையில் எத்தனை நாட்கள் படுத்து உருண்டுகொண்டே அந்த விமானத்தை ரசித்திருக்கிறோம் தெரியுமா? எத்தனை மணிநேரம் வரை வேண்டுமானாலும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம்.  சதய விழா, பிரதோஷ தினங்களில் அந்த பரத நாட்டிய மேடையையும் தேவார ஓதுவார்களையும் வெளிநாட்டவர்கள் அப்படி ஒரு ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து புகைப்படம் எடுப்பார்கள்.

கோயிலுக்கெல்லாம் பெரிய கோயில் இந்த ராஜராஜன் அமைத்த ராஜராஜேச்சரம் அல்லவா. அது மட்டுமா கல்லணையில் தண்ணீர் வந்தால் பெரியகோயிலின் அகழியை வர்ணிப்பதற்கு வார்த்தைகளே இல்லை. மேம்பாலத்தின் வளைவில் திரும்புகையில் ஆற்று நீர், இந்த புறம் அகழி முழுவதும் நீர், தமிழன் என்றுமே தலைநிமிர்ந்து இருக்கவேண்டும், தமிழனின் படைப்பையும் மற்றவர்கள் தலை நிமிர்ந்து பார்க்க வேண்டுமென்றுதான் அந்த விமானம் கம்பீரமாக நிமிர்ந்து வானை நோக்கி நிற்கும்படி கட்டியிருக்கிறான் எம்நாட்டு மன்னன். அந்த அழகை பார்க்கவேண்டுமே… அடடா… பரவசம்தான்.

“ரீ ஸ்வல்ப ஜாக பிடிரி…… ஜோராகே நித்ரே மாடிஸ்தீரா, கிட்க்கியத்ர இரோது நம்து சீட் ரீ…”

(ஏங்க… கொஞ்சம் தள்ளி உட்காருங்க… நல்லா தூங்குறீங்களா… ஜன்னலோரம் சீட்ட விடுங்க என்று ஒரு சக பயணி உள்ளூர் பாஷையில் கூறினார்)

அவர் சொன்னதை சற்று கூர்ந்து இன்னொரு முறை கவனித்தேன்  ஆனால்….இப்போது எனக்கு அலாரம் க்ளாக்கின் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. இன்று திங்கட்கிழமை அலுவலகம் போயாகவேண்டும். அதோ மனிதர்களை சக்கையாக பிழிந்து தினம் தினம் பசியாறிக்கொண்டிருக்கும் அந்த ‘நாகரிக நகர’ வாழ்க்கை…. கார், ஆட்டோ, பேருந்து, லாரி போன்ற வாகனங்களின் ஆரன் சத்தம் மூலமாக என்னை படபடப்புடன் ஓர் நிதானமின்மையுடன் என்னை வா வா என்று அழைக்கிறது. ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் இந்த மாயையில் இருந்து விடுபடாத வந்தேறிகள் இந்த ஊரில் இல்லவே இல்லை. இப்படிப்பட்ட மாயைகள் மூலம் வாழும் எண்ணற்ற ஆத்மாக்கள் இந்த மாநகரத்தில் தினந்தோறும் உலாவிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.

நேரம் ஆகிவிட்டது…. இதோ ஜகஜோதியாக ஐக்கியமாக புறப்பட்டுவிட்டேன்.

tj
Enter a caption

உறவுகள்

அது ஒரு அழகிய வீடு. லெஷ்மி கடாட்சம் என்பார்களே அதற்கு எள்ளளவும் குறையில்லாத வீடு. துளசிமாடம், கிணறு, முற்றம் என்றெல்லாம் பழைய அக்ரகாரத்து வீடு அல்ல. ஒரு சாதாரண ஓட்டு வீடுதான் ஆனால் அதற்கென்று உள்ள தெய்வீகத்தன்மையுடனும் ஒரு தனித்தன்மை வாய்ந்த அழகுடனும் உள்ள வீடு. வெயில் காலங்களில் காற்றோட்டம், மழைக்காலங்களில் நீர் வெளியேற நேர்த்தியாக கட்டப்பட்ட தண்ணீர் குழாய்கள், நீர் சேமித்து வைக்க தண்ணீர் தொட்டி, வாசலில் வருபவர்களை வரவேற்க நிற்கும் உயர்ந்த தேக்கு மரத்திலான தூண்கள், உயர்ந்த உத்திரத்திலான மேற்கூரை என்று ஒரு கூட்டு குடும்பவே வாழும் அளவிற்கு இருக்கும். ஆனால் பாழடைந்துதான் இருக்கும். காலையில் வெள்ளன எழுந்து கோலம்போட்டு மகாலெஷ்மியை அழைக்க அந்த வீட்டில் மகாலெஷ்மியில்லை.

ஆனால் ஒரு ஆச்சி மட்டும் இருக்கிறாள். தஞ்சை மெயின் ரோட்டில் இருந்து கும்பகோணம் நோக்கிய சாலையில் வலது பக்கம் உள்ள ரயில்வே கேட்டை தாண்டினால் சுந்தரபெருமாள் கோவில். அந்த ஊரில் இந்த ஆச்சியை தெரியாதவர்களே இல்லை. ஆனால் அவளுக்குத்தான் யாரையும் அண்ட விடவும் பிடிக்கவில்லை. அவளுடைய சொந்த கதையை கேட்டு குளிர் காய்பவர்கள் தான் அதிகம்.

தன்னந்தனியே இருப்பவளுக்கு வீட்டை நன்றாக வைத்துக்கொள்ளும் எண்ணம் இல்லாமல் போனதில் ஆச்சர்யம் இல்லை. கிழவன் இருந்தவரையிலாவது ஓரளவு ஒரு பிடிப்புடன் இருந்தாள். ஏதோ தினமும் காலையில் எழுவது, தெரிந்த கோலத்தை தரையில் போட்டுவைப்பது, சாமி அலமாரியில் சாமிக்கும், அதற்கு மேலே சட்டத்தில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் கிழவனின் படத்திற்கும் இரண்டு ஜவ்வந்திப் பூ ! பிறகு சூடாக காபியை குடிப்பது… எண்ணம் இருந்தால் சமைப்பது இல்லையென்றால் ஏதாவது பட்சணத்தை சாப்பிட்டுவிட்டு காலை சாப்பாட்டிற்கு லீவு விட்டுவிடுவது. காபியே அவளுக்கு சாப்பாடு மாதிரிதான் என்று ஊரில் எல்லாம் சொல்வார்கள்.

மகன்கள், மகள், பேரன்கள், பேத்தி என எல்லாருமே உண்டு. அவர்களுடைய அவ்வப்போவது வருகைதான் ஆச்சியை தான் ஒரு அனாதையில்லை என்ற எண்ணத்தை கொடுத்தது. மற்றபடி அவள் இப்போது அனாதைதான். ஒரு தற்காலிக சொந்தம். கொண்டாட்டம். ஆச்சியின் பிள்ளைகள் வேலை, வியாபாரம் என்று இருந்துவிட காலம் காலமாக பண்டிகைக்கு மட்டுமே வந்து போகும் புண்ணிய ஸ்தலமாக மாறிப்போயிருந்தது அந்த வீடு. காலங்கள் செல்ல செல்ல மகன்கள் மகள் வருவது குறைந்து பேரன்களும், பேத்தியும் வர ஆரம்பித்தனர். ஒவ்வொரு வருடம் ஒரு காரணத்துடனே வருவார்கள். இந்த தீபாவளிக்கு அப்பா வரமுடியாதாம் ஆச்சி. இந்த பொங்கலுக்கு அம்மாவுக்கு காலேஜ்ல பொங்கல் சிறப்பு நிகழ்ச்சியாம், ஏதாவது ஒரு நொண்டி சாக்கு. ஆனால் பேரன்கள் பேத்திகளின் தொடர் வருகை ஆச்சிக்கு ஒருவித தெம்பை கொடுத்தது. அவளிடம் வளர்ந்தவர்கள்தானே… விவரம் தெரிய ஆரம்பித்ததும அவர்களே அவளைத்தேடி வர ஆரம்பித்தார்கள். ஒவ்வொரு வருட தீவாளியும், பொங்கலும் ஆச்சிக்கு மிக விமர்சியாக சென்றது. யாருக்காகவாவது இருந்து ஒருவித பிடிப்புடன் இருந்தால்தானே வாழ்க்கை சுவாரஸ்யம் இருக்கும். அந்த சுவாரஸ்யத்தில் லயிக்க ஆரம்பித்தாள் ஆச்சி. அந்த வருட தீபாவளியும் வந்தது… அவர்களும் வந்து சேர்ந்தனர்.

தலைக்கு எண்ணெய் வச்சிக்கிட்டு போங்களேன்டி… என்று கத்திக்கொண்டே கையில் நல்லெண்ணெய் கிண்ணத்துடன் அன்றைய விடியற்காலை ஆச்சியின் சத்தம் பக்கத்து வீடு வரை கேட்டது.

சாகபோறகிழவி கூரைமேல ஏறுச்சாம்ன்னு அக்கம் பக்கம் உள்ளவர்கள் பேசும்படி அன்று அவ்வளவு குழந்தைத்தனத்துடனும் விளையாட்டாகவும் நடந்துகொண்டாள்.

குளிப்பதற்கு முன்னால் வெடியை எடுக்காதீங்கடா… குளிச்சிட்டு சாமி கும்பிட்டு பெறகு எடுத்து வெடிங்களேன்டா என்றும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் சொல்லும்போது,. அந்த சமயம் அவள் பேரன்களில் ஒருவன் வைத்த வேட்டு சத்தம் காதில் ஒரு ரீங்காரத்தை ஏற்படுத்தியது. இதெல்லாம் அவளுக்கு அழகிய இம்சையாக தோன்றியது. நன்றாக அனுபவித்தாள். குழந்தையானாள்.

பேத்தி கொஞ்சம் அப்பாவி. அவள் மகளைப்போலவே இவளும்அமைதி. மொத்தம் நான்கு பேரன்கள் ஒரு பேத்தி அந்த 25ஆம் நம்பர் வீட்டில் வசித்து வந்த ஆச்சிக்கு. மகன்கள் மகளை அடுத்து அந்த ஐவரையும் கூட சிறுவயதில் வளர்த்தது இந்த ஆச்சிதான். நீதிக்கதைகள் சொல்வதாகட்டும், மகாபாரதம், பகவத்கீதையை பற்றி சொல்வதாகட்டும் எல்லாவற்றையுமே கண் முன் நிறுத்தி கதையை சொல்லுவாள். பேரன்களை விட பேத்திக்குதான் ஆச்சிமேல் அலாதிப் பிரியம். ஒவ்வொரு விடுமுறைக்கும் வரும்போது, வரவேற்கும்போது பேத்தியைத்தான் முதலில் செல்லம்மா… என்று கத்திக்கொண்டே வரவேற்பாள். பேரன்களுக்கும் உண்டு ஆனால் தொண்டையின் அந்த ஆனந்த கூப்பாடு பேத்தியை அழைத்த அளவு இருக்காது.. பொங்கல், தமிழ்ப்புத்தாண்டு, தீபாவளி மற்ற அரசு தொடர் விடுமுறைகளில் அந்த வீடு குதூகலத்திற்கு குறைச்சல் இல்லாமல் இருக்கும். அந்த வருட தீபாவளி நன்றாக சென்றது. இரண்டொரு தினத்தில் பேரன் பேத்திகள் சென்றதும் வீடு விருச்சோடிப்போனது. அடுத்தது பொங்கலுக்குத்தான். மறுபடியும் தனிமையான வாழ்க்கைக்குள் வந்துவிட்டாள் ஆச்சி.

இப்படியே வருடங்கள் ஓடின. தீபாவளிகளும் பொங்கல்களும் மாறி மாறிப் போயின.

கடந்த சில வருடங்களுக்கு மேலாக பேரன்கள், பேத்தி, மகன்கள், மகள்கள் என்று யாருமே எந்த பண்டிகைக்குமே வரவில்லை. கடைசியாக ஒரு கடிதம் வந்த நினைவு தன் பேத்தியிடமிருந்து. எங்கோ பாரின் போறார்களாம் வருவதற்கு சில வருடங்களாகுமாம், அங்கேயே படிப்பை தொடரப்போகிறார்களாம் என்று செய்தி. அனாதை வாழ்க்கை ஆச்சிக்கு கைவந்த கலை. எல்லோருமே இருந்தும் வைராக்கியத்துடன் இருந்தாள். அந்த கடிதத்தில் முகவரி இருந்தும் அவள் பதில் கடிதம் எதுவும் எழுதியதாக தெரியவில்லை. முன்பு போல இல்லை அவள் உடலுக்கு. முகச் சுருக்கம் அதிகமாக இருந்தது, இதில் மூட்டு வலி வேறு போன மகாமகத்திலிருந்து பரிசாக வந்து சேர்ந்தது. எதிலும் ஒரு சோர்வு களைப்பு என்று வாட்டியது அவளை.

பெற்றவள் பிள்ளைகளை எப்போதும் கூடவே வைத்துக்கொள்ள முடியுமா என்ன ? அந்த பாசப் பிணைப்பை வெளியே காட்டிக்கொண்டால் பலகீனம் தெரிந்துவிடும் என்றுதான் பெரும்பாலான ஆச்சிப்போன்ற அம்மாக்கள் ஒரு வித மிடுக்குடனே இருப்பார்கள். முதன் முதலில் ஆச்சியின் பெரிய பையன் வெளி மாநிலத்திற்கு வேலைக்கு போனபோது… மகன் முன்னால் சந்தோஷப்பட்டவள் அடுக்களையில் நின்றுகொண்டு அழுதவள்தானே இவள். ஆனால், மகன் முன்னால்…. வேலா வேளைக்கு சாப்புடுடா, கண்டத திங்காத, நல்லபடியா இரு, லெட்டர் போடு என்றாளே… எப்படி அழகாக சமாளித்திருக்கிறாள். இருந்தாலும் ராணி போல் இருந்தாள் அந்த வீட்டில். அந்த மிடுக்கு எப்போதும் அவளிடம் ஒட்டிக்கொண்டுதான் இருக்கும். ஆனால் தனியாக அழுதும்கொள்வாள். அவளும் பெண்தானே.

அன்று பொங்கல்தினம். விடிந்தது.

செல்லம்மா வீட்டின் வாசலை ஏறியபடி வந்துகொண்டிருந்தாள். என்றைக்கோ பார்த்த நினைவு இந்த செல்லம்மாவை… இந்த வருடம் வருவதாக செய்தியே இல்லையே என்ற நினைவோடு ஒரு ஆச்சரிய அதிர்ச்சியோடு உட்காந்திருந்தாள். என்ன ஆச்சரியம், பேரன்களும் பின்னாடியே பெட்டிப்படுக்கையை தூக்கிக்கொண்டு வருகிறார்களே. அவளுக்கு பூரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. முன்னமே தெரிந்திருந்தால் செங்கரும்பு, பச்சரிசி எல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணியிருப்பாளே. இப்படி திடுக்கென்று வந்து நிற்கின்றனரே. அவளுக்கு அன்று ஆச்சர்யத்துக்கு மேல் ஆச்சர்யம். எப்போதோ பார்த்த பெரியவன் வருகிறான். சில வருடங்களுக்கு முன்பு பார்த்த மகளும் வருகிறாள். ஆகா இந்த பொங்கல் இவளுக்கு உண்மையிலேயே மறக்க முடியாத பொங்கல்தான். ஒருவேளை வெளிநாட்டு பயணம் முடிந்து இனிமே என்னுடன் இருக்கப்போகிறேன் என்று சொல்லப்போகிறார்களோ என்ற ஆதங்கத்துடன் இருந்தாள். எல்லாரையும் வரவேற்று முகத்தல் கோபத்தின் சாயலை காட்டிக்கொள்ளாமல் .,.அவர்கள் வந்ததே போதும்.. என்ற திருப்தியில் இருந்தாள். அவளுக்கு கையும் ஓடவில்லை காலும் ஓடவில்லை. ஊரில் பொங்கல் இங்கு விருந்தினர்கள் போல் வீற்றிருக்கும் சொந்த மகன்கள், மகள், பேரன்கள் மற்றும் பேத்தி. தனியாளாக என்ன செய்வாள் இவள் ?

வாசலுக்கு ஓடுகிறாள் கொல்லைப்புறம் ஓடுகிறாள். ஒரே ஆனந்த கூப்பாடுதான். அவளுக்கு கூப்பிடும்தூரத்திற்கு யாருமே அகப்படவில்லை. வாசலுக்கு சென்று தேக்கு மரத் தூணைப் பிடித்துக்கொண்டே தெருவின் கடைகோடி வரை பார்க்கிறாள். யாருமே தென்படவில்லை. அங்கிருந்தபடியே செல்லம்மாவை அழைக்கிறாள்.

அடியேய் செல்லம்மா என்கூட வாடி ஒரு களி செங்கரும்பு வாங்கியாந்துருவோம். உங்கப்பனுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்டி.

செல்லம்மா காதில் எதுவுமே விழவில்லை. ஏன் யார் காதிலுமே எதுவும் விழவில்லை.

என்னதான் பண்றீங்க இந்த கிழவி கத்துறேன்ல என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே வந்தவள்  திடுக்கிட்டு நின்றாள்.

உள்ளே கூடத்தில் கிழவனின் படத்திற்கு கீழே ஒரு நாற்காலியில் அவளைச் சுற்றி தன் குடும்பத்தின் விழுதுகள் அழது புரண்டு கொண்டிருந்தனர்.

அழாதீங்கடா….. அழாதடி செல்லம்மா……. நா இங்கயேத்தான் இருக்கேன் என்கிறாள். யாரும் காதில் போட்டுக்கொண்டமாதிரித் தெரியவில்லை.

பெத்த பாசத்திற்காக பிள்ளைகளும், வளர்த்த பாசத்திற்கான பேரன் பேத்தியும் அவரவர்கள் வந்த கடமையை செய்துகொண்டிருந்தனர். இருக்கும்போதே கூப்பிட்ட கூப்பிடுக்கு திரும்பாதவர்கள் இவள் இல்லாமல் இருந்து அழைத்தபோதும்கூட யாரும் திரும்பவேயில்லை.

அந்த ஊரே பொங்கலன்று ஆச்சியை வழியனுப்பிவைக்க அவள் வீட்டில் காத்துக் கிடந்தது.

absolute_india_img_001
Photo Courtesy: Dominic

மாயகிருஷ்ணன்

தார் ரோட்டில் மாட்டு வண்டியின் இரும்புப் பட்டைகள் உரசி வரும் சத்தத்துடனும், காளை மாடுகளின் கழுத்தில் இருக்கும் மணிகளின் சத்தத்துடனும், சிகப்பு குஞ்சத்துடன் இருந்த தன் சாட்டையை அடித்துக்கொண்டே வண்டியை விரட்டிக்கொண்டுவந்தான் வெங்கி. அவன் பின்னால் குந்தியிருந்த பசுபதியும் அவனை விரட்டு விரட்டு என்று உற்சாகப்படுத்தினான். அவனது கையில் இருந்த சண்டைச் சேவல்கள் குரு குருவென பார்த்தபடியே பயணித்து வந்தன. பக்கத்து எந்த ஊரில் சேவல் சண்டை நடந்தாலும் வெங்கியின் சேவல் இல்லாமல் நடந்ததில்லை. அவனுடைய மொபட் பைக் பஞ்சர் ஆகிப்போனதால் தொழுவத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மாடுகளை தார் குச்சியில் குத்தி எழுப்பிவிட்டு வண்டிக்கட்டி கொண்டு போய்க்கொண்டிருந்தான்.

அவன் அப்பா மாயகிருஷ்ணன் எவ்வளவு சொல்லியும் கல்லூரிக்கு டிமிக்கி கொடுத்துவிட்டு சென்றுகொண்டிருந்தவனிடம் தன் தந்தையின் எண்ணம் அவனுக்கு புரிந்ததாக தெரியவில்லை. அவனுக்கு அது புரியவும் தேவையில்லை. அவனுடைய எண்ணம், செயல், நினைவு எல்லாமே சேவல் சண்டையும், மாட்டு விற்பனையும்தான். கல்லூரி தொகை கட்டவோ, மாட்டு மற்றும் சேவல் விற்பனையில் சேதமானாலோ பணத்திற்கு மட்டும் தந்தையை நாடுவான். ஒரே பிள்ளையென்பதால் சலித்துக்கொண்டே அவனுக்கு பணத்தையும் தந்துவிடுவார். மாநில அரசு நிதி உதவியுடன் இயங்கும் பஞ்சுமில்லில் தான் மாயகிருஷ்ணன் வேலை பார்க்கிறார்.

வெங்கியின் வண்டி வந்து சேரவும் ஆட்டம் ஆரம்பிக்கப்போவதாக எழுந்த விசில் சத்தம் வந்ததும் சரியாக இருந்தது. லுங்கியை மடித்துக்கட்டிக்கொண்டு ஒரே குதியில் இறங்கிய வெங்கி பசுபதியிடம், “என்ன பராக்கு பாக்குற…? செல்லம்மாவ கொடு” என தன்னுடைய செல்ல சேவலை வாங்கிக்கொண்டு மைதானத்திற்கு விரைந்தான். வழக்கம்போல் வெற்றியுடன் வீடு திரும்பியவன் தன் தந்தை மில்லுக்கு ஷிப்ட் சென்றிருக்கிறார் என்பதை தெரிந்துகொண்டு ஆரவாரத்துடன் வண்டியைக்கட்டி வந்திருந்தான். கோதைக்கு அவன் செய்வது எதுவும் பிடிக்காது. எதாவது சொல்லிக்கொண்டுதான் இருப்பாள். இதுவரை வாங்கிய கோப்பைகளின் வரிசையில் இன்று வென்றதையும் அடுக்கி வைத்துவிட்டு, கோழி சண்டையில என்னைய அடிச்சிக்கிறதுக்கு இன்னொருத்தன் பொறந்து வரணும்டா என்று நடு வீட்டில் நின்று கத்தினான்…. .

“வேளா வேலைக்கு சோறு போட்டு, காலேஜ்க்கு பீசு கட்டி, உடம்புக்கு நோவு வரமா பாத்துக்கிட்டு வக்கனையா வாழ்ந்தா இப்படித்தான்”.வாசலில் அவன் கிழவியின் ஏசுதல் சத்தம் கேட்டதை கண்டுக்கொள்ளாமல், அடுப்பாங்கறைக்கு சென்று, அவனே சோறு போட்டு, மூலையில் காலியாக நிறுத்திவைக்கப்பட்ட காஸ் சிலிண்டரில் குத்துகாலிட்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தான். பசுபதி வாசலில் இருந்து வரும் சத்தம் கேட்டு, “என்னடா ப்ரைஸ் மணிக்கு இன்னொரு கூண்டு வாங்கச்சொன்னே என்னாச்சு”.

“கூண்டு வாங்கியாச்சு… இன்னும் மிச்சம் பணம் இருக்கு என்ன பண்ணலாம்” ? என்றான் பசுபதி.

“அப்படியே வச்சிரு… மீதிக் காசுக்கு புறா வாங்கிடாலாம். ரேசுக்கு இல்லடா… வளர்த்து விட்டு வேணும்போது சாப்பிடத்தான், பஞ்சு மாதிரி இருக்கும்டா கறி” என்றான்.

பசுபதி விடைபெற்று சென்றவுடன் நன்றாக ஒரு தூக்கத்தை போட்டான் வெங்கி. மறுநாள் கல்லூரிக்கு சென்றவன் வகுப்பினுள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. கேட்டதற்கு எங்கப்பா, பஞ்சுமில்ல பெரிய ஆபிசராக இருக்கார்..உடனே அவரால் வர முடியாது. அவர் வந்ததும் கூட்டிவருகிறேன் என்று சொல்லி உள்ளே வர அனுமதிவாங்கிவிட்டான். இது அவன் கேட்கும் எத்தனாவது அனுமதி என்பதில் கணக்கில்லை. மாயகிருஷ்ணன் வருவதும் இவனுக்கு தெரியாது வகுப்பாசிரியரிடம் என்ன பேசினார் என்பதும் தெரியாது.

ஆசிரியர் உள்ளே நுழைந்ததும் தான் எதற்கும் சளைக்காதவன் என்பது போன்ற பாணியில் ஓர் அலட்சியத்துடன் உட்காந்திருந்தான். இது புதிதல்ல என்பது ஆசிரியருக்கும் தெரியும். எப்போதும் போல வகுப்புகள் முடிந்தன. ஆசிரியரின் எண்ணமோ, சில ஜன்மங்களை திருத்தவே முடியாது தொண்டைத்தண்ணி வற்ற எதற்கு அறிவுரை சொல்லவேண்டும் என்று விட்டுவிட்டார். கல்லூரி முடிந்ததும் அவன் வகுப்பறை வாசலில் வந்து நின்றான் அவன் கூட்டாளி பசுபதி. வழக்கம்போல் இருவரும் வாய்க்கல் பக்கம் சென்றுவிட்டு ஒரு குளியலை போட்டுவிட்டு வீடு திரும்பினர்.

“பாத்தியாடா பசு… நாம என்னத்ததான் ஆட்டம் போட்டாலும் எங்க அப்பா பஞ்சுமில்ல பெரிய வேலைல இருக்கறதால என்னால சுதந்திரமா இருக்க முடியுது”.

“சரிதாண்டா.. ஆனா. பரீட்சை நேரத்துல பெரிய வேதனையா இருக்குடா. எல்லாரும் நல்லா படிக்கிறாணுங்க. நமக்கு மட்டும் புத்தியெல்லாம் ரெஸ்லயும், கோழி சண்டையிலுமாதான் இருக்கு”

“என்னத்த படிச்சி வேலைக்கு போயி. இதுல நல்ல வருமானம்ல… சண்ட கோழி வளர்க்குறதே ஒரு கலைடா. சண்டைக்கு பழக விட்டு எப்பவும் அதோட வீரியம் குறையாம பாத்துக்க நம்ம வாத்திக்கு தெரியுமா ? சும்மா எடுத்த பாடத்தையே 20 வருசமா எடுத்துக்கிட்டு திரியிறாறு” என்றான் வெங்கி.

“டிகிரி வாங்கணும்ன்னா அந்த பாடத்தை படிச்சாதானேடா முடியும். எப்படியாவது டியூசன் வச்சி நாம படிச்சிடலாம். அந்த நம்பிக்கை இருக்குடா எனக்கு” என்றான் பசுபதி.

“அத விட்டுத்தள்ளு. நேத்து திருமானூர் பஸ் பின்னாடி சேவ சண்டைன்னு போஸ்டர் ஒட்டியிருந்தான் பாத்தியா? அதுக்கு முதல்ல சேவல தேத்தனும், சும்மா வெட்டியா பேசிக்கிட்டு”

“பாத்தேன்டா.. ஆனா டெபாசிட்டு ஆயிரம் ரூவா கட்டணுமாமே…”

“அத என்கிட்ட விடுடா நா பாத்துக்கறேன். என்னோட மொபட் பைக் சரியாயிடுச்சு நாளைக்கே காசு ரெடி பண்ணிடுறேன். நீ வந்து சேறு” என்றான் வெங்கி.

மறுநாள் காளை கல்லூரி கிளம்பும்போது ஷிப்ட் முடிந்த அசதியில் மாயகிருஷ்ணன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். அப்பாவை எழுப்பினால்தான் டெபாசிட் பணம் கிடைக்கும் சத்தம் போட்டு எழுப்பினான்.

“அப்பா, அரியர்ஸ் பரீட்சைக்கும் டியூஷன் பீசுக்கும் ஆயிரம் ரூபா வேணும்பா இன்னிக்கே கட்டணுமாம்” என்றான் வெங்கி.

தலைமாட்டில்  லோட்டாவில் இருந்த தண்ணீரை கொப்பளித்துவிட்டு தூக்கத்தில் வீங்கிய கண்களுடன் அவனைப் பார்த்தார் மாயகிருஷ்ணன். அவன் எதற்கு இப்படி அரியர்ஸ் என்று பீடிகை போடுகின்றான் என்பது அவருக்கு புரியாமலில்லை. கொடுக்கவில்லையென்றால் அவருக்கு மனது கேட்காது. வெங்கியின் சந்தோஷம்தான் தன் சந்தோஷம் என்றிருப்பவருக்கு பொய் சொல்கிறான் என்று தெரிந்துமே அவனுக்கு பணத்தைக் கொடுக்க முடிவெடுத்தார், எப்போதும்போல.

“போ.. உள்ள ஜன்னல்ல பெல்ட்டு இருக்கு எடுத்துட்டுவா” என்றார்.

போட்ட திட்டத்தில் சுலபமான வெற்றியடைந்தான் வெங்கி. ஓடிப்போய் பெல்ட்டை எடுத்து வந்தான். உள்ளிருந்த இருபது நூறுரூபாய் நோட்டில் பத்தை எண்ணி கொடுத்தார். அவன் அப்பா பணத்தை எண்ணும்போது அவன்மனதில் அப்படி ஒரு பெருமை. அப்ப எப்படிப்பட்ட வேலையில் உள்ளார், கேட்டவுடன் கத்தையாக அள்ளிக்கொடுக்கிறாரே. ஆனால், நாம் இவரிடம் இப்படி பொய் சொல்லி பணத்தை வாங்குகிறோமே என்ற ஒரு லேசான தயக்கம் வந்தாலும், அந்த சமயம் கூண்டில் இருந்த சண்டைச் சேவல் கொக்கரக்கோ…. என்று அலறியதில் அந்த எண்ணமும் காற்றோடு போனது.

திருமானுர் சேவல் சண்டையிலும் முத்திரையைப் பதித்தது வெங்கி பசுபதியின் கூட்டணி.

அந்த ஆண்டு இறுதிப் பரீட்சையில் வெங்கி அனைத்து பாடங்களிலும் தோல்வியைத் தழுவினான். பசுபதி பார்டர் மார்க் வாங்கி தப்பித்துக்கொண்டான்.  வெங்கியால் தன் அப்பாவின் முகம் பார்க்க முடியவில்லை. கோதையம்மாள் எப்போதும் போல் கரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.  முதன் முதலில் வெங்கிக்கு உருத்தியது ஆனாலும் அது கானல் நீர் போலத்தான் என்பது வீட்டில் உள்ளோருக்கு தெரியும். மேஜையில் அடுக்கி வைத்திருந்த கோப்பைகள் அவனைப் பார்த்து பல்லிளித்தன.  விரல்களைப் பிசைந்துக்கொண்டு உட்காந்திருந்தான். நாள் முழுவதையும் கடத்திவிட்டு அப்படியே தூங்கிப்போனான்.

மறுநாள் காலை, ஷிப்ட் முடிந்து நன்றாக தூங்கிக்கொண்டிருந்த மாயகிருஷ்ணனைப் பார்க்க போனான் வெங்கி. எப்போதும் போல் லோட்டாவை எடுத்து வாய் கொப்பளித்துவிட்டு சர்வ சாதாரணமாக அவன்  கதையை கேட்டார் மாயகிருஷ்ணன். அவரைப்பெறுத்தவரை அவன் சொல்வது கதைதானே. “அப்பா எல்லா பேப்பர்லையும் போயிடுச்சு. ஒரு வருஷமும் போச்சுப்பா” என்றான்.

“பரவாயில்லைப்பா போய் காலேஜ்ல பீஸ் எவ்வளோ கட்டணும் கேட்டுவா. கட்டிடலாம்” என்றார் அவன் அப்பா. தன் அப்பா கோபப்படாமல் இருப்பதையறிந்து கொஞ்சம் நிம்மதி மூச்சு விட்டான். ஆனாலும் அவர் அப்படி இருப்பதே அவனுக்கு மேலும் குற்ற உணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. யோசித்துக்கொண்டே நகரப்போனவனை மாயகிருஷ்ணன் “சற்று நில்” என்றார்.

“என்னப்பா” என்றான்.

“ஒன்னு மட்டும் நெனப்பு வச்சிக்கோ, நானும் உன்னோட வயசை கடந்துதான் வந்திருக்கேன்” என்றார்.  இப்படி சொல்வது எச்சரிக்கையா அல்லது அப்பாவின் பெருந்தன்மையா என்று குழம்பிப்போனான் வெங்கி. ஆனாலும் முதல் முறையாக அந்த அரைவேக்காடு வெங்கிக்கு குற்ற உணர்ச்சி மேலோங்கி இருந்தது.

மறுநாள் தனது மொபட் பைக்கை எடுததுக்கொண்டு பசுபதியுடன் கல்லூரிக்கு சென்றான். பசுபதி மார்க் சீட்டுகளை வாங்கிக்கொண்டிருந்தான். இவனோ, அடுத்த அரியர் பரீட்சைக்கு விண்ணப்பம் எழுதிக்கொண்டிருந்தான். இருவரும் கோழிகளையோ, மாடுகளையோ, புறாக்களையோப் பற்றி முதன் முதலில் பேசாமல் இருந்தனர்.

பசுபதி சொன்னான், வெங்கி எப்படி பாஸ் பண்ணேன்னு தெரியலடா. ஏதோ எழுதினேன் பாசாயிட்டேன் என்றான்.

“இல்லடா நீ அப்பவே சொன்ன அந்த பரீட்சை மேல உள்ள பயம்தான் உன்ன பாஸ் பண்ண வச்சிருக்கு. வந்துடுவேன்டா அடுத்த வருஷம் வந்துடுவேன்” என்றான்.

பசுபதி மேற்கொண்டு படிக்கப்போகிற திட்டத்தை சொன்னான். வெங்கியோ பழைய புத்தகங்களை எடுத்து வைக்கவேண்டும் என்ற திட்டத்தை பற்றி சொன்னான். இப்படியே இருவரும் பைக்கில் பேசிக்கொண்டு வருகையில் வாய்க்கால் பக்கம் சென்றனர்.  அரியர் பரீட்சை விண்ணப்பத்தை சுருட்டி பைக்கின் முன் பகுதியில் வைத்துக்கொண்டு வந்தான் வெங்கி.

இன்னிக்கு மனசே சரியில்லடா… நாம நாளைக்கு பார்ப்போம் என்று சொல்லி அவனை மெயின் ரோடு பக்கம் இறக்கிவிட்டு கல்லூரி மைதானத்திற்கு சென்றான். வெங்கிக்கு தனிமை கொடுத்த சந்தர்ப்பம் கொஞ்சம் அவனை புரிந்துகொள்ள உதவியாகயிருந்தது. கையில் இருந்த விண்ணப்பத்தை விரித்து பார்த்தான், மொத்தக் கட்டணம் என்ற இடத்தில் நான்காயிரத்து ஐநூறு என்று எழுதியிருந்தது. உடனே அப்பாவின் நினைவு வந்தது.

எப்போவாவது காலை ஷிப்ட் இருக்கும்போது தன் அப்பாவை பஞ்சு மில் பக்கம் இறக்கிவிட்டு செல்வதுண்டு. இந்த வாரம் காலை ஷிப்ட் அவருக்கு. தற்போது ஷிப்ட் முடியும் நேரம் என்பதால், பஞ்சுமில்லுக்கே சென்று அப்பாவிடம் பணத்தை பற்றி சொல்லி வீட்டுக்கும் அவரை தனது பைக்கிலேயே கூட்டி வந்திடலாம் என்ற திட்டத்துடன் ஏதோ ஒரு முடிவு எடுத்த சிரத்தையுடன் வண்டியின் கிக்கரை வேகமாக உதைத்தான்.

பஞ்சுமில் வாசலருகே வந்தான். இன்னும் இரண்டு மணிநேரம் இருந்தது சங்கு ஊதுவதற்கு. ஆயிரக்கணக்கானோர் வேலை செய்வதால் உள்ளே யாருக்கும் அவ்வளவு சீக்கிரம் அனுமதி கிடைக்காது. மாயகிருஷ்ணனின் நண்பர்கள் வந்தால் அவர்களிடம் ரிசல்ட்டை பற்றி பேசவேண்டிவருமே என்ற எண்ணத்தடன் நின்றுகொண்டிருந்தான். அப்பா வேறு பெரிய வேலையில் இருக்கிறார் அவருக்கு அவமானமாகிவிடுமோ என்ற எண்ணமும் இருந்தது. உண்மையச் சொல்ல என்ன என்று சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான்.  சரக்கு எற்றும் லாரி அந்த சமயம் வெளிய வந்தது, பஞ்சுமில் கேட்டை வாட்ச்மேன் திறந்துவிட்டு லாரி சென்றதும் மூட ஆயத்தமானபோது, அவர் அவனைப் பார்த்துவிட்டு “உள்ளே வாப்பா என்றார். வரும்போதெல்லாம் வாசலோடு போய்டுவே.. இன்னிக்கு வெரசா வந்திருக்கே.. உள்ளே போ. மாயகிருஷ்ணன் மவன்ல நீ … வெயில்ல நிக்கலாமா இப்படி” என்றார் வாட்ச்மேன். தன் அப்பாவின் செல்வாக்கை நினைத்து பூரித்துப்போய் ஒரு தற்பெருமையுடன் காலரைத் தூக்கிக்கொண்டு இதோ வருகிறேன் என்ற அதிகார தோரணையுடன் தனது மொபட் பைக்கை உள்ளே கொண்டுவந்து சர்ர்ர்…… என்று பிரேக் போட்டு நிறுத்தினான்.

“இன்னும் நேரம் இருக்கு தம்பி, அப்பாவ பாக்கணும்னா சீவீங் செக்சனுக்கு போ. இங்க வெயிட் பண்றதுக்கு உள்ள இருக்கலாம்ல” என்றார் அந்த வாட்ச்மேன். அவர் சொல்வதும் சரி என்று அவர் சொன்ன பகுதியை தேடிக்கொண்டு உள்ளே வந்தான். அவனுக்கு விவரம் தெரிந்து அவன் இங்கு அதிகம் வந்ததேயில்லை. வந்தாலும் பார்க்கிங் வரை வந்துவிட்டு அப்பாவை அழைத்துச் சென்றுவிடுவான். இன்றுதான் உள்ளே வரை வர சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது அவனுக்கு.

“சீவீங் செக்சன்” என்று கொட்டை எழுத்தில் போர்ட்டு இருந்தது. பஞ்சு பஞ்சாக தூசி பறந்து கொண்டிருந்தது. அதனுள் நுழைந்தவன், அங்கிருந்த ஒருவரிடம் கேட்டான், மாயகிருஷ்ணன் சார் இருக்காரா என்றான். “என்னது மாயகிருஷ்ணன் சாரா” ? என்று கேட்டான் அந்த அதிகாரி.

“ஐயோ பெயர் சொல்லக்கூடாதோ” என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டான் வெங்கி. “இங்கேயே இரு உங்க சாரை வரச்சொல்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் உள்ளே சென்றார். தன் அப்பாவை பெயர் சொல்லி கூப்பிட்டதற்கே அவர் இப்படி கோபப்படுகிறாரே அப்பாவிற்கு கீழ் வேலை பார்ப்பவர் போல என்று நினைத்துக்கொண்டான். அவன் அங்கு காத்திருந்த சமயம்,  அந்த பஞ்சு தூசுகளின் உள்ளே இருந்து லொட லொட காக்கி டவுசர் போட்டுக்கொண்டு உடம்பெல்லாம் பஞ்சு அப்பிக்கொண்டு இரண்டு கண்கள் மட்டும் தெரிய வெங்கியை நோக்கி ஒருவர் வந்தார். வந்தவர் அவனிடம் சென்று, “என்னப்பா… அப்பாமேல திடீர் பாசம் இன்னிக்கு மில் உள்ள வரைக்கும் வந்திருக்க” என்றார் அந்த காக்கி டவுசர் மனிதர்.

“அப்பா” என்று அழைத்தவாறே… வெங்கி உறைந்துபோனான்.  தன் அப்பா என்ன வேலை பார்க்கிறார் என்ற அக்கறை கூட இல்லாமல் இத்தனை வருடம் இருந்ததை எண்ணி நினைத்து மனதிற்குள்ளேயே பொருமினான். தான் கேட்கும்போதெல்லாம் மனம் சுளிக்காமல் பணம் தந்ததையெண்ணி மிகவும் நொந்துகொண்டான். அவன் சொல்லி வாங்கிய பணத்திற்கான காரணம் பாதி பொய் தானே !

“சூப்பர்வைசர் வந்து இப்போதான் திட்டிட்டு போறார், வேலை நேரத்துல எதுக்கு வீட்லேந்து ஆளு வந்துருக்குன்னு” என்றார் மாயகிருஷ்ணன்.

“என்ன வேணும். பீசு ஏதாச்சும் கட்டணுமா” என்றார்.

அந்த கேள்வி வெங்கியை மேலும் கஷ்டமடையச்செய்தது. எதையும் அந்த அளவு வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல், தன் அப்ளிகேசனை நீட்டினான்.

“வீட்டுக்கு வந்து பேசிக்குவோம். இப்போ நீ கிளம்பு நா வர நாழியாகும்” என்றார். உள்ளிருந்து சூப்பர்வைசர் கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது. அந்த பஞ்சு தூசுகளினுள் மாயகிருஷ்ணன் மறுபடியும் ஒன்றுகலந்தார்.

அப்பாவிடம் விடைபெற்ற வெங்கி வெளியே வந்தான்.   இத்தனை வருடங்களாக தான் தன் அப்பாவை ஏமாற்றவில்லை, தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொண்டு இருந்திருக்கின்றோம் என்ற உண்மை அவனை நிலைகொள்ளாமல் செய்தது. அவன் வெளிய வந்து தன் மொபட் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தான்.

பஞ்சுமில்லின் சங்கு சத்தம் ஊர் எல்லை வரைக் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு கேட்டது.

4daec036750801-56064f7d58e7d

கடினமான உழைப்பும், போதிய ஊதியம் இல்லாமல் இருந்தும் தனது குழந்தைகளுக்கு   எப்படியாவது நல்ல படிப்பினை கொடுத்தே ஆக வேண்டும் என்று வாழும், அனைத்து தந்தைகளுக்கும் சமர்ப்பணம்.

Men, God and Jute bags*

A man with lot of difficulties in his life met the God. He thought that he was the only one having lot of difficulties in his own life and rest of the people living a smooth and swift life. The conversation between the God and “that man” has started. 

God, “what is your problem” ?

Men, “I have lot of issues, difficulties in my life. I can’t bear any more”.

God, “How much ?”

Men, “lot … lot of issues and difficulties which are always creating hurdles making me to live a unsatisfied life, only for me, why?”

God, “so you mean that only you are suffering with issues and difficulties” ?

Men, “yesssss, no one except me…….”, he replied sarcastically. 

God, “I will plan a session tomorrow. Please bring all your issues or difficulties in a jute bag and meet me after two days in the same place and I order rest of the human beings who thinks the same way like you in this Universe to do the same”

Men, “How can I touch and feel those things. It’s Intangible huh”?

God, “No son. From today you can see your problems through your bare eyes. You can touch them and feel and store them anywhere”.

Men, “Thank God, so that I can throw it away ?

God, “Nay. You can’t. Those are all your Karma effected things. You cant throw it or erase it as well.

Men. “Fine God. I will do”

That men put all his issues and difficulties in a jute bag and carried aback of him. He witnessed a large number of gatherings in the same way carrying their respective bags.

Suddenly God appeared in front of them. He incarnated Himself as a XXXL size in the sky to reach the world audience and started to speak. 

“Good evening folks. Hope you are doing good”

“Idiot” some one told in the gathering but God tolerated that. Forgiven. 

“I made a big wall over there in which there are a number of nails were put up. Go there and hang all your jute bags over there and come and assemble in the same place”.

“Useless super power being” some one told in the gathering but God again tolerated. 

Everyone rushed to the place and placed their jute bags assuming that their Karma or issues of life would end on that day itself. It took few hours for them to assemble. God appeared. 

“Great. Lot of jute bags. I have an announcement for all of you”

Everyone was curious. 

“I am going to switch off this place into dark for some time and in the mean time everyone should take their own jute bag where they kept”.

All thought that this was totally an insane. 

God switched off the area into dark. Everyone rushed and took their jute bags. On the way to the assemble area our hero “that man” was felt the weight of the jute bag was so heavy before. Everyone assembled with their own jute bags.

God appeared and told, “the bag you are holding now is not yours, but of your fellow citizens. You all interchanged your jute bags without your knowledge” ! 

Everyone shouted. They can’t bear the weight of the jute bag and they requested to God to give back their own jute bag which is bearable to carry. 

“That man” appeared before the God as the representative for the whole mass and told, “Our issues and difficulties or Karmas should be dealt by us only not anyone else, I have finally understood. Kindly bless us with our old jute bags and remove the tangibility of our problems and we are ready to face the ground reality in our day to day life .Bless us with lots of confidence and will power”. 

God, “Stay blessed, lets follow your heart and don’t go with the flow; only dead fishes will go with the flow; Warriors in life should not hesitate to face the challenges what life gives you”.

God disappeared. 

*Story inspired from my class teacher Mr.T.Uthirapathy (TU).

man.jpg

சொர்க்கவாசல்

புளியோதரையும் உளுந்து துவையலையும் சாப்பிட்டுவிட்டு மதியான வேளையில் ராஜகோபால சாமி கோயிலின் பிரகாரத்தில் படுத்திருந்தான் குமார். அவன் மகன் எழிலனும் அவனுக்கு பின்னால் அவர்களது இருதலையும் ஒன்றொன்று தொட்டுக்கொண்டவாறு நேருக்கு நேர் படித்திருந்தான். அன்றைய தினமணி செய்தித்தாளை படித்துவிட்டு விரிப்பிற்கு போட்டுக்கொண்டு படித்திருந்தனர் இருவரும். முகத்தில் முழு நிழல் விழவில்லை அரைமுகத்திற்கு வெயிலின் இளகுவான சூடும் இருந்தது, இருப்பினும் இருவருக்கும் மாயவரத்திலிருந்து லெஷ்மி சமைத்துக்கொண்டுவந்திருந்த புளியோதரையும் தயிர்சாதமும் தூக்கத்தை வரவழைத்தன. கபிலனும் சற்று நேரத்தில் வந்து குமாரின் மேல் படுத்துக்கொண்டான். கடைக்குட்டி என்பதால் அண்ணனுக்கு மேல் ஒரு படி செய்வது கபிலனின் பழக்கம்.சாப்பிட்ட வாழை இலைகளை குப்பைத்தொட்டியில் போட ஒவ்வொரு இலையையும் எடுக்கொண்டிருந்தாள் லெஷ்மி. குடிக்கத் தண்ணீர் எடுத்துவரச் சொல்லி சத்தமிட்டாள். எழிலன் அதை காதில் வாங்கியும் மத்தியான சாப்பாட்டின் கிரக்கத்தில் அப்படியே கிடந்தான். குமார் இடது கையின் முனங்கையை நெற்றியின் மேல் வைத்துக்கொண்டது கொஞ்சம் சூரிய வெளிச்சத்தின் தாக்கம் குறைந்த மாதிரி இருந்தது. இரண்டு கால்களையும் நீட்டி, இடது கால் மீது வலது காலை போட்டு பாதத்தால் இன்னொரு பாதத்தை சொறிய ஆரம்பித்தான். மனதின் நினைவுகளில் மூழ்கும்போது அவனுடைய உடலசைவுகள் இப்படித்தான் இருக்கும்.

எல்லாம் இப்போது நடந்த மாதிரி இருந்தாலும்  மன்னார்குடியில் இருந்து மாயாவரத்துக்கு போக்குவரத்து துறையில போஸ்ட்டிங் வாங்கி வந்து 15 வருடங்கள் முடிந்திருந்தன. சிறிது நேரம் கண் அயர்ந்தான் குமார்….

“மவ வாழ்ற வாழ்வுக்கு மாசம் ஆயிரத்தெட்டு வௌக்கமாராம்”, கிழவியின் அலறல் சத்தம் மன்னார்குடியின் மதில்களையெல்லாம் எட்டிக்கேட்டது. கோமதி அவள் கணவனுடன் சிறுவரதட்சணைக் கேட்டு வந்திருந்தாள். கல்யாணம் ஆகி 8 வருடங்கள் ஆகியும் மாமியார் வீட்டை எதிலேயும் எதிர்பார்தது வாழ்வது மாப்பிள்ளைக்கு இன்னாரு பிழைப்பு. பணமாகவோ அல்லது தங்கமாகவோ மறுபடியும் வேண்டும் என்று கேட்டு வந்திருந்தான் வீட்டின் மாப்பிள்ளை முத்துப்பாண்டியன். குமார் தலைச்சன் பிள்ளையென்றாலும் தங்கைக்கு முதலில் கல்யாணத்தை முடித்தி வைத்திருந்தனர் அவனது அம்மாவும் தம்பி செல்வமும். ஆற்றங்கரைக்கு சென்று விறால் மீன் இரண்டு கிலோ வாங்கி விருந்து தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. நல்ல பசும்பால் நெய்யில் விரால் மீனை வறுத்து முத்துப்பாண்டியனுக்கு விருந்து உபசரிப்பு நடந்தது. “வேலபோன நாயிக்கு உபச்சாரத்த பாருன்னு” மனதினுள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டிருந்தான் செல்வம், அதை காதில் வாங்கிய குமார் செல்வத்தை அதட்டினான் யாருக்கும் தெரியாமல். சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் அறுப்புக்கு வைத்திருந்த பணத்தில் ஒரு பகுதியை எடுத்து குமார் வீட்டின் மாப்பிள்ளைக்கு கொடுத்தான். “மந்திரப் புன்னகை” மாப்பிள்ளை முகத்தில் வந்து குடியேறியது. அடுத்த சிறுவரதட்சணை வாங்கும் வரை இந்த சிரிப்பு அங்கேயே இருக்கும். வாடி கிளம்பலாம் என்று கோமதியைக் கூப்பிட்டவன், போற வழியில் நின்று தனது குஞ்சுகளுடன் தானியத்தை கொறித்துக்கொண்டிருந்த நாட்டுக்கோழியை ஒரு உதை விட்டுச் சென்றான் அது கோகோ.. கோகோ…கோ என்று இறக்கையை அடித்துக்கொண்டு முற்றத்தின் வாசலில் புழுதியை கிளப்பியது.

குமாரின் தூக்கம் சற்று கலைந்தது. சொர்க்க வாசல் திறப்பிற்கு ஆயத்த பணிகள் நடந்துகொண்டிருந்தது. மணி நான்கைத் தொட்டிருந்தது. தூங்கிப்போன கபிலனின் வாயில் வழிந்த வாணியை கைக்குட்டையால் துடைத்தபடியே குமார் எழுந்து உட்கார்ந்தான். எழிலன் தூங்கவில்லை, அகண்ட வானத்தைப் பார்த்தபடியே யோசனையில் இருந்தான். கபிலனை தன் மனைவியிடம் கொடுத்துவிட்டு, குமார் எழிலனை அழைத்துக்கொண்டு குஞ்சான் கடைக்கு தீனி வாங்கச்சென்றான். இனிப்புச் சேவு, பூந்தி இரண்டையும் வாங்கிக்கொண்டான். மாயவரத்திற்கு வேலைக்காக மாற்றம் பெற்று சென்ற நாளிலிருந்து ஊருக்கு வரும்போதெல்லாம் இந்தக்கடையின் தீனி இல்லாமல் அவன் வண்டி ஏறியதேயில்லை. தீனி வீட்டில் இருக்கும் வரை மன்னார்குடியின் வாசமும் வீட்டில் இருந்துகொண்டே இருக்கும் என்ற நினைப்புதான். பக்கடாவை பால் சாதத்திற்கும், சீடை, முறுக்கு வத்த குழம்பிற்கும் தொட்டுச் சாப்பிடுவது வழக்கம். கோயில் போக திரும்பியபோது கற்கண்டு பால் வேண்டும் என்றான் எழிலன்.  இரண்டு கற்கண்டு பாலை சொல்லிவிட்டு மூங்கிலில் சாய்ந்தவாரு உட்கார்ந்தான். பால் வரும் நேரத்தை நிரப்ப எழிலன் ஒரு உப்பு பிஸ்கட்டை எடுத்து திண்ண ஆரம்பித்தான்.

அன்று சிறுவரதட்சணை வாங்கிச்சென்ற பாண்டி மூன்றே மாதத்தில் திரும்பி வந்திருந்தான். தாத்தா சம்பாதித்த சொத்து. தாத்தா, அப்பா, இப்போது பேரன்கள் வரை வைத்து வாழ உதவியாக இருந்தது. ஆனால் சாகுபடி, அறுவடை, பால் காசு, தோட்டத்து வரவு இவையெல்லாம் கைவைத்து கைவைத்து பாண்டிக்கு கொடுக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம். சொத்தை விற்கவோ பெயர் மாற்றம் செய்யவோ முடியாது. பேரன்களின் பேரன்களுக்குதான் அந்த உரிமை என்று தாத்தா எழுதிவைத்துவிட்டு சென்றுவிட்டார். அனுபவிக்கின்ற நிலையில்தான் இவர்கள் இருந்தனர். முக்கால் வாசி அனுபவிப்பு பாண்டிதான். ஆனால், பாண்டியின் சூழ்ச்சி பிற்காலத்தில் குமாரை இப்படி மன்னார்குடி கோயில் பிரகாரத்தில் வந்து கிடத்தும் என்பது அவன் எதிர்பார்க்காத ஒன்று.

 அன்றொரு நாள் தென்னந்தோப்பில் கள் இறக்கி வீட்டிற்கு தெரியாமல் குடித்துக்கொண்டிருந்த செல்வத்திடம் பாண்டியும் சேர்ந்துகொண்டான். கள், சுருட்டு குடிக்கும் பழக்கம் செல்வத்தை பிடித்திருந்தது. வீட்டிற்கு தெரியாமல் இந்த வேலைகளை செய்வது எப்படியோ பாண்டிக்கும் தெரிந்திருந்தது. சீட்டுக்கட்டில் ஆரம்பித்த பேச்சு வீட்டின் பத்திரத்தில் வந்து விடிந்திருந்தது. செல்வம் தனியாக தொழில் தொடங்க முதலீடு தருவதாக சொல்லி பாண்டி வீட்டின் பத்திரத்தையும் தோப்பின் பத்திரத்தையும் சகுனித்தனத்துடன் வாங்கிச்சென்றுவிட்டான். இந்த விஷயம் குமாருக்கோ அல்லது குமாரின் அம்மாவிற்கோ தெரியாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையும் சொல்லியிருந்தான் பாண்டி.

பாண்டியின் எண்ணம் தீயால் ஆனது. அதை அணைக்க பணத்தினால் மட்டுமே முடியும். பேரன்களின் மகன்களுக்கு என்று எழுதியிருந்தது, அவர்களுக்கு திருமணம் ஆகவில்லை ஆகையால் பவர் பத்திரம் போட்டால் சொத்தை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்ற உயிலில் இருந்த ஓட்டையை பயன்படுத்த முடிவெடுத்திருந்தது அந்த காட்டுத் தீ. அந்தத் தீ பிற்காலத்தில் ஒரு அழகிய கூட்டை எரிக்கப்போகின்ற உண்மை யாருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை.

 “நம்ம பெரிய தெரு ரெத்தினத்தோட பேரனாட்டம்ல இருக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டே ஓவியர் சிங்கம்பெருமாள் தேநீர் கடையினுள் நுழைந்தார். சிங்கம்பெருமாள் அந்த காலத்தில் இருந்தே குமார் குடும்பத்தின் உறவினர் போன்ற ஒரு நெருங்கிய நண்பர். குமார் தன்னிலை உணர்ந்து சாய்ந்த நிலையில் இருந்து நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். “அட மாமா வாங்க எப்படி இருக்கீங்க” என்றான். சிங்கம்பெருமாள் சிறந்த ஆசிரியர். குமாரின் தந்தையின் நண்பர் அவர். சிறுவயதிலிருந்தே அவரை மாமா என்று தான் அழைப்பான் குமார். “தினத் தந்திக்கு எழுதி வந்த கதைய புத்தகமா போடலாம்ன்னு இருக்கேன்டா” என்றார். இருவரும் பேசிக்கொண்டே இருக்கையில் எழிலனையும் அறிமுகம் செய்தான் குமார். எழிலனைபார்த்த சிங்கம்பெருமாள் “அப்படியே என் நண்பனோட முகக்கட்டுடா குமாரு உம்புள்ளைக்கு. மீசை மொளச்சோன அந்த மீசைய சவரம் செஞ்சான்னா அப்படியே உங்கப்பன்தான் இவன்” என்றார். எழிலனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. கற்கண்டு பால் சூடாக இருந்ததால் உஷ் உஷ் என்று குடிப்பதற்கு ஆசையுடன் ஊதிக்கொண்டிருந்தான்.

“எங்க சொர்க்கவாச தொறக்க வந்தியா” என்றார் சிங்கம்பெருமாள்.

“காலையிலயே வந்திட்டேன் மாமா…”

“எத்தன வருஷம் ஆச்சு உன்ன பாத்து ?  வீட்டுக்கு வரலாம்ல” என்றார்.

குமார், “மாமிகிட்ட இன்னமும் பேச்சு வாங்க முடியாது மாமா. இருந்த சொத்து எல்லாம் பாண்டி மச்சான்கிட்ட சூழ்ச்சியிலே தொலைச்சி நிற்கதியா நின்னப்போ மாமி தான் எங்களுக்கு சோறு போட்டு படிக்க நோட்டு புஸ்தகம் வாங்கி கொடுத்து ஆறு வருஷம் பாத்துக்கிட்டா. காலேஜ்க்கு அப்பறம் மாமி கொஞ்சம் கோவப்பட ஆரம்பிச்சிட்டா. இருக்காத பின்னே சொந்த பிள்ளையே விட்டுபுட்டு ஊரார் பிள்ளைய தூக்கி வளர்த்தா பெத்த புள்ளைய ரோட்லயா தள்ளுறது ? இனிமே இங்க வரக்கூடாது வேலை பாத்து சம்பாதிச்சா வரலாம்ன்னு கோவப்பட்டு வஞ்சி அனுப்பிட்டா. அதோடு நின்னதுதான்… மறுபடியும் மாமி முகத்த பார்க்கவேயில்லை” என்றான்.

“இல்லடா குமாரு அப்படியில்ல. அப்படி செஞ்சதான் செல்வம் ஒரு வேலைக்கு போவன் உனக்கும் படிக்க ஒரு விருப்பம் வரும். கூட உங்கள் வெஞ்சி அனுப்பதியே நெனச்சி தன்னையே திட்டிக்குவாடா. அப்போ எங்க தங்கியிருக்கு தங்கச்சி கோமதி வீட்லயா ? லெட்டர் கிட்டரு போட்டாள அவ ? செல்வம் என்ன ஆனான் ?

“இல்ல மாமா. மச்சான் சொத்து சொத்துன்னு போயிட்டாரு. கூட பொறந்த பொறப்பு ஒன்னுதான்னு வருஷா வருஷம் அந்த ஆளு வீட்டுக்குபோனேன் மரியாதை செஞ்சேன். ஆனா நான் இப்படி மானங்கெட்டு வந்துட்டு போறது கோமதிக்கு பிடிக்கவேயில்ல. நாலு தீபாவளிக்கு முன்னாடி சீருக்கு போனப்ப தாம்பாளத்த தட்டி விட்டு பொய்யா ஒர சண்டைய போட்டா. நா அப்பவே புரிஞ்சிகிட்டேன். அப்படியே நின்னுபோனதுதான் மாமா. செல்வம் மூலமாத்தான் வீட்டு பத்திரம் பாண்டிக்கிட்ட போனது உங்களுக்கே தெரியும், அதுக்கு தன்னையே வருத்திக்கிட்டு தன்னால எல்லாரு வாழ்க்கையும் கெட்டுபோச்சுன்னு கல்யாணமே பண்ணிக்காம கெடக்கான். இங்க வர்றதே ராஜகோபாலன பாக்றதுக்கும், குஞ்சான் கடை தீனி திங்றதுக்கும்தான்” என்றான்.

“அம்மா எங்க டா” என்றார்  சிங்கம்பெருமாள்??

குமார், “அது செத்து போயிடுச்சு மாமா. என்னால காலனா பைசா புரோயஜனம் இல்லன்னு சொல்லிட்டா. தென்னந்தோப்ப விக்றதுக்கு முன்னாடி கொஞ்சம் சுதாரிச்சி, நான் இத்தனை வருஷம் சேத்து வச்ச பணத்தையும் உழைப்பையும் வச்சி பத்திரத்த மீட்டேன். அத பிடுங்கி மாப்ளகிட்ட கொடுத்துட்டு எனக்கு உயிரோட இருக்கும்போதே கொள்ளி வச்சிட்டா என்ன பெத்தவ. வீட்டோட மாமியார் இப்போ. ராஜபோக வாழ்க்கைதான்”.

“இப்போ எங்கதாண்டா தங்கியிருக்க ? வீட்டுக்கு வா. மாமிய பாரு சந்தோஷப்படுவா”, இது சிங்கம்பெருமாள்.

குமார், “சந்தோஷப்படுறமாதிரியா மாமா வாழ்க்கையிருக்கு. என் பொண்டாட்டி பிள்ளைகளுக்காக வாழ்றேன். வாழ்க்கை ஆதாரத்திற்கு போக்குவரத்து துறை வேலை. மற்றபடி எல்லாம் போச்சு மாமா. நம்பி கட்டிக்கொடுத்த மச்சான் முதுகில குத்திட்டான், தம்பி தறுதலயாயிட்டான், அம்மா நம்பிக்கை துரோகியாயிட்டா.  உலகத்துல அம்மா பிள்ளைக்கு கெடுதல் நினைக்குமான்னு யாராவது கேட்டா நான் என் கதைய சொல்லுவேன் மாமா. கூட பொறந்த பாசம், தங்கச்சியாவது நல்லது கெட்டதுக்கு வந்து போயிகிட்டு இருக்கும்ன்னு பாத்தா அவளும் ஊமையாயிட்டா. போன தடம் சொர்க்கவாசல் தொறக்க வந்திருந்தோம், தங்கச்சி லெட்டர் போட்டு வான்னு கூப்பிட்டுதான் போனேன். கூடவே இருந்து ஏமாத்தி சொத்த புடுங்குணவன் வீட்டுக்கு போறதா இல்ல தங்கச்சி வீட்டுக்கு போறதான்னு ஒரு எண்ணம் வந்துச்சு.  மறுபடியும் என் கூட பொறக்கவா போறா ? அப்படி சமாதானம் சொல்லிகிட்டு போனேன். சூடு சொரனை தன்மானம் எல்லாத்தையும் போகும்போதே வீட்டு வாசல்லயே கெழட்டி வச்சிட்டுதான் போனேன்.  பாண்டி வாய தொறந்தான். லெஷிமிகிட்ட வம்பு பண்ண பாத்தான். அவ வாய தொறக்கவேயில்ல. எழிலனுக்கிட்ட வந்தான் அவன் உட்கார்ந்து பலாப்பலத்த திண்ணுக்கிட்டு இருந்தான். நம்ம தோட்டத்து பலாதான் மாமாஅது. குத்தி குத்தி பேசுறதுமாவும், என்னமோ அவன் வாழ்க்கைய நாம கெடுத்து அவன முச்சந்தியில நிறுத்திட்ட மாதிரியும் பேசிக்கிட்டே இருந்தான்.இருக்க முடியாம கௌம்பிட்டேன் மாமா. அங்க இப்போ போறதே இல்ல.

“மன்னார்குடி ஒவ்வொரு தடம் வரும்போதும் நம்ம வீட்ல கிணற்றடி குளியல், கொள்ளைப்புற விளையாட்டு, இளநீர் சுவை, விறகடுப்பு வெண்ணீர், முற்றத்து தொட்டி குளியல், வாரியில் கக்கா போவது, டிரங்க் பெட்டி விளையாட்டுசாமான், தூண்மேல் ஏறி விளையாட்டு, உத்தரத்தில் ஊஞ்சல், நவராத்திரி ஒன்பது படிக்கட்டு பொம்மைகள், சூடத்தில் ஓடும் படகு, புரட்டாசி விரதம், திண்னைத் தூக்கம் எல்லாம் நெனப்பு வந்து தொலைக்கும்.

” உங்க வீட்டுக்கெல்லாம் வரக்கூடாதுன்னு இல்ல, எங்க தங்கினாலும் அந்த நெனப்புலேந்து தப்பிக்கவே முடியாது மாமா. அதான் நம்ம கோயில் பிரகாரத்துலயே பேப்பர விரிச்சிபோட்டு படுத்துகெடக்கேன், சின்ன வயசுல பரீட்சைக்கு படிக்க இந்த பிரகாரம்தான். சாயங்காலம் வெயில் தாழ இங்க வந்து உட்காந்து பொன்னியின் செல்வன்படிச்சிருக்கேன்.   ஜெயகாந்தன் படிச்சிருக்கேன். தினமும் சும்மாவாவது வந்து உட்கார்ந்து இருந்துட்டு போயிடுவேன். அம்மா மடிக்கு அப்புறம் இந்த கோயில் பிரகாரம்தான் மாமா எனக்கு. ‘எனது குழந்தைப்பருவம்’ அப்படின்னு ஒரு புத்தகம் போட்டா இந்த கோயில் பிரகாரம்தான் எல்லா பக்கங்களிலும் இருக்கும்” என்று பெருமூச்செறிந்து சொல்லி முடித்தான்.

 சிங்கம்பெருமாள் கண்களில் குளம் போல் கண்ணீர் நின்றது. கண்ணீரை வெளியேர விடாமல் தடுத்தது அவரது வயதாக இருக்கலாம்.

“தோப்பு தொறவு, வயலு, அறுவட, கொள்முதல், பண்ணைவீடு, கறவைப்பால் காபி, எப்போதும் வீட்ல வந்தவனுக்கு இல்லைன்னு சொல்லாம கொடுக்க நெல்லு மூட்ட. இப்படி வாழ்ந்து கெட்ட இந்த ஊர்ல ஒரு ஆனாத பயலாட்டம் வந்து கெடக்குறயடா ராஸ்கல்” என்று கண்ணத்தில் ஒன்று விட்டார் சிங்கம்பெருமாள். யாருபண்ண பாவமோடா என்று சொல்லிக்கொண்டே குமாரை வாரி அணைத்துக்கொண்டார்.  ஊரில் இருந்து வந்து சிங்கம்பெருமாள் வீட்டிற்கு கூட போகமால் இருந்த குற்ற உணர்ச்சியால் குமார் பூமியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அனேக நேரங்களில் அவன் மௌனத்தின் மன்னன். மௌனத்தை ஆட்சி செய்யும் மாமன்னன். அந்த மௌனமே அவனிடம் மண்டியிட்டுக் கிடக்கிறது. அதில் அவ்வளவு அர்த்தமும் முன் ஜாக்கிரதைகளும் பொதிந்துகிடக்கிறது.

குமார், “மாமா… இதுக்குப்போய் என்ன மாமா. விடுங்க. அழாதீங்க. அப்பாவுடன் சின்ன வயசுலேந்து நீங்க இருக்கீங்க அந்த உரிமையிலத்தான் உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிஞ்ச கதையினாலும் மறுபடியும் உங்ககிட்ட பகிர்ந்துகிட்டேன்” என்றான்.

சிங்கம்பெருமாள்,  “அதே உரிமையிலத்தான் உன்னைய இப்ப அடிச்சிட்டேன். துக்கம் சந்தோஷம் ரண்டையும் ஒண்ணா நினைக்கிற மனுஷங்க இந்த உலகத்துல ரொம்ப கம்மி. அதுல ஒருத்தன் தான் நீயும். நீ ரொம்ப நல்லவன்டா. கொஞ்சம் கெட்டவனாவும் இருடா. இந்த உலகம் நல்லவனத் தூக்கித் தாங்காதுடா. எங்களுக்கு நீ புள்ளையா பொறந்திருக்கலாம்” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவர் கிளம்ப தயாரானார். அதற்குமேல் அங்கிருக்க அவரது மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை. அவர் கிளம்புவதை புரிந்துகொண்டவன், பக்கத்து கடையில் சிங்கம் மார்க் கடலை மிட்டாய் இரண்டு பாக்கெட் வாங்கி மாமிக்கு கொடுக்கச்சொல்லி கொடுத்தான். அந்த காலத்திலிருந்தே மாமிக்கு பிடித்த மிட்டாய்களில் ஒன்று சிங்கம் மார்க் கடலை மிட்டாய்தான்.

“மாமிக்கு … கடல மிட்டாய் ம்ம்ம்…. யாரு எப்படி உன்னைய வெறுத்தாலும் உன்னோட நிலை மாறாம இருக்க பாருடா. யூ ஆர் கிரேட்…. புத்தக வெளியீட்டுக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்புறேன்டா பொண்டாட்டி புள்ளைங்களோட வந்து சேரு” என்று அவர் சொல்லி முடிக்கும்போது தஞ்சை பேருந்து ஒன்று புழுதியை கிளப்பிக்கொண்டு சென்றது.

இந்த சம்பாஷணைகள் நடந்ததை கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான் எழிலன். அவன் கையில் இருந்த கற்கண்டு பால் ஆறிப்போய் இருந்தது. அவன் அதை குடிக்கவேயில்லை.

கோயில் பிரகாரத்திற்கு மீண்டும் நடக்கையில் மணி ஆறறையைத் தொட்டிருந்தது. லெஷ்மியும் கபிலனும் செங்கமலத்தாயார் சன்னதியில் இருந்தனர். ஏன் இவ்வளவு நேரம் என்று கேட்டுக்கொண்டே அவள் வந்தாள். எழிலன் ஓடிப்போய் அம்மாவின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டே ஏதோ சொன்னான். குமார் வாங்கி வந்த திண்பன்டங்களை கொடுத்தான். குமாரின் முகத்தை மட்டும் பார்த்து எதுவும் யாராலும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. தோல்வி வெற்றி இவையெல்லாம் அவனுக்கு எப்போதும் ஒன்றுதான். அவைகளை ஒன்றாக பார்க்க தெரிந்தவன் முகத்தில் கவலையின் சாயல் எப்படி தெரியும் ?  தன்னுடைய கவலைகளை இதுவரை அவன் மனைவி தவிர்த்து அவன் யாரிடமும் சொன்னதாக தெரியவில்லை. இன்று மாமாவிடம் மீண்டும் அதை கூறியது கூட தன் தந்தையின் இடத்தில் அவரைப் பார்ப்பதால்தான் என்னவோ. எழிலன் முன்னால் அத்தனையும் அவன் சொன்னதன் காரணம் கூட தனக்குப் பிறகு தன் நினைவுகளையும், பூர்வீகத்தின் வரலாற்றையும் அடுத்த அடுத்த தலைமுறைக்கு சுமந்து செல்லத்தான்.

சொர்க்கவாசல் திறக்கும் நேரம் வந்தது. குமார் உள்ளே வர விரும்பவில்லை என்றான். லெஷ்மி இரு பிள்ளைகளையும் கூட்டிக்கொண்டு நகர்ந்தாள்.

குமார் மறுபடியும் மதியம் படுத்திருந்த இடத்திற்கே சென்று படுத்தான். மறுபடியும் மன்னார்குடி தன் ரத்தத்திலும் நரம்புகளிலும் பின்னிப் பிணைய ஆரம்பித்தது. அவன் இடது கைகள் நெற்றியை சுற்றியபடி இருந்தது. அவனது கால்கள் இன்னொரு காலை சொறிந்துகொண்டே இருந்தது. எப்போதும் போல் அவனது மனதின் நினைவுகளில் லயிக்க ஆரம்பித்தான். அவன் படுத்திருக்கும் இடம் மன்னார்குடி. நன்றாக வாழ்ந்த ஒரு ஊரில்  உறவுகள் இருந்தும் இல்லாமல் அதே ஊரில் ஒரு தேவைக்காக வந்து…. படுக்க இடம் கூட இல்லாமல் கோயில் பிரகாரத்தில் உள்ள பென்ஞ்சில் படுத்து …. இரவு நடக்கவிருக்கும் சொர்க்க வாசல் திறப்பிற்கு …. யரோ ஒரு வெளியூர் ஆள் போல் படித்திருந்தான்.

 அந்தப்பக்கமாக சென்ற எழிலன் குமார் படுத்திருப்பதை திரும்பிப் பார்த்தான். அவனுடைய மாமாவிடம் அவன் கூறிய செய்திகள் எல்லாம் எழிலன் மனதில் ஒரு கனம் வந்து சென்றது. முன்னே இரண்டடி சென்ற அவன் அம்மா அவன் தாமதித்தற்காக அழைத்திருக்கவேண்டும. அவன் அவள் சென்ற திசையை பார்த்து அம்மாவை கூப்பிட்டான் நேராக மூவரும் குமார் படுத்திருந்த இடத்தை நோக்கி நடந்தனர்.

எழிலன் மனதில் தான் சிறுவயதில் வந்தது.. ஆட்டம் ஆடிவிட்டு முட்டியில் மண் ஒட்ட  வீட்டில் போய் கழுவிவிட்டு பாட்டி கொடுத்த இட்லியை சாப்பிட்டு மறுபடியும் சொர்க்கவாசல் திறக்கும் நேரம் சைக்கிளில் கோயிலுக்கு வந்தது என எல்லாம் நினைவிற்கு வந்தது. சொந்த ஊரிலேயே தன் அப்பா யாரும் இல்லாத அனாதைப்போல் இப்படி குடும்பத்துடன் வந்து படுத்துக்கிடப்பதை எழிலனால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. ஆனால், மாயாவரத்தில் இருந்து கிளம்பும்போது மன்னை போகிறோம் என்ற சந்தோஷத்துடன்தான் கிளம்பினான். குஞ்சான் கடை தீனியும், கற்கண்டு பாலும், சிங்கம் மார்க் கடலை மிட்டாயும் அவனை அப்போது ஆட்கொண்டிருந்தது. இப்போது அவற்றை நினைத்தால் கூட கசக்கிறது அவனுக்கு. வயதுக்கு முதிர்ந்து வந்த எண்ண அலைகளை அவனால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளும் கஷ்டத்தில் இன்பத்தை அனுபவிக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் இருந்த குமாரை  முற்றிலும் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தான் எழிலன். நினைவுகளில் உள்ள இனிமையான தருணங்களை அசைப்போட்டுக்கொண்டு காலத்தை கடத்தும் யுக்தியையும் குமார் எழிலனுக்கு உபதேசம் செய்துவிட்டான்போல.

 பெஞ்சில் படுத்திருந்த குமாரை போய் எழுப்பினான் எழிலன். நாம் போகலாம் தனக்கு அங்கிருக்க விருப்பமில்லை என்றான். குமாருக்கு கொஞ்சம் ஏமாற்றம்தான். கொஞ்ச நாழியாவது இருந்துவிட்டுபோகலாமே வாசல் திறக்க இன்னும் கொஞ்ச நேரம்தானே இருக்கிறது என்று பாவமாக கேட்டான் குமார். எழிலன் வேண்டவே வேண்டாம் நாம் கிளம்பலாம் அப்பா என்றான்.  குமாருக்கு புரிந்திருந்தது.மாமாவுடன் நடந்த சம்பாஷணைகள் எழிலனை இப்படி பேச வைத்திருக்கிறது என்பதை புரிந்துகொண்டான்.

லெஷ்மியும் புரிந்துகொண்டாள். எதுவும் பேசாமல் அவளும் கிளம்புவதற்கு ஆயத்தமானாள். நால்வரும் பஸ் ஸ்டான்டை நோக்கி நடந்தனர் . கபிலன் யானையைப் பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்க ஆரம்பித்தான்.எழிலன் அவனைத் தூக்கிக்கொண்டே நடந்தான். எழிலன், “தம்பி இந்த ஊரு யானைக்கு உடம்பு சரியில்ல. நாம நாளைக்கு மாயூரநாதர் கோயிலுக்கு நம்ம ஊர் கோயில் யானைய பார்ப்போம். அங்க தினமும் யானை பார்க்கலாம். இந்த கோயில் யானைய தினமும் பார்க்க முடியாதுல்ல.. அண்ணன் உனக்கு தினமும் காட்டுறேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டே நடந்தான்.
கபிலன், “அப்போ எப்போ நாம இங்க வருவோம்” என்றான்.
எழிலனின் மனதில் ஓடிய எண்ண அலைகள் ஆயிரம். அதை அவன் சொல்லும் அளவிற்கு வயதும் இல்லை புரிந்துகொள்ளும் அளவிற்கு கபிலனுக்கு விவரமும் இல்லை. நால்வரும் பேருந்து நிலையத்தை அடைந்திருந்தனர்.

இரவு நேரம் என்பதால் குஞ்சான் கடை பூட்டிக் கிடந்தது, அந்தக் கடையின் பூட்டும் நடு ரோட்டில் அலைந்த தெரு நாய்களும்  குமாரை வழியனுப்பி வைப்பதுபோல் இருந்தது. ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்த குமார் ஒரு பக்கமாக சாய்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே வந்தான். மன்னார்குடி உட்கோட்ட எல்லை முடிவு நன்றி மீண்டும் வருக என்று பேரூராட்சியின் பலகை அரைகுறை வாகன வெளிச்சத்தில் மங்கலாக தெரிந்தது.

“மீண்டும் வருக மீண்டும் வருக” என்ற வாசகத்தை திரும்ப திரும்ப சொல்லிக்கொண்டே தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டான் குமார்.

மாயாவரத்திற்கு வந்ததும் லெஷ்மி வீட்டுக் கதவை திறந்து விளக்கைப் போட்டாள். முன் அறையின் காலண்டரில் மன்னை ராஜகோபாலசுவாமி புன்சிரிப்புடன் அருள்பாலித்துக்கொண்டிருந்தார்.

சொர்க்க வாசல் கதவு திறந்தது.

2574-idol-inside-rajagopala-swamy-perumal-temple.jpg

கொலு கொலு சுண்டல்…..

நவராத்திரி கொலு கொலு சுண்டல்… நவராத்திரி கொலு கொலு சுண்டல்….
நவராத்திரி கொலு கொலு சுண்டல்… நவராத்திரி கொலு கொலு சுண்டல்….

கொலு கொலு சுண்டல்…கொலு கொலு சுண்டல்….

அப்போதெல்லாம் கொலு வைக்கும் வீட்டில் இப்படி பாடிக்கொடே சுண்டல் சாப்பிட வருவார்கள் சிறுவர்கள். அதுமட்டுமின்றி உறவினர்கள் நண்பர்களை கொலுவிற்கு அழைப்பது பழக்கம். வீட்டில் நல்ல காரியம் நடப்பதற்கு சமமாக இதை பாவித்து செய்வார்கள். 9 மரப் படிக்கட்டுகள் வைத்து ஐந்து பெரிய பெட்டிகள் அடங்கிய பொம்மைகள் வைத்து எங்களது கும்பகோணத்து இல்லத்தில் நவராத்திரியை கொண்டாடுவோம். தற்போது அந்த கொலு பொம்மைகளை கும்பகோணம் கும்பேஸ்வரர் கோயிலுக்கு கொடையாக கொடுத்துவிட்டோம். எங்கள் தெருவிலேயே ஓரளவிற்கு பெரிய மற்றும் அதிக படிக்கட்டுக்கள் கொண்ட கொலு வீடு எங்களுடையதுதான். பொம்மையை பராமரிப்பதற்கே பொறுமை வேண்டும்.
 
இன்று …. கொலுபொம்மைகளை பார்த்து காலை ஸ்பென்சர் பிளாசாவின் உள் அரங்கினுள் கொஞ்ச நேரம் நின்றுவிட்டேன். எல்லாம் நினைவிற்கு வந்தன. மெழுகுவர்த்தி வச்சி படகு விட்டதை, சுண்டல் சாப்பிட்டதை, அட்டப்பெட்டியில பொம்மைய பேப்பர் சுத்தி மேல ஏத்தி வச்சதை, கொலுப் படிக்கு முன்னாடி பூங்கா அமைச்சதை, லைட்டு போட்டதை, பலகை மேல் ஏறி வேஷ்டியை விரிச்சி விரிச்சி மேல உத்தரம் வரைக்கும் ஏறியதை என்று ஆசை தீர ரிவைண்ட் பண்ணி ரிவைண்ட் பண்ணி பார்த்தேன். அது ஒன்றுமட்டுந்தானே இப்போதைக்கு சாத்தியம். கொலு கொலு சுண்டல்… கொலு கொலு சுண்டல்…. என்று மனதினுள் பாடிக்கொண்டே வந்தேன், ஆனால் சுண்டல் கொடுக்கத்தான் யாருமேயில்லை.

பஞ்சுமிட்டாய் வாங்கித்தான்னு கேட்டு அது கெடைக்காத கொழந்த அந்த பஞ்சுமிட்டாயையே அப்படியே ஏமாற்றத்தோட பார்க்கும் ஒரு பார்வை. அதே போல் கொலுவை யாராலும் இனி எனக்கு வாங்கித்தந்துவிட முடியாது.

ஏனென்றால் இது ஆண்டவன் கணக்கு அல்ல. ஆண்டவன் கட்டளை.

img_20160928_094015756_hdrimg_20160928_093856140

 

யார்தான் இந்த சாமர்த்தியசாலிகள் ?

ignore
சாமர்த்தியம் என்பதன் வார்த்தையில் இவ்வளவு வன்மம், அகங்காரம், சுயநலம், பொய், உண்மையின்மை, அகந்தை இருக்கும் என்று நான் நினைத்துக்கூட பார்த்ததில்லை. “சாமர்த்தியமா அவன் அந்த வேலையை முடித்துவிட்டான்” என்பதின் பின்னணியில் ஏமாற்றியோ, பொய் சொல்லியோ அல்லது உண்மையை சொல்லாமலோ ஏதோ ஒன்று சாதிக்கப்பட்டிருக்கும். அங்கு ஏமாற்றப்பட்டவன் என்று ஒருவன் கண்டிப்பாக இருப்பான். சாமர்த்தியம் என்ற சொல்லே ஒரு நம்பிக்கைத் துரோகத்திற்கான சொல் என்பது என்னுடைய முழு நம்பிக்கை. இதில் என்னுடைய பெர்செப்ஷனை மாற்றிக்கொள்வது முடியாத விஷயம். இதில் ஏமாற்றப்பட்டவன் இடத்திலிருந்து இதை நான் ஏழுதுகிறேன், ஒரு குற்றவாளியாக.

உதாரணத்திற்கு,

சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். தங்களுக்கு இடம், பொருள், சுற்றுச்சூழல் இதையெல்லாம் பழகும் வரை பழகிவிட்டு, தங்களுக்கென்று ஒரு வட்டம் அமைந்ததும் ‘சே டு மை பொட்டக்ஸ்’ என்று சென்று விடுவார்கள். இப்படிப்பட்டவர்களை எப்படியும் வாழ்க்கையில் நாம் சந்தித்து இருப்போம். இப்படி ஒருவனை சமீபத்தில் சந்தித்தேன். கடைசியாக இவனைப்போல் 2011ல் சந்தித்தேன். இவன் 2016. 2011ஆனவன் இப்போது எங்கிருக்கிறான் என்றே எனக்கு தெரியாது. தொலைபேசி எண்ணை அழைத்தால் நம்பர் உபயோகத்தில் இல்லை என்கிறது. ஆனால் இந்த புதியவன் கொஞ்சம் நல்லவன் கொஞ்சம் சீக்கிரமே நகர்ந்துவிட்டான்.

இவர்களைப்போன்றவர்களை பார்க்கும்போது கோபம் தலைக்கு ஏறுகிறது. சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஒருவர் கூறினார் அவ்வளவு ஆட்டிடியூட் இருக்கக்கூடாது உங்களுக்கு என்றார். அதை தலையில் ஏற்றி வைத்திருப்பவனுக்குத்தான் இந்த ஆட்டிடியூட் பற்றி சிந்தனைகளும் வரும் இல்லையெனில் தம்மை ஏதாவது சொல்லி புறந்தள்ள இம்மாதிரியான டெர்மினாலஜியை அவர்கள் உபயோகிப்பது வழக்கம். ஒருவனுடைய பாங்கு மாறுகிறது என்றால் அது அவர்களுடைய ஆட்டிடியூட் மாற்றத்தினால்தான் என்பது அவர்களுக்கு புரிந்தும் அந்த கேள்வியை நம்மிடம் கேட்பார்கள். முதலில் கேட்பவன் நல்லவன் அல்லது தவறிழைக்காதவன் ஆகிவிடுகின்றான்.

ஊர் பெயர், வேலை என்ன செய்தேன், எங்கிருந்து வருகிறேன், கல்யாணம் ஆனவனா, குழந்தைகள் உள்ளனவா, முகம் சுளிக்கிறவனா, தலைமேல் உட்கார்ந்தால் அனுமதிப்பவனா….மொத்தத்தில் அவர்களுடைய ஞாயத் தெராசில் நம்மை எடைபொட்ட பின் அவர்களுக்கு இந்த ஆட்டிடியூட் பற்றிய பேச்சு எழுகிறது. அதுவரை பேச்சுத் துணைக்கு மட்டுமே நாம் அவர்களுக்கு பயன்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே தெரியாமல் இருப்பதுதான் இதில் வேடிக்கை.

எதிரே வரும்போது கூட இக்னோர் செய்துவிட்டு செல்லும் பிராணிகளும் இருகின்றன. நாமும் அவ்வாறுசெய்யும் போது அவர்களுக்கு இந்த ஆட்டிடியூட் பிரச்சினை. வடிவேலு பாணியில், உனக்கு வந்தா ரத்தம எனக்கு வந்தா தக்காளி சட்னியா என்பதுபோலத்தான்.

ஆக. நேர்பட பேசு என்று பள்ளியில் சொல்லிக்கொடுத்ததையும். மனதில் உள்ளவற்றை பேசு என்று கல்லூரியில் சொல்லிக்கொடுத்ததையும் செய்தால் அவர்கள் நம்மிடம் ஆட்டிடியூட் என்ற சாமர்த்தியத்தை காண்பிப்பார்கள்.

இதுவே, அதற்கு நேர்மாறான வேலையில் இறங்கி், வேண்டியவற்றை சாதித்துக்கொண்டு, வேண்டியவர்களை மட்டும் சுற்றி வைத்துக்கொண்டு, தேவை என்கிறபோது இம் மாதிரியான ஆட்களிடம் பேச்சை வைத்துக்கொண்டு வாழ்க்கையை நடத்துபவர்களுக்கு பெயர் சாமர்த்தியசாலிகள். நான் சொல்லவில்லை உலகம் அப்படிச் சொல்கிறது. என்னைக் கடந்து சென்ற அனைத்து சாமர்த்தியசாலிகளுக்கும் என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள். உங்கள் தேவைக்காகவும் உதவிக்காகவும் என்றும் எப்போதும் காத்திருக்கும் உங்கள் “நண்பன்”.

வாழ்வில் ஒருமுறையாவது உங்களைபோலவே நீங்கள் சிலரை சந்திப்பீர்கள்.
என் உண்மையான நட்பிற்கு நீங்கள் கொடுக்கும் விலைதான் அது. அந்த விலையை நீங்கள் கொடுத்தே தீரவேண்டும். அதில் இருந்து நீங்கள் தப்பிப்பதற்கான வாய்ப்பே இல்லை.

சூப்பர்வைசரும்…மத்தியான சாப்பாடும்….

இது நான்…
அண்ணே… சாப்பாடு ஆச்சாண்ணே…
 
அவர்
ஆச்சு ஆச்சு அதுதான் வேளாவேலைக்கு ஆகுதுள்ள….
 
இது நான்..
என்ன சாப்பாடு ?
 
அவர்
சம்பா கோதுமை கஞ்சி…
 
இது நான்..
ஓஓ…
 
அவர்
எங்க சாப்புட்டீக…
 
இது நான்…
இங்க தான்.. சரவணபவன்ல…
 
அவர்..
சசீ… அந்தஸ்து சாப்பாட்டுக்காரன் சாப்புடுற இடமா ?
 
இது நான்
என்னன்ன இப்படி சொல்லிப்புட்ட ? தமிழ்நாட்டுக்கே சோறுபோடுற ஊர்லேந்து வாறேன்… சோறு எங்க கிடைச்ச என்ன ?
 
அவர்..
வக்கனையா 40 ரூவா சாப்பாட்ட 130 ரூவாய்க்கு சாப்ட்டீயே… சோறு ஒன்னு ஒன்னும் ஒட்டிக்கிடவே ஒட்டிக்கிடாது அவன் கடையில. உடம்புக்கு அத்தனையும் ஆகாது.
 
இது நான்..
ஆமாம்.. ஒட்டிக்கிடல. பொன்னியா இருக்கும்.
 
அவர்
எல்லா பயலுக்கும் சோத்து ருசி இல்லாம போச்சு. நா திருவண்ணாமலைக்காரன். காரை அரிசி கேள்விப் பட்டிருக்கியா ? சோத்த திண்ணுதுக்கு அப்பறம்… கைய மோந்து பாத்தா ஆப்பிள் வாசனை அடிக்கும். 40 வருசத்துக்கு முன்னாடி இங்க சென்னையில கெடச்சிது. இப்போ திருவண்ணாமலையில தேரடி வீதியில கெடைக்கிது. ஒரு கிலோ வாங்கி பொங்கி திண்ணு பாரு. சோறா போடுறானுவ இங்க … கேட்டா மெட்ரோவாம்.. சிட்டியாம்…. எல்லா கெடைக்கிது வயித்துக்கு நல்ல சோறு இல்ல….
 
இது நான்…
அண்ணே இப்புடி கோவப்பட்டுப்புட்ட ?
 
அவர்..
உங்க ஊரு கைகுத்தல் அரிசி சாப்பிட்டுருக்கியா ? உங்க ஊரு சம்பா அரிசி சாப்பிட்ருக்கியா ? சாப்பிட்டுருக்க மாட்ட… நீ சாப்புடுறது எல்லாமே மைசூர் பொன்னி…. சின்ன வயசுல ஐஆர் இருவது சாப்பிட்டுருப்ப.. அப்போ விலை வாசியும் சம்பாத்தியமும் அவ்வளவுதான்… இப்ப அப்படி இல்ல. சம்பாவையே பிரியாணி அரிசி அளவுக்கு சமச்சி சாப்புட நினைக்கிறானுவ.
 
இது நான்…
சரிதான். நீங்க சொல்றது எல்லாமே சரிதான். என்னச்செய்ய… சம்பாத்தியம் இருக்கற அளவு அரிசி விலை வாங்கணும்ன்னு முடிவு பண்ணிடறான்…
 
அவர்..
நீங்க வாங்குறதுனாலத்தான்டா அவன் விக்கிறான். கேப்ப, கேழ்வரகு இதையெல்லாம் மளிகை கடையில வாங்குன காலம் போய் டயட் சென்டர்ல வச்சி ஆயிரக்கணக்குல விக்கிறான். நீங்களும் அந்தஸ்துக்காக அதையெல்லாம் வாங்கி திண்ணு எல்லா திருட்டுப்பயலுகளையும் பணக்காரன ஆக்கிடறீங்க.
 
இது நான்…
இவ்வளவு பேசிறீயேண்ணே.. யாருனே நீ… எங்க இருக்க…
 
அவர்..
திருவண்ணாமலை வெவசாயி. இப்போ… ஷாப்பிங் மால் சூப்பர்வைசர். போ… போய் அந்த லட்சிய வாழ்க்கைய வாழ்ந்திடு…
இது நான்…
இப்போதாண்ணே நீ நல்ல வார்த்தை பேசியிருக்க… ஆனா.. நீ சொன்னது எல்லாமே உண்மைதான்.
 
அவர்..
போ… அரியலூர் வந்திடுச்சு… போய் ஊர் சேரு. இனிமே பெரிய கடையில.. போய் சாதாரண அரிசிய தங்க விலை கொடுத்து சாப்புடாதீங்க…. வெதச்சவன் பிச்சையெடுக்குறான்… விக்கிறவன் பங்களா கட்டுறான்… இந்த மாச சம்பளம் கூட இன்னும் வரல…. இந்த நாட்டோட நிலை இன்னும் மோசமா போகும். நம்ம எதிர்கால சந்ததிக்கு நாம ஏதுமே பண்ணப்போறதில்ல. நாம நல்லா வாழ்ந்தோம் … சாப்பிட்டோம். அதுங்களுக்கு அது கிடைக்கவே கிடைக்காது. ஆனா… ஊர் முழுக்க பணக்காரனுங்க கூட்டம் மட்டும் இருக்கும்.
 

…….

வெவசாயத்த விட்டு நகரவாழ்க்கையில பொழப்பு நடத்துற ஒவ்வொரு வெவசாயியோட மனசும் இப்படித்தான் தீயா எறிஞ்சிக்கிட்டு இருக்கும் போல.